O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Φοίνικες στὴν Κύπρο Χαρά! μὲ πλημμυρίζει ἡ χαρά, κάθε φορὰ ποὺ βλέπω νὰ σπαρταροῦν σὰν ψάρια στὴν στεριὰ ὅσοι νομίζουν, ὅτι εἶναι δυνατὸ νὰ τὰ βάλουν μαζί μου. Ποιός Μαρτὶν Μπερνάλ, ποιός ἀλησμόνητος Ντιροζέλ... Ἐδῶ ὁμιλοῦμε γιὰ τὸν ἕναν καὶ τὸν μοναδικό. Αὐτὸς ἄφησε πίσω του καὶ Μπαμπινιώτηδες καὶ Μαρωνίτηδες καὶ Ντοῦμες καὶ ὅλους τοὺς λοιπούς. Ἄσε ποὺ μαζί του δὲν ἔχω ἀνάγκη νὰ σπέρνω φοινικικὲς ἐπιγραφές, ὅπως ἔκανα στὴν Κρήτη καὶ κινδύνεψα νὰ μὲ σπάσουν στὸ ξύλο οἱ Κρητικοί, ποὺ μὲ ἔπιασαν στὰ πράσσα. Ἔλαμψε φῶς. Μεγάλε Γιαχβέ, καὶ θαυμαστὰ τὰ ἔργα σου! Ἐφώτισες αὐτὸ τὸ ὑπέροχο μυαλό. Καὶ αὐτὸς μὲ τὴν σειρά του ἐφώτισε τὸν δρόμο τῆς ἐξουσίας μου. Καὶ ὁ τρόπος του εἶναι ἁπλὸς σὰν τὸ ἀβγὸ τοῦ Κολόμβου. Μὲ ἐνώχλησε ἡ χρονολόγησις τῆς Χοιροκοιτίας, ὅτι εἶναι μία πόλις τοῦ 7.000 π.X.. Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι μ’ ἔπιασε πανικὸς καὶ ὑπεχρέωσα τοὺς καλοὺς μου ἀρχαιολόγους ἐκεῖ στοὺς ἁγίους τόπους ν’ ἀνακαλύψουν νέα Ἱεριχὼ τοῦ 7.200, καὶ ἐγέλασε καὶ τὸ παρδαλὸ κατσίκι. Ἐνῷ τώρα μὲ τὸν ἕνα, τὸν μοναδικό, τὸν Καίσαρα (αὐτὸ εἶναι ὄνομα· τὶ νὰ σοῦ κάνῃ ἕνας Γιάννης, ἕνας Γιῶργος, ἔστω ἕνας Μαρτῖνος; ἐδῶ ὁμιλοῦμε γιὰ ὁλόκληρο Καίσαρα καὶ μάλιστα Μαυράτσα), ἔχω καθαρίσει μία κι ἔξω. Τὸ εἶπε λοιπὸν ὁ Καῖσαρ μου (τί δύναμη κρύβει αὐτὸ τὸ ὄνομα...): οἱ Κύπριοι δὲν εἶναι Ἕλληνες. Τί στὴν εὐχὴ τοῦ Γιαχβέ, τόσες χιλιάδες παιδιά ἔσπειραν οἱ ἀξιομνημόνευτοι προπάτορές μας· κάποιο ἀπ’ αὐτὰ ἐπῆγε στὴν ἀκατοίκητη Κύπρο καὶ τὴν ἐγέμισε ἀνθρώπους. Καιρὸς εἶναι νὰ βοηθήσω τὸν Καίσαρά μου, τὸ καμάρι μου. Θὰ βάλω νὰ προσθέσουν νέο βιβλίο στὴν Π. Διαθήκη, ὅπου ἕνας τῶν μεγάλων προφητῶν θὰ παραδίδῃ σὰν δῶρο τὴν Κύπρο σ’ ἕνα τέκνο, ἔστω τοῦ Νῶε. Κατ’ ἐντολὴν τοῦ Γιαχβὲ βεβαίως- βεβαίως. Καὶ ἄσε αὐτοὺς ποὺ ἀποτελοῦν τὴν ὁμάδα «Πρωτοβουλίας γιὰ τὸ Πανεπιστήμιο Κύπρου» νὰ ἐκδίδουν βιβλίο, γιὰ νὰ ἀνατρέψουν τὰ λεγόμενα τοῦ Καίσαρός μου. Ἂς βγάλουν καὶ δεύτερο βιβλίο· τὸ ἴδιο μοῦ κάνει. Ἐδῶ ἔχουμε ὁλόκληρο λέκτορα στὸ πανεπιστήμιο, ποὺ διδάσκει καὶ διαμορφώνει συνειδήσεις. Ἔστω καὶ ἕναν φοιτητή του νὰ πείσῃ, εἶναι μεγάλη νίκη, ποὺ δὲν ἀνατρέπεται ὄχι μὲ ἕνα ἀλλ’ οὔτε μὲ χίλια βιβλία. Ἀφήστε τους λοιπὸν νὰ λένε αὐτοὺς τῆς «Πρωτοβουλίας». Ἐδῶ ὁμιλοῦν οἱ πανεπιστημιακὲς αὐθεντίες. «Ἔα αὐτοὺς χαίρειν», ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ καταραμένοι ἀρχαῖοι Ἕλληνες. Κοινῶς: «ἄστους νὰ κουρεύωνται». Κι αὐτὸς εἶναι ὁ νέος τρόπος· ἀσφαλὴς καὶ σίγουρος. M’ ἐνοχλεῖ τὸ κρανίο τῆς Χαλκιδικῆς; Δὲν εἶναι Ἕλληνες οἱ κάτοικοι τῆς Χαλκιδικῆς. M’ ἐνοχλεῖ ὁ μινωικὸς πολιτισμὸς καὶ ἡ γραφή του; Δὲν εἶναι Ἕλληνες οἱ Κρητικοὶ καὶ ἄρα ἡ γραμμικὴ δὲν εἶναι ἑλληνική. Καὶ ἀφήστε τὸν M. Βέντρις καὶ αὐτοὺς τοῦ «Δαυλοῦ» νὰ φωνάζουν. Δικά μου τὰ πανεπιστήμια, ὅποιον θέλω θὰ διορίζῳ. Κι ἂν δὲν εἶχα βρεῖ τόσους καὶ τόσους «Καίσαρες», θὰ μὲ εἶχε πάρει ἀπὸ καιρὸ τὸ Σάρωθρον