ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

214ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 1999

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 13493 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
40 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Τα Εβραϊκά είναι Ελληνικά: Επαλήθευση του Ιωσήφ Γιαχούντα — ΓΕΩΡΓΑΝΑΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
    ἀρχή: σελ. 13493 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 214

Κείμενο φύλλου

Ὃὧ ἐρευνητὴς γλωσσολόγος 1. ἠαλιάα, συγγραφεὺς τοῦ θιθλίου «Ηεῦτεν ἰς ΟτεεΚ», ὑπερέθη τὸν φυλετικὸ φανατισμό, ἀφοῦ μετὰ τριακονταετῆ ἔρευνα διέσπασε τὸ φράγμα τῆς λήθης χιλιετιῶν καὶ ἀπέδειξε καὶ διεκήρυξε ὡς ἐπιστήμων τὴν ἀλήθεια, ὅτι τὰ Ἑθραϊκὰ καὶ ̓Αραθικὰ εἶναι Ἑλληνικά. Βαθὺς γνώστης τῆς Ἑθραϊκῆς καὶ ἀπὸ μνήμης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ὡς καὶ τῆς) Αραθικῆς καὶ τοῦ μισοῦ Κορανίου, γαλλομαθὴς καὶ ἀγγλομαθής, μελέτησε τὴν μετάφρασι τῶν Ἑθδομήκοντα (Ο/) καὶ τὸν Ὅμηρο. Κατόπιν λεπτομεροῦς συγκρίσεως τῶν γλωσσῶν ἐπὶ 30 ἔτη, δημοσίευσε τὸ πολυσέλιδο θιθλίο του τὸ 1982. Ὁ 11. Ἰαμιάα, τὸ ἔργο τοῦ ὁποίου ἀνελύσαμε λεπτομερῶς στὸ τεῦχος 206 τοῦ «Δαυλοῦ» (Φεόρουάριος 1999), ἀπέδειξε τὴν ἑλληνικότητα τῆς Ἑθραϊκῆς γλώσσης. Κατανοῶν τὴν σημασία της, προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένα νὰ ἀνεθάσῃ τὸ ἔθνος του ὡς συγγενὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ. ̓Απέδειξε, ὅτι τὸ 9090 τῶν ἑδραϊκῶν καὶ ἀραθικῶν λέξεων εἶναι ἑλληνικές. Ἂν συνέχιζε τὴν ἔρευνά του θὰ ἔφθανε στὸ 10059. ̓Αλλὰ δὲν εἶναι μόνον οἱ λέξεις ἑλληνικές, εἶναι καὶ τὰ διάφορα σύμόολα διεθνῶς. Τὸ ἑθραϊκὸ ἐθνόσημο εἶναι ἑλληνικὸ Τὸ ἐθνόσημο τῶν Ἑδραίων εἶναι ἑλληνικὸ. Στὴν ἀγγλικὴ ἐγκυκλοπαίδεια «ΜαΠ Μγιη δι Μαρίο» δημοσιεύει πολυσέλιδο ἄρθρο («Ιπάαίσπι», Ἰουδαϊσμός) ὁ συγγραφεὺς Ι οι Ιαοοῦ», ραδόϊνος τῆς Νέας Συναγωγῆς Λονδίνου, λέχτωρ στὸ 1.60 ΒαεεΚ ΟοΙἱερε πρὸς ἐπιμόρφωσιν τῶν ραθθίνων. Στὴ σελ. 1528 (ἑθδομαδιαῖο τεῦχος 55), ὄπισθεν γαλάζιου ἐξωφύλλου μὲ μέγα ἐξάκτινο, εἰκονίζεται ὁ Τους 1αοοῦς μὲ τὸ διογραφικό του. Στὴ σελ. 1538 ἐν τέλει τοῦ ἄνω ἄρθρου παραθέτει τὸ ἐξάκτινο, σημειώνων ὅτι «“τὸ ἄστρο τοῦ 4αυἱδ” (ἑδραϊκὰ “ἀσπὶς τοῦ Δαυίδ”, Μαροη Πανίᾷ) ὡς ἕνα σύμόολο τοῦ ̓Ιουδαϊσμοῦ υἱοθετήθη ὡς τὸ ἔμόλημα τοῦ σιωνιστικοῦ ὀργανισμοῦ τὸ ἔτος 1897 καὶ εἶναι τώρα μέρος τῆς σημαίας τῆς Πολιτείας τοῦ ̓Ισραήλ». Ἡ υἱοθέτησι τοῦ ἑξάκτινου ἀστέρος ὡς συμθόλου τῶν Σιωνιστῶν τὸ 1897 μ.Χ. δὲν συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς ἑδραϊκότητός του. Οὐδαμοῦ μνημονεύεται, ὅτι ὑπῆρξε ἑξάκτινο «ἄστρο τοῦ Δαυὶδ» οὔτε δέδαια «σφραγὶς τοῦ Σολομῶντος». Δὲν ἠσχολήθησαν μὲ τὴν ἀστρονομία ὁ Δαυὶδ καὶ οἱ πρόγονοί του οὔτε κατεσκεύαζαν σφραγιδολίθους. Δὲν ὑπῆρξε σφραγὶς τοῦ Σολομῶντος. Λογικὰ καὶ πρακτικὰ
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →