Ἡ ΚΙΝΠΣΙΣ 14 ἸΔΙΩΝ ΛΑΜΠΡΟΣ ΝΤΟΚΑΣ, Ίόγος Ὃ Λάμπρος Ντόκας, καθηγητὴς τῆς Μαθηματικῆς ̓Αναλύσεως τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν, συνδυάζει στὸ 6ιόλίο του αὐτὸ τὸν πεζὸ δοκιμιακὸ Φιλοσοφικὸ λόγο μὲ τὴν ποιἡτικὴ ἔκφραση. Ἡ πρωτοτυπία καὶ τὸ μεγάλο ἐνδιαφέρον τοῦ ἔργου ἐντοπίζονται καὶ στὸ γεγονός, ὅτι σπάνια ἕνας θετιχὸς ἐπιστήμων παρουσιάζει τόσο ὑψηλὴ φιλοσοφικὴ σχέΜη μ ̓ αὐτὴ τὴν τεχνικὴ καὶ λογοτεχνικὴ μορφή. Σημειώνουμε, ὅτι ὡς συνεργάτης τοῦ «Δαυλοῦ» ἔχει κατὰ καιροὺς πρωτοδημοσιεύσει στὶς σελίδες τοῦ Περιοδικοῦ πολλὰ δοκιμιακὰ καὶ ποιητικὰ κείμενα, ποὺ ἐμπεριέχονται στὴν παρούσα συλλογή. Ὁ κύριος ἄξονας τοῦ ἔργου εἶναι ἡ ὀντολογικὴ θέαση τῆς ἀντικειμενικῆς πραγματικότητας, κατὰ τὴν ὁποία ὁ συγγραφέας σχολιάζει τὰ φαινόμενα τῆς ζωῆς, τὰ ὑπάρχοντα ἰδεολογήματα, τὴν κρατοῦσα κοσμοαντίληψη καὶ τὶς μεταφυσικὲς ἀπόψεις σταθμίζοντάς τα μὲ τὴ λογική, σχετικὰ μὲ τὴν ὁποία ἀποφαίνεται, ὅτι ἡ παραθεώρησή της εἶχε καὶ ἔχει ὀλέθριες συνέπειες γιὰ τὴ ζωὴ καὶ τὴ δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπου ὡς 6ιολογικοῦ,πνευματικοῦ καὶ κοινωνικοῦ ὄντος. Ὁ λόγος τοῦ κ. Ντόκα εἶναι καθαρὰ φυσιοχεντρικὸς καὶ ἔχει τὴν τάση νὰ ἐξιδανικεύῃ τὸ κατὰ φύσιν καὶ νὰ ἀπορρίπτῃ ὁτιδήποτε ἄντιδαίνει στοὺς νόμους ποὺ διέπουν τὴ λειτουργία τοῦ κόσμου, τοῦ ὁποίου μέρος εἶναι καὶ ὁ ἄνθρωπος. Τὸ ζητούμενο, ὅπως φαίνεται στὰ ποιητικὰ κυρίως πονήματά του, εἶναι ἡ ἐξασφάλιση τῆς ἁρμονίας, τῆς ἰσορροπίας ποὺ δὲν ἔχει ἀφηρημένο περιεχόμενο, ἀλλὰ ποὺ πρέπει νὰ ρυθμίζῃ τὶς σχέσεις μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ κόσμου, ὑποχειμένου καὶ ἀντικειμένου, αἰσθητοῦ καὶ νοητοῦ. Συνήθως ὁ λογοτεχνικὸς τρόπος ἔχφρασης καὶ δὴ ὁ ποιητικὸς ἀπομακούνει τὸν ἀναγνώστη ἀπὸ τὴν πραγματικότητα καὶ τὸν ὁδηγεῖ σὲ ὀνειρικὰ μονοπάτια ἢ τοῦ δημιουργεῖ ἄλλου εἴδους συγκινήσεις. Μὲ τὸ ἔργο του αὐτὸ ὅμως ὁ κ. Ντόκας δὲν ἀφήνει καμμιὰ Εεάεγίεο Κγιηνίρ δαρτοᾶο, ὁ Ἕλληνας Στὶς 15 Νοεμόρίου 1998 ὁ πρύτανις τῆς «Ακαδημίας τῆς Βασκωνικῆς Παιδεύσεως» καὶ πρόεδρος τῆς «Ελληνικῆς Ακαδημίας τῆς Βασκωνίας» Εεάργίεο Κυμενὴρ δαργεᾶῖο ἀπεδίωσε ἤρεμα στὴν κατοικία τον, στὸ Μπιλμπάο στὴ Χώρα τῶν Βάσκων, χωρὶς ἡ κλονισμένη ὑγεία του νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ πραγματοποιήσῃ μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες ἐπιθυμίες τῆς ζωῆς του, γιὰ τὴν ὁποία συνέχεια μᾶς μιλοῦσε: τὴν μόνιμη ἐγκατάστασή του στὴν Ελλάδα, ποὺ θεωροῦσε πνευματικὴ πατρίδα του καὶ λάτρευε καὶ ἀγαποῦσε τόσο, ὅσο καὶ τὴν γῆ τῶν Βάσκων, ὅπου γεννήθηκε καὶ ἀνατράφηκε. Ὃ Γεάετίεο γεννήθηκε στὸ Οειχο στὶς 15 Φεδρουαρίου 192]. Σὲ ἡλικία 18 ἐτῶν γνώρισε τὸν ἱδρυτὴ καὶ πρῶτο πρόεδρο τῆς «Ακαδημίας Βασκωνικῆς Παιδεύσεως», Κεειωγεοοἰόη Μανία ἀξ ΑζΚιε, μὲ τὸν ὁποῖο συνεργάστηκε γιὰ τὴν ὀργάνωση τῆς Ακαδημίας. Σὲ ἡλιχκία μόλις 21 ἐτῶν ὠνομάστηκε ἀκα- »