Ἀρχαία καὶ νεώτερη Ἑλλάδα Δὲν εἶναι ἕνα κοινὸ πρόβλημα συνηθισμένων κρατῶν μὲ κάποια ἱστορία. Ἐδῶ ἔχομε μιὰ τεράστια ἱστορικὴ ἀπόσταση, ἂν πιάσωμε ἀπὸ τὰ Ὀρφικὰ καὶ ἕναν πολιτισμὸ ποὺ ὅμοιό του δὲν γέννησε ἡ Γῆ, γιὰ νὰ καταλήξωμε μέσα ἀπὸ περιπέτειες στὸ σήμερα. Φιλοσοφία, Τέχνη καὶ Ἐπιστήμη. Ὁ ἄνθρωπος γιὰ πρώτη φορὰ φοράει τὰ ὡραιότερά του πνευματικὰ ροῦχα. Ὅμως ὁ Πλανήτης περιστρέφεται καὶ κατὰ 24ωρο καὶ κατὰ ἔτος. Σκοτεινὴ καὶ ἀπροσδιόριστη ἡ πορεία μας σὰν ὄντα, μέσα σ’ ἕναν κόσμο μὲ ἀπροσδιοριστία, μὲ ὑπερπήδηση τοῦ νόμου τῆς διατήρησης τῆς ἐνέργειας (τὸ τίμημα δηλαδή), τοῦ φοβεροῦ αὐτοῦ νόμου ποὺ δὲν κάνει καμμιὰ πίστωση (στὸ μεγάκοσμο)· κι ἂν π.χ. σοῦ σωθῇ τὸ καύσιμο, πετῶντας το πληρώνεις ἐπὶ τόπου στοὺς νεκροθάφτες. Ἄ! εἶναι οἱ καλύτεροι κλητῆρες του! Δηλαδὴ ἄλλοι νόμοι στὸ μεγάκοσμο, ἄλλοι στὸ μικρόκοσμο. Κι ἔτσι ἡ μάννα Φύση δὲν εἶναι οὔτε ἐντελῶς προσδιωρισμένη οὔτε ἐντελῶς ἀκαθόριστη. Εἶναι ἐλαστική, ζωντανή, παιχνιδιάρα, ἄπιαστη, ἄσωστη, ἀπὸ τρομερὴ μέχρι ναζιάρα. Κάτι ποὺ δὲν θὰ καταλάβουν ποτὲ οἱ θρησκεῖες. Οἱ μεγάλοι καλλιτέχνες δονοῦνται, οἱ φιλόσοφοι διερωτῶνται· «Ἐνῷ εἰς τὴν ὁδόν / ἔξω, οὐδὲν ἀκούουν οἱ λαοί», ὅπως λέει ὁ Ἀλεξανδρινός, γιὰ νὰ συμπληρωθῇ ὁ νόμος τῆς ἀντιφατικότητας, ἡ ἐλαστικότης ποὺ λέγαμε. Βγαίνει ἕνας Ἡράκλειτος κι ἀποθαυμάζοντας τὴ Φύση μὲ τὴ μεγαλωσύνη ἑνὸς ὑπέροχου πλάσματος, λέει: «τὰ πάντα ρεῖ». Πιάνει τὶς καμπύλες τοῦ Σύμπαντος ὁ Φειδίας καὶ στὴ Ζωφόρο τοῦ Παρθενῶνα, σὲ μιὰ καταπληκτικὴ σύνθεση φέρνει τὸ ὑπαρξιακὰ ἄνω θρῷσκον πλασματάκι νὰ στροβιλίζεται σ’ ἕνα πανηγύρι ζωῆς. Ὅμως στὴν περιστροφὴ τῶν ἀξόνων του, στὴν πίσω σκοτεινὴ πλευρά, ὁ Πλανήτης μπαίνει στὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ γεμᾶτος μισαλλοδοξία, θρησκευτικὸ φανατισμό, μικρονοϊκότητα, βαρβαρότητα. «Οὐκέτι Φοῖβος καλύβην ἔχει...». Οἱ Ἀγγλοσάξονες, συνηθισμένοι ἀπὸ τὶς ἀποικίες, φορτώνουν, λὲς καὶ εἶναι πατάτες, τὸ ὑψηλότερο φορτίο τοῦ Πλανήτη· καὶ ὅσο δὲν βούλιαξε στὸ δρόμο τὸ μεταφέρουν σὰν Ἐλγίνεια, δική τους πλέον ἰδιοκτησία, ὅπως λένε, ἐκεῖ ποὺ οἱ διάφοροι LOYD οἰκονομικοποιοῦν τὴν μεγαλωσύνη. Ἔστι δίκης ὀφθαλμός. Οὐδέποτε ἔβγαλαν οὔτε θὰ βγάλουν καλλιτέχνη πρώτου μεγέθους· καταραμένοι ἀπὸ τὴν ἱστορία. Νὰ μὴν ἐπιστραφοῦν ποτὲ τὰ συμπαντικὰ αὐτὰ διακριτικὰ τοῦ Πλανήτη, ἂν ὁλόκληρη ἡ ἀνθρωπότης δὲν κλάψῃ γοερὰ γιὰ τὸ ἔγκλημα. Πηδῶντας, λοιπὸν ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα στὰ κυκλοτρόνια, ἀπὸ τὴν θεωρία τῶν Κβάντα στὸν ἑβραιοχριστιανισμὸ καὶ ἀπὸ τοὺς Ἀγγλοσάξονες στὸ παρὸν (πλανηταρχία) ἔχομε μεταβληθῆ σέ... πυροβάτες, ἀναστενάρηδες δηλαδὴ τῆς ἱστορίας, δεδομένου ὅτι πλησιάζει ἡ καταστροφὴ τοῦ πλανήτη ἀπὸ τὴν οἰκονομικο-