Ἡ ᾿Αλήθεια, ἡ Δύναμη καὶ ὃ νέος Μεσαίωνας Εχουν περάσει 120 χρόνια ἀπό τότε ποὺ ὁ τελευταῖος καὶ ἀξεπέραστος ἕως. τώρα ἰδεολογικὸς ἀνανεωτὴς τοῦ ᾿ Εξουσιασμοῦ, ὁ Φρειδερῖκος Νίτσε, κή- ρυξε, ὅτι ἡ ᾿Αλήθεια εἶναι ἀνεκτὴ µόνον ὅταν παίζῃ τὸν ἐξευτελιστικὸ ρόλο τῆς θεραπαινίδας τῆς Δυνάμεως -- ἀλλιῶς πρέπει νὰ καταργῆται καὶ νὰ ἀντι- καθίσταται ἀπὸ τὸ μὴ ἀληθινό-, καὶ ἔκτοτε χιλιάδες µαθητές του ἐφάρμο- σαν καὶ ἐφαρμόζουν τὴ «συνταγή» αὐτὴ ὡς δασικὸ «συντηρητικὀ» τῆς κα- τεστηµένης τάξεως ἰδεῶν καὶ πραγμάτων. ᾿Αλλά, ἂν ἐδῶ ὑπενθυμίσαμε τὸν - ἄλλωστε πρὸ τοῦ Νίτσε γνωστὸ -- ἐξουσιαστικὸν αὐτὸ κανόνα, τὸ πράξαμε γιὰ νὰ σημειώνουμε ὅτι στὶς μέρες µας ἡ ᾿Αλήθεια κατάντησε ὑπηρέτρια ὄχι µόνο ἐκεῖ ὅπου ἀσκεῖται ἡ Κυριαρχία, ἀλλὰ καὶ µέσα τὸ ἴδιο της τὸ σπίτι, τὴν Επιστήμη. Στὸ περιοδικὸ αὐτὸ ἔχουν δημοσιευθῆ στὰ 18 χρόνια ποὺ κυκλοφορεῖ χι- λιάδες σελίδες, ποὺ ἀποκλειστικὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἐπισήμανση καὶ ἀπο- κατάσταση τῶν διαστρεόλώσεω», παραχαράξεων, ἀποσιωπήσεων καὶ φα- ντασιώσεων, ποὺ χάριν τῆς ἐξουσιαστικῆς σκοπιμότητας ἔχουν εἰσαχθῆ, ἐπι- δληθῆ καὶ καθιερωθῆ ὡς ἀναμφισθήτητα δόγματα στὴ σημερινὴ ἐπιστήμη καὶ πρὸ παντὸς στοὺς πιὸ νευραλγικοὺς τομεῖς της, τὴν “Ἱστορία καὶ τὴ Γλῶσσα. Σχληρὸς καὶ ἄχαρος ἀγῶνας νὰ συνηγορῇς ὑπὲρ τῆς Αλήθειας σὲ μιὰ ἐποχὴ διασυρμοῦ, εὐτελισμοῦ καὶ ξεπεσμοῦ της καὶ νὰ ἀντιδικῇς μὲ τὴ Δύναμη σὲ μιὰ ἐποχὴ ἀποθεώσεώς τῆς. ᾿Αλλὰ τὰ μαῦρα σημάδια τῆς ἰσχύ- ουσας σήµερα θανάσιµης ἀντιστροφῆς τῶν ρόλων τοῦ ἄρχοντος Λόγου, γεν- νήτορος τῆς ᾿ Αλήθειας καὶ τοῦ ἐκτελεστικοῦ του ὀργάνου, τῆς Θελήσεως, μητέρας τῆς Δυνάμεως (κατὰ Πλάτωνα), εἶναι τόσο ὁρατά, ὥστε καὶ ὁ ἴδιος ὁ «Κύριος τῶν Δυνάμεων», ὅπως γράφαµε στὴ στήλη αὐτὴ τοῦ προηγούµε- νου τεύχους, νὰ καταλάδῃ πιὰ ὅτι καταρρέει ἀπό τόν θρόνο του καὶ νὰ προ- σπαθῇ νὰ ἐπιζήση ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Θεᾶς Αλήθειας (τῆς Επιστήμης καὶ τῆς Ἔρευνας). ᾿Οδυνηρὴ ἡ ἔμπρακτη αὐτὴ παραδοχἡ τῆς ἥττας του - ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει ἄλλη ἐπιλογὴ. «Γιατὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπιθυμήσω τὴν παντοδυναµία τῆς ἀλήθειας; Θὰ πρέ- πει νὰ μπορῇ κανεὶς νὰ ἀπαλλαγῇ ἀπ’ αὐτὴν καὶ νὰ στηριχθῇ στὸ μὴ ἀληθι- νό», ἀποφθεγμάτιξε ὁ τραγικὸς Νίτσε («Ἢ Αὐγή»), θῦμα ἑνὸς πατέρα, ἑνὸς πάππου καὶ ἑνὸς θείου παστόρων, φανατικῶν λειτουργῶν τοῦ «Κυρίου τῶν Δυνάμεων», ἀπὸ τὴν πνευματικὴ τυραννία τῶν ὁποίων δὲν μπόρεσε παρὰ τὴν μεγαλοφυῆ ἀντίδρασή του ν᾿ ἀπαλλαγῇ-- οὐσιαστικὰ ποτὲ -- μὲ νομοτε- λειακὴ κατάληξη τῆς µανιακῆς του προσηλώσεως στὴ Δύναμη τὸ Φρενοκο- μεῖο, ὅπου τελείωσε τὶς μέρες του µέσα στὸ ἀπόλυτο πνευματικὸ σκότος. Μα- κάρι νὰ μὴν εἶναι τὸ σκότος ἑνὸς νέου Μεσαίωνα ἡ νομοτελειακὴ κατάληξη τῆς τυφλῆς λατρείας τῆς Δυνάμεως καὶ τῆς ἄλογης περιφρονήσεως τῆς) Αλή- θειας ἀπὸ τὴν σημερινὴ ἀνθρωπότητα. Δ.Ι.Λ.