ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

214ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1999

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 13457 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
4 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Διάλογος για το παγκράτιον — ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ, Ε.
    ἀρχή: σελ. 13457 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 214
  2. ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
    ἀρχή: σελ. 13457 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 214

Κείμενο φύλλου

ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Κινηματογράφος καὶ Πληροφορικὴ στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἐξονσιασμοῦ ̓Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Θὰ ἤθελα νὰ μοιραστῶ μερικοὺς προθληματισμούς μου μὲ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ ἐξαίρετου «Λαυλοῦ». Προσφάτως, θλέποντας τὴν ταινία «Μαιτγῖχ» σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα πλέον θερινὰ ἀθηναϊκὰ σινεμά, ἡ ὁποία σίγουρα ἐνθουσιάζει μὲ τὰ ὁπτικά της «ἐφφὲ» ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἑρμηνεῖες τῶν ἠθοποιῶν, ἀναρωτήθηκα (καὶ ὄχι μόνο ἐγὼ) γιὰ τὸ ποιά σκοπιμότητα ἐξυπηρετοῦσε ἡ ὀνομασία τῆς «τελευταίας ἀνθρώπινης πόλης» ὡς Σιών. Τουλάχιστον δὲν μποροῦσε ὁ συγγραφέας νὰ χρησιμοποιήσῃ τὸ ὄνομα «Ἱεριχώ», γιὰ νὰ εἶναι σὲ συμφωνία μὲ τὰ ὅσα λένε οἱ ὁμοεθνεῖς του στοὺς τουρίστες, ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν ἐν λόγῳ πόλη, γιὰ τὴν «πρώτη καὶ παλαιότερη ἀνθρώπινη πόλη»; Βλέποντας αὐτὰ τὰ πράγματα μὲ τὴν παρέα μου, ἀρχίσαμε νὰ ἀναρωτιώμαστε γιὰ τὸ ποιοί εἶναι οἱ κακοὶ τῆς ἱστορίας. Οἱ κακοὶ καὶ ἀπάνθρωποι «πράκτορες», οἱ ὁποῖοι ἦταν ἁπλᾶ «λογισμικὸ» (ἡ ̓Αριστοτελικὴ Λογικὴ εἶναι ἡ ὀάση τῆς Πληροφορικῆς) ἢ μήπως οἱ καλοὶ πειρατὲς τοῦ δικτύου, οἱ ὁποῖοι παλεύουν τὴν κακὴ μηχανὴ πλασματικῆς πραγματικότητας. Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν στὴν ταινία καὶ οἱ ἀπελευθερωτὲς -- «μπολσεθίκοι» τῆς Πληροφορικῆς, μιὰ καὶ ἡ «τσαρικὴ» ἐξουσία ἴσως καὶ νὰ γίνεται ἐπικίνδυνη, ὅπως ἔγινε καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ αἰῶνα στὴν δύστυχη Ῥωσία (γιὰ ὅσους ἔχουν διαδάσει κάποια «πρωτόκολλα» κάποιων «σοφῶν»). Διάλογος γιὰ τὸ παγκράτιον ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Διάδασα τὴν ἐπιστολὴ «Πανάρχαιον παγκράτιον» («4αυλὸς», τεῦχ. 210, σελ. 13218-21) καί, δὲν σᾶς τὸ κρύδω, μὲ αἰφνιδίασε ὁ αὐτοχαρακτηρισμὸς «ἱστορικὸς ἐρευνητής», κάτω ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἐπιστολογράφου Πάξαρου Ε. Σαθδίδη, διότι ἡ ζημιὰ ποὺ προκαλεῖται στὸ Παγκράτιο μ ̓ αὐτὰ ποὺ γράΦει εἶναι ἀνυπολόγιστη. Τὸ νὰ ἀναφέρεται μία λέξη π.χ. «λάξ» ἢ «πτερνίζειν» σὲ ἕνα κείμενο, δὲν ἀποδεικνύεται ὅτι γίνεται λόγος γιὰ παγκράτιο, ἀφοῦ καὶ οἱ δύο αὐτοὶ χαρακτηρισμοὶ ἀναφέρονται καὶ σὲ ἄλλα ἀθλήματα: τὴν ἀναπάλη, τὶς γυμνοπαιδίες, τὴν πυρρίχη, τὴ σκιαμαχία, πού, φαίνεται, δὲν ἔπεσαν στὴν ἀντίληψη τοῦ «ἱστορικοῦ ἐρευνητῆ». Ἔπειτα, δείχνει ὅτι... ἀνακάλυψε τὴν ̓Αμερική μὲ τὴν ἀνακάλυψή του... «Αποδεικνύει τὴν ὕπαρξη τοῦ Παγκρατίου» τὸ ὅτι ὁ Κάστορας ὁ 4ιόσκουρος, ὁ Ἱπποδαμαστής, χρησιμοποίησε τὸ ἴδιο πάλαισμα, τὴ στιγμὴ ποὺ στὰ ἴδια τὰ «Αργοναυτικὰ» τῶν ̓Ορφικῶν ἀναγρά»
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →