O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἀναμνήσεις Τί σοῦ εἶναι τέλος πάντων αὐτὲς οἱ ἀναμνήσεις! Δὲν σὲ ἀφήνουν νὰ ἡσυχάσῃς καὶ νὰ συμβιβασθῇς μὲ τὴν παροῦσα κατάσταση. Κι ὅλο θυμᾶσαι περασμένα μεγελεῖα καὶ ὀδύρεσαι γιὰ τὴν ἀπώλειά τους. Κάτι τέτοιο, φαίνεται, ἔπαθε ἡ κυρία Μπάρμπαρα Σπένγκλερ-Ἀξιοπούλου στὸ ἄρθρο της «ἡ μικρὴ Ἰερουσαλὴμ στὸ Αἰγαῖο - Θύμηση τῆς Ἑβραϊκῆς Θεσσαλονίκης» στὸ περιοδικὸ «Ἑλληνικὰ καὶ ἄλλα», ποὺ ἐκδίδεται ἀπὸ τὴν κοινότητά μας στὴ Γοττίγγη. Ἄχ! καὶ νὰ μποροῦσε ἡ ἐν λόγῳ κυρία νὰ γύριζε τὸ ρολόι τοῦ χρόνου πρὸς τὰ πίσω καὶ νὰ τὸ κάρφωνε στὴν ἐποχὴ τῆς Τουρκοκρατίας! Τότε ποὺ ὅλα γι’ αὐτοὺς ἦταν τόσον ὡραῖα· λειτουργοῦσαν τριάντα συναγωγὲς καὶ οἱ σχέσεις Ἑβραίων καὶ Γεννιτσάρων ἦταν ἰδιαίτερα στενές. (Ναί, ρὲ παιδιά, τὸ γράφει κι αὐτὸ ἡ καλὴ ἑλληνιστὶ γράφουσα συγγραφεύς). Φυσικὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁλόκληρος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἐστέναζε κάτω ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό, αὐτὸ εἶναι μιὰ ἀσήμαντη λεπτομέρεια, ποὺ δὲν ἀφορᾷ στὴν κυρία Ἀξιοπούλου, ἀφοῦ γι’ αὐτὴν τὸ ζητούμενο ἦταν, ὅτι πέρναγαν φίνα καὶ ὡραῖα οἱ Ἑβραῖοι τῆς συμπρωτεύουσας. Ὡστόσο ὅλα τὰ ὡραῖα πράγματα ἔχουν ἕνα τέλος. Κάποτε κατέλαβαν τὴν Θεσσαλονίκη οἱ κακοὶ Ἕλληνες καὶ ὑπέταξαν τοὺς καημένους τοὺς Ἑβραίους, ποὺ ἔχασαν ὅλα τὰ προνόμιά τους. Ἀκοῦς ἐκεῖ θράσος οἱ ἀνάγωγοι, οἱ ἐθνικιστές, οἱ φαστίστες νὰ θέλουν νὰ ἀπελευθερώσουν πανάρχαια Ἑλληνικὰ ἐδάφη καὶ νὰ τοὺς ξεβολέψουν τοὺς ἀνθρώπους. Τουρκοκρατία καὶ πάλι Τουρκοκρατία! Κι ἔπειτα, μετὰ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ἦταν ἀνάγκη νὰ ἐγκατασταθοῦν ἐκεῖ ἑκατὸν χιλιάδες πρόσφυγες; Ἂς πήγαιναν στὴν Ἀλάσκα, στὴν Γῆ τοῦ Πυρὸς καὶ στὸν διάβολο ἀκόμη. Ὄχι, ποὺ ἦλθαν στὴ Θεσσαλονίκη καί, ἄχ!, πῆραν τὸ ἐμπόριο ἀπ’ τὰ χέρια τῶν δυστυχισμένων Ἑβραίων, ποὺ ἀναγκάστηκαν νὰ μεταναστεύσουν, καθὼς δὲν μποροῦσαν νὰ ἀνεχθοῦν τὸν ἐξελληνισμὸ τῆς πόλης! Καὶ εἶχαν δίκιο οἱ ἄνθρωποι. Ποῦ ξανακούστηκε ὅτι ἡ Θεσσαλονίκη ἦταν ποτὲ Ἑλληνική, γιὰ νὰ ἐξελληνισθῇ καὶ πάλι; Φυσικὰ ἡ κ. Ἀξιοπούλου, ἄξια τοῦ (ὅποιου) μισθοῦ της, κατηγορεῖ τὴν κοινωνία μας ὡς ἐθνικιστικήν, καταπιέζουσαν παντὶ τρόπῳ τὸν Ἑβραϊσμό. Ἄντε τώρα νὰ τῆς ἐξηγήσῃς, ὅτι ἀκόμη μᾶς κυβερνοῦν οἱ Ἑβραῖοι καὶ ὅτι ἡ ἐθνικιστικὴ Ἑλλάδα δίνει ψωμὶ σὲ πάνω ἀπὸ ἕνα καὶ μισὸ ἑκατομμύριο οἰκονομικῶν προσφύγων. Ὅμως ἐκεῖ ποὺ ὁ θρῆνος τῆς καλῆς ἀρθρογράφου φθάνει στὸ ἀποκορύφωμά του, εἶναι μὲ τὴν διαπίστωση ὅτι οἱ νέοι Ἰσραηλίτες αἰσθάνονται Ἕλληνες. Τί νὰ σᾶς πῶ; Αὐτὸ εἶναι πολὺ ὡραῖο, γιὰ νὰ εἶναι ἀληθινό. Ἀλλὰ ποῦ ξέρεις; Στὴν χώρα τοῦ γενικοῦ μπάχαλου ὅλα εἶναι πιθανά. Τέλος οἱ ὀλολυγμοί της σοῦ ραγίζουν τὴν καρδιά, ὅταν μὲ ἀνείπωτη φρίκη παραδέχεται ὅτι οἱ μικτοὶ γάμοι ἐξασθενοῦν τὴν Ἰσραηλινὴ κοινότητα τῆς Θεσσαλονίκης. Ἔ! τώρα τί νὰ κάνουμε, μαντάμ, ἂν ὁ Μητσάρας ἀπὸ τοῦ Χαριλάου γουστάρει κάργα τὴν Ραχὴλ καὶ θέλουν νὰ φτειάξουν τὸ τσαρδί τους; Μήπως θὰ πρέπῃ νὰ ἔλθῃ στὴν Γοττίγγη, νὰ σὲ ρωτήσῃ ποῦ θὰ βάλῃ τὸ «πουλί» του; Μπά, σὲ καλό σου! Ρὲ πατριῶτες ἀπὸ τὴν Γοττίγγη, ποῦ τὴν ψωνίσατε αὐτὴ τὴν καλὴ Ἑλληνίδα καὶ μᾶς τὴν σερβίρετε ἔτσι στὴν ψύχρα. Αὐτὴν πρέπει νὰ τὴν δέσετε στὸ δένδρο, ὅπως κάνουν οἱ Γαλάτες στὸν βάρδο Κακοφώνιξ στὰ κόμικς τοῦ Ἀστερίξ. Γιατὶ τέτοια προβολὴ τῆς χώρας μας ἰσοδυναμεῖ μὲ προσβολή. Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ μᾶς ἔγραφε, ὅτι πολὺ κακῶς ὑπάρχουμε ὡς κράτος καὶ ὅτι εἶναι μεγάλο δυστύχημα ποὺ δὲν μᾶς ἔσφαξαν ὅλους οἱ Τοῦρκοι τὸ 1821. Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ συνυπάρχῃ τὸ ἐθνωφελὲς αὐτὸ κείμενο δίπλα σὲ δοκίμια γιὰ τὸν «Ὕμνο στὴν Ἐλευθερία» τοῦ Διονύσιου Σολωμοῦ; Ἡ γυναίκα αὐτὴ ὑμνεῖ τὴν Τουρκοκρατία χάριν τῶν Ἑβραίων, ἀναιρῶντας ποταμοὺς Ἑλληνικοῦ αἵματος ἀπὸ τὸ 1821 μέχρι καὶ τὸ 1922. Τὸ ἀντιλαμβάνεσθε αὐτό; Κι ἂν τὸ ἀντιλαμβάνεσθε, πῶς καὶ δὲν τὴν ἔχετε μπουγελώσει ἀκόμη; Γιὰ δοκιμάστε το, γιατί μπορεῖ καὶ νὰ συνέλθῃ ἡ ... κυρία Ἀξιοπούλου. Γιῶργος Πετρόπουλος