O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ὅταν ἡ φωτιὰ εἶναι μαύρη Στὰ νιάτα μου ὑπῆρχε ἡ πάνσοφη ρήση: «Ἂν ἡ μ... ἦταν ἐργόχειρο θὰ εἶχες κάνει τὴν προίκα σου». Φαίνεται ὅτι ὁ κ. Ρίτσαρντ Πόου θὰ εἶναι γνώστης τῆς ἀνωτέρω ἐκφράσεως, γι’ αὐτὸ κάθεται ὡς ἄπορος κορασὶς καὶ ὑφαίνει τὸν ἱστὸ μιᾶς ἄλλης θεώρησης τῆς ἱστορίας μὲ τὸ περισπούδαστο, πρωτότυπο καὶ ἄκρως τεκμηριωμένο πόνημά του «Μαύρη Σπίθα, Λευκὴ Φωτιά». Ὁ καλὸς αὐτὸς συγγραφεὺς κατάφερε τὸ ἀκατόρθωτο: νὰ ξεπεράσῃ σὲ ἰταμότητα καὶ ψευδολογία τὸν περινούστατο κ. Μαρτὶν Μπερνὰλ καὶ τὴν «Μαύρη Ἀθηνᾶ» του. Καὶ τὶ δὲν μᾶς γράφει ὁ ἀντικειμενικὸς αὐτὸς ἀναθεωρητὴς τῆς παγκοσμίου ἱστορίας! Σημεῖα καὶ τέρατα. Ὡς λ.χ. ὅτι Αἰγύπτιοι ἐξερευνητὲς (ὅπως λέμε Ἀλβανοὶ τουρίστες) ἦλθαν στὴν Ἑλλάδα πρὶν 3.000 - 4.000 χρόνια, ἔφτειαξαν πόλεις καὶ πυραμίδες, καθιέρωσαν θρησκευτικὲς λατρεῖες καὶ ἵδρυσαν ἡγεμονίες. Τώρα πῶς διάβολο ἔχουμε στὸ Σέσκλο πολιτισμό, ὠχυρωμένο οἰκισμὸ καὶ τέχνη ἀπὸ τὸ 6.000 π.X., αὐτὸ εἶναι ἕνα ἄλλο ἀνέκδοτο, στὸ ὁποῖο ἀπαξιοῖ νὰ δώσῃ βάση. Οὔτε βέβαια ἀσχολεῖται μὲ τὰ σαχλοευρήματα τοῦ Δισπηλιοῦ (5.400 π.X.) καὶ τὴν ἐκεῖ ἀνακαλυφθεῖσα γραφή. Ἀλίμονο, τὸ ζητούμενο εἶναι οἱ Αἰγύπτιοι ἐξερευνητές. Ἂμ τὸ ἄλλο, ποὺ ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι μας στοχαστές, φιλόσοφοι, ἱστορικοὶ καὶ μαθηματικοί εἶχαν αἰγυπτιακὴ καταγωγὴ καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὴν κρύψουν; Κύτταζα κι ἐγὼ τὶς προτομές τους κι ἀναρωτιόμουνα: «Βρὲ τί μοῦ θυμίζουν - βρὲ τί μοῦ θυμίζουν;». Τώρα πιὰ εἶμαι βέβαιος, ὅτι εἶναι φτυστοὶ ὁ Χαϊλὲ Σελασιέ, ὁ Μαντέλα κι ὁ Μποκάσα. Ἄλλως τε εἶναι πανεύκολο νὰ κρυφθοῦν τὰ νεγροειδῆ χαρακτηριστικὰ μέσα στὸ λευκό, ψηλὸ καὶ ξανθὸ ἑλληνικὸ ἔθνος κατὰ τὴν κλασσικὴ ἐποχή. Ὅμως οὔτε τὴν γλυπτικὴ ἀφήνει παραπονεμένη ὁ κ. Ρίτσαρντ Πόου, ἀφοῦ τὰ ἑλληνικὰ ἀγάλματα ἀπὸ τὸ 600 π.X. καὶ μετὰ ἀντιγράφουν στάσεις ἀπὸ τὴν αἰγυπτιακὴ τέχνη. Ἔ! Καλά! Αὐτὸ εἶναι πασιφανές. Μιὰ ματιὰ νὰ ρίξῃς στὸν Ἡνίοχο τῶν Δελφῶν, στὴν Νίκη τῆς Σαμοθράκης ἢ στὶς μετόπες τοῦ Παρθενῶνος, θὰ τὰ βρῇς πανομοιότυπα σὲ πλαστικότητα καὶ κίνηση μὲ τὰ μικρὰ κομψοτεχνήματα τῶν «Κολοσσῶν τοῦ Μέμνονα» καὶ τοῦ Καρνάκ. Αὐτὸ δὲν ἀπαιτεῖ καὶ διδακτορικὸ στὴν ἱστορία τῆς τέχνης. Ὡστόσο παρ’ ὅλους τοὺς Αἰγύπτιους ἐξερευνητές, καὶ ξέρουμε πόσες χιλιάδες εἶναι, ἐκεῖνο ποὺ δὲν τοῦ «κάθεται» εἶναι ὁ Ὅμηρος καὶ ἡ «Ὀδύσσεια», καθὼς εἶχαν τὴν ἀτυχία νὰ γραφοῦν τὰ ὁμηρικὰ ἔπη στὰ Ἑλληνικά. Σιγὰ ὅμως, ποὺ θὰ κολλήσῃ ὁ μεγάλος. Ἀποσιωπᾷ τελείως τὴν μιλιταριστικὴ καὶ ἰμπεριαλιστικὴ «Ἰλιάδα» καὶ ἐπιπίπτει λαῦρος κατὰ τῆς «Ὀδύσσειας». Καὶ ἐπειδὴ εἶναι «ταπὶ καὶ ψύχραιμος» ἀπὸ ἐπιχειρήματα, δανείζεται τὴν θεωρία τοῦ Γάλλου ἐπιστήμονος κ. Βικτὼρ Μπεράρ, ποὺ μᾶς λέει οὔτε λίγο - οὔτε πολὺ ὅτι τὸ παρὸν ἔπος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ συνονθύλευμα παλαιῶν παραμυθιῶν, ποὺ κληρονόμησαν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Φοίνικες. Τώρα ἡ πλάκα εἶναι, ὅτι ἡ «Ὀδύσσεια» ἔχει ἀρκετὰ κοινὰ ἐπεισόδια μὲ τὰ «Ἀργοναυτικὰ» τοῦ Ὀρφέως, τοῦ 14.000 π.X., ὅταν αὐτὸς δίδαξε στὴν Αἴγυπτο καὶ οἱ Φοίνικες δὲν ὑπῆρχαν οὔτε στὴν σκέψη τοῦ Γιαχβέ! Ἐκεῖνο πάντως ποὺ δὲν καταλαβαίνω εἶναι, γιατί οἱ Ἀμερικανοί, ἀφοῦ αἰσθάνονται τύψεις γιὰ τὴν ἀχαρακτήριστη συμπεριφορά τους ἔναντι τῶν μαύρων συμπατριωτῶν τους, πλαστογραφοῦν τὴν ἱστορία. Ἂν ἔχουν μετανοιώσει πραγματικά, ἂς λένε σαράντα φορὲς τὴν ἡμέρα τὸ «Πάτερ ἡμῶν» ἢ ἕνα κομποσκοίνι προσευχὲς ἢ ἂς αὐτομαστιγώνωνται στοὺς δρόμους σὰν τοὺς ἁμαρτωλοὺς τοῦ Μεσαίωνα. Γιῶργος Πετρόπουλος