Ὁ «Κύριος τῶν Δυνάμεων» καὶ ἡ Θεὰ Ἀλήθεια Ὁ Ἑλληνισμὸς οὐδέποτε ἀντιμετώπισε τὸν Χριστιανισμὸ ὡς ἐχθρό· καὶ οὐδέποτε ὡς φίλο. Δὲν ὑπάρχουν στὴν ἱστορία τῶν τελευταίων 2.000 ἐτῶν γεγονότα, ποὺ νὰ προκάλεσαν Ἕλληνες ἐξ ὀνόματος τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑπὲρ ἢ κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Ἑλληνισμὸς – ἀκριβέστερα ὁ ἑλληνικὸς τρόπος σκέπτεσθαι, ἡ ἑλληνικότητα – λειτούργησε, καὶ λειτουργεῖ καὶ σήμερα ὡς πανίσχυρη παγκόσμια πραγματικότητα ἐρήμην τοῦ Χριστιανισμοῦ. Γιὰ τὸν πρῶτο, οὕτως εἰπεῖν, ὁ δεύτερος δὲν ὑπάρχει. Ἡ ἱστορία εἶναι τόσο σαφὴς στὸ ζήτημα αὐτό, ὥστε θὰ μπορούσαμε νὰ μιλήσουμε ὄχι ἁπλῶς γιὰ ἱστορικὸ κανόνα, ἀλλὰ γιὰ ἱστορικὸ νόμο χωρὶς ἐξαιρέσεις. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀντιμετώπισε τὸν Ἑλληνισμὸ μόνον ὡς ἐχθρό. Ἀπὸ τὴν ἐμφάνισή του στὴν ἱστορία ὁ θεμελιωτής του Παῦλος ἔθεσε τὶς βάσεις τοῦ ἀνθελληνισμοῦ μὲ χίλιους τρόπους καὶ σὲ χίλιες φραστικὲς ἀποχρώσεις – συγκεκαλυμμένες καὶ μὴ – στὰ κείμενά του καὶ γενικὰ στὸ ἰδεολόγημά του. Καὶ ἔκτοτε ἡ στάση τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπὶ μακρὰν σειρὰν αἰώνων ὑπῆρξε ἡ στάση τοῦ «ἢ ἐγὼ ἢ ἐσύ», ἡ στάση τοῦ ἀσυμβίβαστου τῆς ὑπάρξεως καὶ τῶν δύο, ἡ στάση τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐκμηδενίσεως, τοῦ «σβησίματος» τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν χάρτη τῆς ἱστορίας. Καὶ πράγματι ὁ μανιακὸς δολοφονικὸς αὐτὸς στόχος «ἐπετεύχθη». Ἕνας λαμπρότατος Παγκόσμιος Πολιτισμός, ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμός, κατεστράφη «ὁλοσχερῶς» ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ ἄγρια βία, μὲ πρωτόγονο - πρωτοφανῆ φανατισμό, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὴν πυρά, μὲ τὸν πέλεκυ, μὲ τὴν ἀξίνη, μὲ τὸ σφυρί, μὲ τὴν βαρειοπούλα, μὲ τὴν συκοφαντία, μὲ τὸν διωγμὸ καὶ κατατρεγμό. Ὁ χιλιετὴς Μεσαίων εἶναι ἡ συντριπτική, ὅσο καὶ τραγικὴ ἀπόδειξη τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ νόμου. Γιὰ τὸν Χριστιανισμό, οὕτως εἰπεῖν, σκοπὸς τῆς ἐμφανίσεως καὶ ὑπάρξεώς του, ὅπως ἔδειξαν οἱ δραστηριότητές του, ἦταν ἡ ἐξαφάνιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῆς ἑλληνικότητας, τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου ἀπὸ προσώπου Γῆς. Τίθεται ἕνα βαθὺ ὅσο καὶ φοβερὸ ἐρώτημα: Γιατί οἱ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες αὐτὲς στάσεις ἑκατέρου τῶν δύο αὐτῶν ἱστορικῶν ρευμάτων ἔναντι τοῦ ἄλλου; Γιατί ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν ἐστράφη ποτὲ κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἔστω ἀπὸ ἔνστικτο αὐτοσυντηρήσεως,