Παγίδευση πνευματική Ὅλες οἱ ἰσχύουσες κύριες ἀντιλήΨεις τῶν -ισμῶν εἶναι ἕως σήμερα ἐναντίον κάθε πρωτότυπου ἐλεύθερου προβληματισμοῦ. Μιλᾶμε, καὶ κάθε λέξη, φράση, ἰδέα κινδυνεύει νὰ προσκρούση σὲ κάποια «πίστη», «πεποίθηση», «ἀξία» ἤ, ἔστω, κάποιο ἀόριστο ἰδανικὸ τοῦ συζητητή μας, ποὺ συχνὰ εἶναι τόσο ρευστό, ὥστε εἶναι ἀδύνατο νὰ προσδιορισθῆ ὄχι μόνο ἀπὸ τρίτους ἀλλὰ κι ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν φορέα του. Μιλᾶς π.χ. γενικὰ γιὰ τὴν ἑλληνικότητα καὶ συναντᾶς ἀμέριστη κι αὐθόρμητή τὴν ἐπικρότηση πολλῶν, πλείστων, γιὰ νὰ μὴν πῶ ὅλων τῶν Ἐλλήνων, ἀλλὰ καὶ ἔένων, ποὺ ὄχι σπάνια φθάνουν σὲ ἐκδηλώσεις ποὺ λίγο ἀπέχουν τοῦ ἐνθουσιασμοῦ, λίγο διαφέρουν ἀπὸ ἕνα εἶδος ὠανατίσμοῦ ---εἴθε νὰ ἔλειπε!--- ὑπὲρ αὐτῆς καὶ ὑπὲρ τοῦ ὁμιλοῦντος ἢ γράφοντος γι ̓ αὐτήν. Προχωρῶντας στὸν καθορισμὸ τῆς ἔννοιας ἢ τῆς ἀξίας τῆς ἑλληνικότητας βλέπεις τὰ πράγματα ν ̓ ἀλλάζουν γύρω σου. Μόλις λ.χ. θελήσης νὰ διευκρινήσης ὅτι ἡ ἑλληνικότητα δὲν ταυτίζεται μὲ τὸν ἐθνικισμό, ἕνα μέρος ἀπὸ τοὺς ἐνθουσιώδεις συμφωνοῦντες ἀπορεῖ καὶ παγώνει ἤ σὲ ὑποψιάζεται καὶ ὀργίζεται. Θὰ χρειασθῆ νέα ἐπιχειρηματολογία, γιὰ νὰ ἀρχίση ὁ συζητητής (ἢ ὁ ἀναγνώστης σου) νὰ μπαίνη στὸ νόημα ὅτι τὸ «ἑλληνικό» ὄχι μόνο θεωρητικὰ δὲν ἐντοπίζεται σήμερα ἐθνικά, ἀλλὰ καὶ ὅτι θὰ ἦταν λάθος, μεγάλο πρακτικὸ λάθος, νὰ τὸ συρρικνώνη κανεὶς μέσα στὰ στεγὰ πλαίσια ἑνὸς Ἔθνους, καὶ μάλιστα μικροῦ κι ἀνίσχυρου, ὅπως εἶναι τὸ σημερινὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Προχωρεῖς ὕστερα στὴν ἀνάλυση τοῦ κύριου ἰδεολογικοῦ συστατικοῦ τῆς ἑλληνικότητας, τῆς ἐλευθερίας, ΤΟΜΟΣ Γ ̓ ο 28ο ΑΠΡΙΛΙΟΣ 84 ἂς ποῦμε τῆς κοινωνικοοικονομικῆς ἐλευθερίας εἰδικώτερα, καὶ φυσικά,