- ΕΕΡΛΟΡΑΜΑ Μετὰ πάντων τῶν ἐλαιώνων καὶ ἐλαιοτριθείων κ.λπ. Μὴν ἀπορῆτε, φίλοι μου, πιὰ μὲ τὴν ἐνασχόλησίν μου στὸ παρὸν μὲ τὰ ἐκκλησιαστικά. Ὡς πανεπιστήμων μπουρδολόγος ὄχι μόνον μοῦ εἶναι ἐπιτρεπτὸν νὰ ἐρευνῶ ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, ἀλλὰ καὶ ὑποχορεοῦμαι, ἰδίᾳ δὲ ὅταν πρόκειται περὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν. "Αλλωστε δὲν τὸ θαστᾷ ἡ ψυχή μου νὰ ὀλέπω σκυθρωπὸν τὸ πρόσωπον τοῦ Κυροῦ Βαρθολομαίου, ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπισκόπου Κωνοταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καὶ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου (νὰ μὴ ξεχνοῦμε καὶ τὸν πλήρη τίτλον του). Καὶ ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ὁ φόρτος τοῦ ἑκάστοτε πατριάρχου εἶναι δαρύς. ̓Εδῶ ἀπὸ τὸ 197] προετοιμάζουν τὴν «Αγίαν καὶ Μεγάλην Σύνοδον τῆς Ορθοδοξίας» καὶ δὲν ἔχουν κατορθώσει νὰ τὴν συγκαλέσουν. Αὐτὰ εἶναι δύσκολα πράγματα. Λοιπὸν ἡ ̓Εκκλησία τῆς "Ελλάδος ἂς παραμερίσῃ τὰ ἐμπόδια, ποὺ θέτει στὸ πατριαρχικὸ ἔργο. ̓Εξ ἄλλου ὁ νέος πατριάρχης εἶναι ἀποφασισμένος νὰ ἐπι6άλῃ τὴν πειθαρχία στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησία. 'Ο ἴδιος σὰν ὑπολοχαγὸς (ἔστω καὶ ἔφεδρος) τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ γνωρίζει κάλλιον παντὸς ἄλλου τὴν ἀξία τῆς πειθαρχίας. Ὅπως γνωρίζει ἀκόμα ὁ πατριάρχης, ὅτι μᾶλλον «ἐλέῳ Τουρκίας» εἶναι πατριάρχης. Διότι ἔτσι κι ἔλεγε «γιὸκ» ἡ τουρκικὴ κυθέρνησις στὸν διορισμό του, τὸ πολὺ πολὺ νὰ ἐγίνετο ἀρχιεπίσκοπος Βοοείου καὶ Νοτίου ̓Αμερικῆς' καὶ κανένας Γιαχδὲ ἢ Χριστὸς δὲν θὰ ἠδύνατο νὰ μεταστρέψῃ τοὺς τουρκικοὺς νόες, γνωστοὺς γιὰ τὴν ἐπιμονή τους. Ὅμως μὲ τέτοιους συλλογισμοὺς ἐκτρεπόμεθα τοῦ θέματός μας, ποὺ εἶναι οἱ διαφορὲς Πατριαρχείου καὶ Ελληνικῆς ̓ Εκκλησίας. Καὶ στὴν ἐξομάλυνσι τῶν σχέσεών τους θέλω νὰ συμδάλω μὲ τὴν ἀναμφισύήτητη μπουρδολογικὴ κατάρτισίν μου. ̓Αλλὰ πρῶτον ἂς δοῦμε ποιές εἶναι αὐτὲς οἱ διαφορὲς (ὅσες δηλαδὴ γνωοίζουμε ἀπὸ τὴν δημοσιοπού]σίν τους). Σὲ δύο κυρίως θέματα περιστρέφονται: τὴν ἀνεξάρτητη ἐκπροσώπησιν τῆς Ελληνικῆς ̓ Εκκλησίας στὴν Εὐρωπαϊκὴν Ἕνωσιν καὶ τὸ καθεστὼς τῶν μητροπόλεων τῶν λεγομένων «Νέων Χωρῶν». Κατ ̓ ἀρχὰς ἂς δοῦμε τὸ πρῶτον θέμα. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὁ πατριάρχης εἶναι ὁ «πρῶτος», ἔστω καὶ μεταξὺ ἴσων. "Αρα εἶναι λογικὸ σ ̓ ἕναν τόσο σοθαρὸ ὀργανιομὸ νὰ ἐκπροσωπῇ τὴν ̓Ορθοδοξία ὁ πρῶτος καὶ μέσῳ αὐτοῦ νὰ ἐκφράζωνται οἱ ὑπόλοιποι. Καὶ δὲν θέλω πονηρά, ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ “Ενωσις εἶναι πρώτιστα πολιτικὸς ὀργανιαμὸς καὶ «ἐξυπνάδες» τύπου: τί δουλειὰ ἔχει ἡ ἀλεποῦ στὸ παζάρι. Πρῶτον σ ̓ ἕνα πολυεθνικὸ παζάρι τὴν πρώτη θέσιν πρέπει νὰ κατέχῃ ὁ κληρονόμος τοῦ ὕψιστου πολυεθνικοῦ Βυζαντίου. "Αλλωστε σ ̓ ἕναν κόσμο, ποὺ ὁδεύει πρὸς τὴν πολυεθνικὴ πλανηταρχία, εἶναι λογικὸ νὰ προπορεύωνται οἱ ἐκπρόσωποι τοῦ πολυεθνισμοῦ: γι’ αὐτὸ καὶ ἡ προδολὴ τοῦ δυζαντινισμοῦ μὲ ἐκθέσεις παγκοσμίως. Αλλωστε σκοπὸς τῆς ̓Ορθοδοξίας (καὶ προοριομὀς) εἶναι νὰ ὑπερόῇ τὴν ἐθνο| κρατικὴ ἐσωστρέφεια, ὅπως σωστὰ ἐπισημαίνει καὶ ὁ καθηγητὴς τῆς Γε-