Γεώργιος Καστριώτης-Σκεντέρµπεης: Ὃ «Πύρρος» τοῦ νεώτερου Ἑλληνισμοῦ ᾽Αρχὲς τοῦ 15ου αἰῶνος (1415-1419) κατελήφθη ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς ἡ Ἰλλυρία. Ἢ περιοχὴ ἀποτελοῦσε στρατιωτιχὸ στόχο τῶν σουλ- τάνων, διότι ἀποδυνάμωνε τὸ Βυζάντιο καὶ ἄνοιγε τὸ δρόμο τῆς ἐπέχτασης τῶν Ὀθωμανῶν πρὸς τὴν ἰταλικὴ χερσόνησο. [Τὸ σχέδιο αὐτὸ λειτούργησε ἀντίστροφα τὸν ΜΙΝ 19ο αἰῶνα, ὅταν οἱ κατα- χτητὲς τῶν ᾿Ιονίων νήσων -ἰδίως οἱ Γάλλοι-- θέλοντας νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὶς τριδὲς τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρα- τορίας. σχεδίαζαν- ἐπὶ ἐποχῆς ᾽Αλῆ Πασᾶ (1788- 1822)-- μέσῳ τῆς ᾽Αλύανίας καὶ Ἠπείρου νὰ καταλάδουν. τὴν Κωνσταντινούπολη.] Ὃ ᾿Αλθανὸς φεουδάρχης Ἴω- ἄάννης Καστριώτης, ἐχ τῶν ἰσχυροτέρων ἀνδρῶν τῆς ᾽Αλδανίας, ὕστερα ἀπὸ γεν- ναίους ἀγῶνες κατὰ τῶν Τούρκων, ὑποχρεώθηκχε νὰ στείλῃ ὁμήρους καὶ τὰ τέσ- «Σκεντέρμπεης»: σερα ἀγορια τον’ ὁ μικχρότες. Ἔργο τοῦ Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985), ρος γιός του ἧταν ὁ Γεώργιος. Καστριώτης, ὁ ἐπονομασθεὶς ἀργότερα Σχεντέρµπεης. Οἱ ὅμηροι, ὅταν δὲν δολοφο- νοῦνταν, ἐπέστρεφαν στὸν τόποτους πρὸς ἀντικατάσταση τοῦ θανόντος πατέρατους, ὅπως ἄλλωστε ὥριζε ἡ συμφωνία τῆς ὁμηρίας. Κατὰ τὴν διάρχεια τῆς ὁμηρίας τους ἐκπαιδεύονταν στὶς πολεμικὲς τέχνες καὶ ἐξισλαμίζονταν. Ὃ Σκεντέρµπεης δὲν εἶχε τὴν τύχη τῶν ἀδελφῶν του, ποὺ δολοφονήθηκαν, κυρίως διότι γρήγορα θαυμάστη- χε γιὰ τὰ ψυχικά καὶ σωματικά του προτερήματα, καθὼς καὶ γιὰ τὴ γενναιότητάτου. Ἔτσι κέρδισε τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ σουλτάνου Μουρὰτ Β΄ (1421-1451), ὁ ὁποῖος ἔξαι- τίας τῶν ἱκανοτήτων του τὸν ὠνόμασε Σκεντέρµπεη (-᾽ Αφέντη ᾽Αλέξανδρο). Ὁ κύριος ἀντίπαλος τῆς τουρκικῆς ἐξάπλωσης Μετὰ τὴν ἧττα τοῦ τουορκικοῦ στρατοῦ στὴ μάχη τῆς Ναϊσσοῦ (Νὶς Σερθίας, 1443), στὴν ὁποία συνέόαλε καὶ ὁ Σκεντέρµπεης, ἐγκατέλειψε τὸν τουρχικὸ στρατὸ καὶ κα- τευθύνθηκε μὲ τετρακόσιους ἱππεῖς στὴν ᾽Αλθόανία μὲ σκοπὸ τὴν κατάληψη τῆς Κρόιας. Τὴν κατέλαόε μὲ δόλο χρησιμοποιῶντας τὴν σουλτανικἡ σφραγίδα σ᾽ ἕνα πλαστὸ ἔγγραφο, ποὺ διέτασσε τὸν διοικητὴ τῆς Κρόιας νὰ παραδώσῃ τὴν πόλη στὸν Σκεντέρμπεη γιὰ τὴν καλύτερη ὀργάνωση τῆς ἄμυνάς τῆς μετὰ τὴν ἧττα τῶν Τούρ- χων. Ὁ λαός, ποὺ δὲν εἶχε πάψει ν᾿ ἀντιστέχεται, τὸν ὑποδέχθηκε ὡς σωτῆρα. Ὁ Σκε-