Ἡ ̓Αλήθεια, ἡ Δύναμη καὶ ὃ νέος Μεσαίωνας Εχουν περάσει 120 χρόνια ἀπό τότε ποὺ ὁ τελευταῖος καὶ ἀξεπέραστος ἕως. τώρα ἰδεολογικὸς ἀνανεωτὴς τοῦ ̓ Εξουσιασμοῦ, ὁ Φρειδερῖκος Νίτσε, κήρυξε, ὅτι ἡ ̓Αλήθεια εἶναι ἀνεκτὴ μόνον ὅταν παίζῃ τὸν ἐξευτελιστικὸ ρόλο τῆς θεραπαινίδας τῆς Δυνάμεως -- ἀλλιῶς πρέπει νὰ καταργῆται καὶ νὰ ἀντικαθίσταται ἀπὸ τὸ μὴ ἀληθινό-, καὶ ἔκτοτε χιλιάδες μαθητές του ἐφάρμοσαν καὶ ἐφαρμόζουν τὴ «συνταγή» αὐτὴ ὡς δασικὸ «συντηρητικὀ» τῆς κατεστημένης τάξεως ἰδεῶν καὶ πραγμάτων. ̓Αλλά, ἂν ἐδῶ ὑπενθυμίσαμε τὸν - ἄλλωστε πρὸ τοῦ Νίτσε γνωστὸ -- ἐξουσιαστικὸν αὐτὸ κανόνα, τὸ πράξαμε γιὰ νὰ σημειώνουμε ὅτι στὶς μέρες μας ἡ ̓Αλήθεια κατάντησε ὑπηρέτρια ὄχι μόνο ἐκεῖ ὅπου ἀσκεῖται ἡ Κυριαρχία, ἀλλὰ καὶ μέσα τὸ ἴδιο της τὸ σπίτι, τὴν Επιστήμη. Στὸ περιοδικὸ αὐτὸ ἔχουν δημοσιευθῆ στὰ 18 χρόνια ποὺ κυκλοφορεῖ χιλιάδες σελίδες, ποὺ ἀποκλειστικὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἐπισήμανση καὶ ἀποκατάσταση τῶν διαστρεόλώσεω», παραχαράξεων, ἀποσιωπήσεων καὶ φαντασιώσεων, ποὺ χάριν τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας ἔχουν εἰσαχθῆ, ἐπιδληθῆ καὶ καθιερωθῆ ὡς ἀναμφισθήτητα δόγματα στὴ σημερινὴ ἐπιστήμη καὶ πρὸ παντὸς στοὺς πιὸ νευραλγικοὺς τομεῖς της, τὴν “Ἱστορία καὶ τὴ Γλῶσσα. Σχληρὸς καὶ ἄχαρος ἀγῶνας νὰ συνηγορῇς ὑπὲρ τῆς Αλήθειας σὲ μιὰ ἐποχὴ διασυρμοῦ, εὐτελισμοῦ καὶ ξεπεσμοῦ της καὶ νὰ ἀντιδικῇς μὲ τὴ Δύναμη σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀποθεώσεώς τῆς. ̓Αλλὰ τὰ μαῦρα σημάδια τῆς ἰσχύουσας σήμερα θανάσιμης ἀντιστροφῆς τῶν ρόλων τοῦ ἄρχοντος Λόγου, γεννήτορος τῆς ̓ Αλήθειας καὶ τοῦ ἐκτελεστικοῦ του ὀργάνου, τῆς Θελήσεως, μητέρας τῆς Δυνάμεως (κατὰ Πλάτωνα), εἶναι τόσο ὁρατά, ὥστε καὶ ὁ ἴδιος ὁ «Κύριος τῶν Δυνάμεων», ὅπως γράφαμε στὴ στήλη αὐτὴ τοῦ προηγούμενου τεύχους, νὰ καταλάδῃ πιὰ ὅτι καταρρέει ἀπό τόν θρόνο του καὶ νὰ προσπαθῇ νὰ ἐπιζήση ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Θεᾶς Αλήθειας (τῆς Επιστήμης καὶ τῆς Ἔρευνας). ̓Οδυνηρὴ ἡ ἔμπρακτη αὐτὴ παραδοχἡ τῆς ἥττας του - ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐπιλογὴ. «Γιατὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιθυμήσω τὴν παντοδυναμία τῆς ἀλήθειας; Θὰ πρέπει νὰ μπορῇ κανεὶς νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπ’ αὐτὴν καὶ νὰ στηριχθῇ στὸ μὴ ἀληθινό», ἀποφθεγμάτιξε ὁ τραγικὸς Νίτσε («Ἢ Αὐγή»), θῦμα ἑνὸς πατέρα, ἑνὸς πάππου καὶ ἑνὸς θείου παστόρων, φανατικῶν λειτουργῶν τοῦ «Κυρίου τῶν Δυνάμεων», ἀπὸ τὴν πνευματικὴ τυραννία τῶν ὁποίων δὲν μπόρεσε παρὰ τὴν μεγαλοφυῆ ἀντίδρασή του ν ̓ ἀπαλλαγῇ-- οὐσιαστικὰ ποτὲ -- μὲ νομοτελειακὴ κατάληξη τῆς μανιακῆς του προσηλώσεως στὴ Δύναμη τὸ Φρενοκομεῖο, ὅπου τελείωσε τὶς μέρες του μέσα στὸ ἀπόλυτο πνευματικὸ σκότος. Μακάρι νὰ μὴν εἶναι τὸ σκότος ἑνὸς νέου Μεσαίωνα ἡ νομοτελειακὴ κατάληξη τῆς τυφλῆς λατρείας τῆς Δυνάμεως καὶ τῆς ἄλογης περιφρονήσεως τῆς) Αλήθειας ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἀνθρωπότητα. Δ.Ι.Λ.