ΕΠΙΖΟΥΝ ΦΥΛΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΔΙΩΝ ΖΩΩΝ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ «Ζωντανὰ μνημεῖα», ποὺ χάνονται πιά... Ὁ θεσσαλικὸς Βουκεφάλας. Ἀνάγλυφο τῆς Πομπηίας (μάχη τῆς Ἰσσοῦ). Χρόνια στὸ περιβαλλοντικὸ καὶ ζωοφιλικὸ ρεπορτὰζ εἶχα μάθει, ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔχει τὸ προνόμιο νὰ φιλοξενῇ μία μοναδικὴ ποικιλία πανίδας καὶ χλωρίδας. Οἱ γεωγραφικὲς καὶ κλιματολογικὲς συνθῆκες της εὐνοοῦν τὴν ἀνάπτυξη καὶ τὴν διατήρηση αὐτῆς τῆς τεράστιας βιοποικιλότητας, πρᾶγμα ἰδιαίτερα σημαντικὸ στὴ σκοτεινὴ καὶ οἰκολογικὰ δυσοίωνη ἐποχὴ ποὺ περνᾶμε. Γνωστὸ εἶναι ἀκόμα, ὅτι δὲν σταθήκαμε ἄξιοι νὰ προασπίσουμε τὴν προνομιακὴ μας θέση, ἀφήνοντας ἕνα σπουδαῖο ἐθνικὸ κεφάλαιο νὰ πάρῃ τὸ δρόμο τῆς παρακμῆς: Τὰ εἴδη ἐξαφανίζονται, ἡ ποικιλότητα συνεχῶς μειώνεται, οἱ βιότοποι παραδίνονται σὲ ληστρικὴ ἐκμετάλλευση ἢ σὲ κάποια «ἀνάπτυξη» ποὺ τρώει τὶς ἴδιες τὶς σάρκες της ὣς τὴν τέλεια ἐρήμωση. Παρηγορητικὸ σημεῖο, οἱ πάρα πολλὲς ὁμάδες καὶ ὀργανώσεις ποὺ ὑπάρχουν καὶ δημιουργοῦνται συνεχῶς, μὲ ἀντικείμενο τὴ διάσωση τῶν ἄγριων εἰδῶν τοῦ τόπου μας. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἤξερα, καὶ τὸ ἔμαθα σχετικὰ πρόσφατα, εἶναι, πὼς στὴν Ἑλλάδα ζοῦνε ἀκόμη οἱ τελευταῖοι ἀπόγονοι κάποιων οἰκόσιτων ζώων μὲ ἱστορία χιλιάδων χρόνων πίσω τους. Κι ὅτι γι’ αὐτὰ δὲν ἐνδιαφέρεται κανεὶς οὔτε ὑπάρχουν ὀργανώσεις νὰ τὰ ὑπερασπιστοῦν καὶ νὰ τὰ σώσουν ἀπὸ τὸ βέβαιο καὶ σιω-