Πατριάρχης ἐν Ἑλλάδι ̓Εντάξει, ρέ παιδιά! Εἴπαμε νὰ ἔλθῃ καὶ στὴν ̓ Αθήνα ὁ Πατριάρχης, νὰ τὸν τιμήσουμε καὶ νὰ μᾶς εὐλογήσῃ ὡς ἀρχηγὸς τῆς Ορθοδόξου ἡμῶν Εκκλησίας, ἀλλὰ καὶ νὰ μεσιτεύσῃ ὑπὲρ ἡμῶν ὡς ὑπολοχαγὸς τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ" πλὴν ὅμως δὲν σᾶς φαίνεται κομμάτι ἀκριδὴ ἡ περὶ ἧς ὁ λόγος ἐπίσκεψις; Καθότι τὰ δύο δισεκατομμύρια ποὺ στοίχισε, μᾶλλον δὲν μᾶς τρέχουν ἀπὸ τὰ μπατζάκια. Τώρα θὰ μοῦ πῇς δέδαια, κοτζὰμ πατριάρχης Κωνσταντινου- ἢ πόλεως εἶναι αὐτός. Τίἤθελες δηλαδή; Νὰ κοιμᾶται σὲ κανένα μοναστικὸ κελλὶ καὶ ν ̓ ἀρχίσῃ τὶς νηστεῖες καὶ τὶς προσευχές; ἼΟχι! Γιὰ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Καὶ στὴν «Μεγάλη Βρεταννία» νὰ | καταλύσῃ καὶ σὲ ἐπίσημα δεῖπνα νὰ λάδῃ μέρος καὶ σὲ δεξιώσεις νὰ παραστῇ καὶ σὲ στριπτηζάδικο, ποὺ λέει ὁ λόγος, νὰ τὸν πᾶνε, ἂν τὸ ψιλογουστάρῃ. ̓Αφοῦ εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ ἀσκητισμὸς καὶ τὰ ὅρια συμπεριφορᾶς ἰσχύουν μόνο γιὰ τὸν κατώτερο κλῆρο, τὴν πλέμπα τοῦ ἱερατείου, ποὺ στέκεται σούζα σὲ δεσποτάδες καὶ μητροπολίτες, ἀπὸ τὸν φόδο μήπως χάσῃ (τελείως χριστιανικὰ) τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν του. Πάντως κατὰ τ ̓ ἄλλα πολὺ κιμπάρικα πράγματα. Απλὸς ἄνθρωπος ὁ κ. Βαρθολομαῖος. “Ἢ παρουσία του πέρασε σχεδὸν ἀπαρατήρητη, καθὼς ἀπέφευγε τὶς κάμερες, τοὺς λόγους, τὶς κοσμικὲς ματαιοδοξίες πού, ὡς γνωστόν, ἀπάδουν σὲ ἀνθρώπους ὁλοκληρωτικὰ ἀφωσιωμέ|. νους στὸν Θεό. "Άλλωστε ἦταν πάμπτωχα ντυμένος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ θεία οἰκονομία τὸν ἀντάμειψε. Τρεῖς μέρες σύμπασα ἡ κυδέρνησις παρακαλοῦσε γονατιστὴ τὴν ταπεινότητά του νὰ δεχθῇ τὸν μεγαλόσταυρο τοῦ Σωτῆρος. Ε/ Τί νὰ κάνῃ κι αὐτός. Τοὺς λυπήθηκε καὶ ἐνέδωσε. Αμ! Τὸ ἄλλο... Ὃ κ. Δημήτριος Αόραμόπουλος ξαπέστειλε σύμπασα τὴν δημοτικὴ ἀστυνομία νὰ τοῦ φέρουν ζωντανὴ ἢ πεθαμένη τὴν Αὐτοῦ Θεία Σεμνότητα τὸν οἰκουμενικό μας. Πατριάρχη, προκειμένου νὰ τοῦ ἀπονείμῃ τὸ χρυσοῦν μετάλλιον τῆς πόλης τῶν ̓Αθηνῶν καὶ τὸ χρυσὸ κλειδί της. Τί νὰ κάνῃ κι αὐτός. Δεμένος χειροπόδαρα ἀναγχάστηχε νὰ ὑποστῇ τὸ μαρτύριον τῆς δραθεύσεώς του. (Τελικά, νὰ δῆτε ποὺ θὰ ἀποδειχθῇ, ὅτι εἶμαι ὁ μοναδικὸς ποὺ δὲν ἔχω δραδευθῆ ἀκόμη ἀπὸ τὸν δήμαρχό μας. "Ίσως γιατὶ δὲν γνωρίζει τὴν ὕπαρξή μου.) | "Ασε ποὺ δύο πανεπιστήμιά μας τὸν ἀνεχήρυξαν παρὰ τὶς ἔντονες διαμαρτυρίες του, μὲ τὸ ἔτσι θέλω, καθηγητὴ ὅλων τῶν τμημάτων τους, γεγονὸς ποὺ προκάλεσε τὴν δυσφορία τοῦ Παναγιωτάτου. Ὅμως ἐχεῖ ποὺ ἡ δυσφορία τοῦ Παναγιωτάτου ἔγινε πραγματικὰ ὀργή, ἦταν κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὰ Μέγαρα. Κατὰ παράδασιν τῆς ρητῶς ἐκφρασθείσης ἐπιθυμίας του μετωνόμασαν κεντρικὸ δρόμο τῆς πόλης ἐπ ̓ ὀνόματί του. ̓Αλλὰ καὶ πάλι σήκωσε μὲ ἀξιοπρέπεια τὸν σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου του. ̓Αφοῦ ἡ ἔκφραση «γελοῦσαν καὶ τὰ μουστάχια του» εἶναι ἀδύνατον νὰ περιγράψῃ τὰ συναισθήματά του. ̓Αλλὰ καὶ ἡ περιοδεία του ἀνὰ τὴν Ελλάδα ἔγινε μὲ τὴν προσήκουσα στὸ ἀξίωμά του σεμνότητα καὶ λιτότητα. Καὶ μὲ ροδοπέταλα τὸν ἔρραναν καὶ ὅπλα τοῦ παρουσίασαν καὶ τετρακόσια εἴκοσι πέντε χρυσᾶ κλειδιὰ τοῦ ἀπένειμαν. Νὰ δῆτε τώρα, ποὺ μὲ τὸ καλὸ γύρισε στὴν Κωνσταντινούπολη, θ ̓ ἀνοίξῃ ὁ ἄνθρωπος κλειδαράδικο. Αν δὲ ἔλειπε ἀπὸ δίπλα του καὶ ὁ ἀρχιεπίσκοπος ̓Αθηνῶν καὶ πάσης Ελλάδος Σ. Χριστόδουλος νὰ τὸν ἐπιτηρῇ, μήπως καὶ πῇ τίποτε ποὺ θὰ τοῦ ἀμφισδητοῦσε τὴν κυοιαρχία ἐπὶ τοῦ ποιμνίου καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας, μιὰ χαρὰ θὰ περνοῦσε ὁ ἄνθρωπος. Διότι καλοὶ εἶναι καὶ ἅγιοι οἱ «ἀδελφικοὶ» ἀσπασμοί, ὄχι ὅμως καὶ νὰ χάσουμε τὸ μὰτς --καὶ μάλιστα ἐντὸς ἕδρας -- ἀπὸ τὸν φιλοξενούμενο, ὁ ὁποῖος στὸ κάτω-κάτω δὲν ἔχει καὶ χούλιγκανς στὴν Πόλη. Γιῶργος Πετρόπουλος