ΔΑΥΛΟΣ/210, Ἰούνιος 1999 13265 ὉΜᾶρκος εἶναι αὐτός, ποὺ τὸ 70 μ.X. μᾶς παρουσιάζει ἕναν Ἰησοῦ πιὸ κοντὰ στὴν πραγματικότητα, πιὸ κοντὰ στὸν ἱστορικὸ Ἰησοῦ. Ὁἴδιος ὁ Ἰησοῦς φέρεται στὸ κατὰ Μᾶρκον Εὐαγγέλιο νὰ ἀρνῆται, ὅτι εἶναι «ὁμούσιος τῷ Πατρί». Ὅταν τὸν προσφωνοῦν «διδάσκαλε ἀγαθέ», ἀποκρίνεται: «Οὐδεὶς ἀγαθὸς εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός». Τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ Ἰησοῦ στὸ σταυρὸ εἶναι: «ὉΘεός μου, ὁ Θεός μου, ἵνα τί ἐγκατέλειπές με;». Ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε θεϊκὴ ὑπόσταση, ὅπως ἰσχυρίσθηκε ἡ Πρώ- τη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. ὉΜᾶρκος ξεκινᾷ τὴν ἱστορία τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴν βάπτισή του καὶ τὴν ὁλοκλη- ρώνει στὸν κενὸ τάφο. Ἀγνοεῖ τὰ ὑπερφυσικὰ στοιχεῖα τῆς συλλήψεως, τῆς γεν- νήσεως καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Ἰησοῦ –στοιχεῖα ποὺ ὑπερτονίζονται στὰ ἄλλα εὐαγγέλια. Ὁ Ἰησοῦς τοῦ Μάρκου φαίνεται νὰ «υἱοθετήθηκε» ἀπὸ τὸν Θεὸ κατὰ τὸν Ἑβραϊκὸ τρόπο στὴν βάπτισή του. Γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς «ἔπρεπε»νὰ τοῦ πῇ: «Σὺ εἶ ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Ὁ Λουκᾶς ἀντιγράφει τὸν Μᾶρκο πιστὰ, ἀλλὰ ὁ Ματ- θαῖος ἀλλάζει τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Θεοῦ σέ: «Οὖτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός». Δηλαδὴ ὁ Θεὸς στὸν Ματθαῖο δὲν μιλοῦσε κατ’ εὐθεῖαν στὸν Ἰησοῦ, διότι ὁ Ματ- θαῖος θεωροῦσε ἀπαράδεκτο, ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς νὰ «πληροφορήσῃ» τὸν Ἰησοῦ ὅτι εἶναι υἱός του. Δὲν ἤξερε ὁ Ἰησοῦς ποιός ἦταν; – Ποιές εἶναι οἱ πηγές, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ ἐπιστήμονες ἀντλοῦν στοιχεῖα; – Ἡ πρώτη πηγὴ πληροφοριῶν γιὰ τὴν προέλευση τῶν Εὐαγγελίων εἶναι ὁ Πα- πίας, ἐπίσκοπος τῆς Ἱεραπόλεως (130 μ.X.), ὁ ὁποῖος ἔγραψε ἕνα βιβλίο μὲ τίτλο: «Κυριακῶν Λογίων ἐξήγησις». Τὰ κείμενα αὐτὰ χάθηκαν. Διασῴζονται ὡστόσο πληροφορίες ἀπὸ σχετικὲς παραπομπές, ποὺ ἔκανε στὸ ἔργο του ὁ Εὐσέβιος Και- Ἀντιφάσεις τῆς Καινῆς Διαθήκης Πραγματικὰ ἡ Καινὴ Διαθήκη περιέχει πολλές ἀντιφάσεις. Δημιουρ- γεῖται ἡ ἐντύπωση, ὅτι οἱ συγγραφεῖς της ἔχαναν τὸν εἱρμὸ τῶν σκέψεών των ἢ «ἔρραβαν» κομμάτια κειμένων χωρὶς νὰ ἐλέγχουν τὴ συρραφή. Δείχνουν ἐπίσης ἄγνοια τῶν περιοχῶν ποὺ περιγράφουν ἢ ἀκόμα καὶ τῆς Ἑβραϊκῆς νομοθεσίας. Ἰδοὺ μερικὲς ἀπὸ αὐτές: 1. Ἡ γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Ὁ Ματθαῖος ἀναφέρει, πὼς ὁ Ἰησοῦς γεννήθηκε «ἐν ἡμέραις Ἡρώδου τοῦ βασιλέως»(2,I) καὶ ἐννοεῖ τὸν Ἡρώδη τὸν Μεγάλο, γιατὶ στὶς παραγρά- φους 19-23 τοῦ ἴδιου κεφαλαίου τὸ διευκρινίζει καθαρά. Ὁ Λουκᾶς ὅμως ἔχει ἀντίθετη γνώμη. Λέει, πὼς γεννήθηκε, ὅταν ἡγεμόνας στὴ Συρία ἦταν ὁ Κυρήνιος (2, 1-8) μὲ τὴ λεπτομέρεια πὼς τὴν ἡμέρα τῆς ἀπογραφῆς ξέ- �