Ὁ «Κύριος τῶν Δυνάμεων» καὶ ἡ Θεὰ Ἀλήθεια Ὁ Ἑλληνισμὸς οὐδέποτε ἀντιμετώπισε τὸν Χριστιανισμὸ ὡς ἐχθρό· καὶ οὐδέποτε ὡς φίλο.Δὲν ὑπάρχουν στὴν ἱστορία τῶν τε- λευταίων 2.000 ἐτῶν γεγονότα, ποὺ νὰ προκάλεσαν Ἕλληνες ἐξ ὀνόματος τοῦ Ἑλληνισμοῦὑπὲρ ἢ κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Ἑλληνισμὸς – ἀκριβέστερα ὁ ἑλληνικὸς τρόπος σκέπτεσθαι, ἡ ἑλλη- νικότητα – λειτούργησε, καὶ λειτουργεῖ καὶ σήμερα ὡς πανίσχυρη παγκόσμια πραγματικότητα ἐρήμην τοῦ Χριστιανισμοῦ. Γιὰ τὸν πρῶτο, οὕτως εἰπεῖν, ὁ δεύτερος δὲν ὑπάρχει.Ἡ ἱστορία εἶναι τό- σο σαφὴς στὸ ζήτημα αὐτό, ὥστε θὰ μπορούσαμε νὰ μιλήσουμε ὄχι ἁπλῶς γιὰ ἱστορικὸ κανόνα, ἀλλὰ γιὰ ἱστορικὸ νόμο χωρὶς ἐξαι- ρέσεις. ὉΧριστιανισμὸς ἀντιμετώπισε τὸν Ἑλληνισμὸ μόνον ὡς ἐχθρό. Ἀπὸ τὴν ἐμφάνισή του στὴν ἱστορία ὁ θεμελιωτής του Παῦλος ἔθε- σε τὶς βάσεις τοῦ ἀνθελληνισμοῦ μὲ χίλιους τρόπους καὶ σὲ χίλιες φραστικὲς ἀποχρώσεις – συγκεκαλυμμένες καὶ μὴ – στὰ κείμενά του καὶ γενικὰ στὸ ἰδεολόγημά του.Καὶ ἔκτοτε ἡ στάση τοῦ Χρι- στιανισμοῦ ἐπὶ μακρὰν σειρὰν αἰώνων ὑπῆρξε ἡ στάση τοῦ «ἢ ἐγὼ ἢ ἐσύ», ἡ στάση τοῦ ἀσυμβίβαστου τῆς ὑπάρξεως καὶ τῶν δύο, ἡ στάση τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἐκμηδενίσεως, τοῦ «σβησίματος» τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὸν χάρτη τῆς ἱστορίας. Καὶ πράγματι ὁ μανιακὸς δολοφονικὸς αὐτὸς στόχος «ἐπετεύχθη». Ἕνας λαμπρότατος Πα- γκόσμιος Πολιτισμός, ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμός, κατεστράφη «ὁλο- σχερῶς» ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἐν ὀνόματι τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ ἄγρια βία, μὲ πρωτόγονο - πρωτοφανῆ φανατισμό, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὴν πυρά, μὲ τὸν πέλεκυ, μὲ τὴν ἀξίνη, μὲ τὸ σφυρί, μὲ τὴν βα- ρειοπούλα, μὲ τὴν συκοφαντία, μὲ τὸν διωγμὸ καὶ κατατρεγμό. Ὁ χιλιετὴς Μεσαίων εἶναι ἡ συντριπτική, ὅσο καὶ τραγικὴ ἀπόδειξη τοῦ ἱστορικοῦ αὐτοῦ νόμου. Γιὰ τὸν Χριστιανισμό, οὕτως εἰπεῖν, σκοπὸς τῆς ἐμφανίσεως καὶ ὑπάρξεώς του, ὅπως ἔδειξαν οἱ δρα- στηριότητές του, ἦταν ἡ ἐξαφάνιση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῆς ἑλληνι- κότητας, τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κό- σμου ἀπὸ προσώπου Γῆς. Τίθεται ἕνα βαθὺ ὅσο καὶ φοβερὸ ἐρώτημα: Γιατί οἱ ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες αὐτὲς στάσεις ἑκατέρου τῶν δύο αὐτῶν ἱστορικῶν ρευ- μάτων ἔναντι τοῦ ἄλλου; Γιατί ὁ Ἑλληνισμὸς δὲν ἐστράφη ποτὲ κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἔστω ἀπὸ ἔνστικτο αὐτοσυντηρήσεως,