Ἡ κοπανιστἡ καὶ ὁ κόπανος ”Ε/ Λοιπὸν δὲν θὰ τὸ πιστεύσετε. "Εχω πάθει κρίση ταυτότητος, ποὺ κι αὐτὴ μὲ τὴν σειρά τὴς μὲ ὁδηγεῖ σ ̓ ἕνα διχασμὸ προσωπικότητος. Δὲν ξέρω πιὰ τί νὰ κάνω ὁ δυστυχής. Πότε συμπεριφέρομαι καὶ ἐνεργῶ σὰν νὰ κατάγωμαι ἀπὸ τὴν Ανδρομέδα καὶ πότε σὰν νὰ προέρχωμαι ἀπὸ τὸν Σείριο. Ναί! Μὰ τὸν Κύνα, ποὺ θὰ ὡρκιζότανε καὶ ὁ Σωχράτης. Ἔχω δὲ πάθει τέτοιο ψυχικὸ ταράκουλο, ποὺ δὲν περιγράφεται. ̓Αξημέρωτα πάω καὶ τὴν στήνω ἔξω ἀπὸ τὰ 6ιόλιοπωλεῖα καὶ ἀναζητῶ, μόλις δέδαια ἀνοίξουν, τὸ καινούργιο πόνημα ποὺ θὰ μοῦ λύσῃ τὶς ἀπορίες μου, μπὰς καὶ ἔλθω στὰ ἴσα μου. ̓Αλλὰ δὲν θαρυέσαι... Εχεῖ ποὺ λέω «πάει, ρέ, αὐτὸ εἶναι, εἴμαστε ἀπὸ τὴν Ανδρομέδα», τὸ ἐπόμενο πηγαδάκι' Ελληναράδων μὲ κάνει πραγματικὸ ράκος. «Τί δὲ λέγεις, ὦ χειρῶναξ. Σείριος καὶ τὰ μυαλὰ στὰ κάγκελα». Γιὰ τέτοιο Σειριοκεντρισμὸ μιλᾶμε. Καὶ φτοῦ κι ἀπ ̓ τὴν ἀρχή. ̓Εκεῖ ὅμως ποὺ πραγματικὰ τά 'παιξα, εἶναι, ὅταν ἄκουσα τὴν θεωρία ὅτι οἱ ἐξωγήινοι, ἔτσι γενικῶς καὶ ἀορίστως, ἔστειλαν τὸν Οὐρανὸ στὸν πλανήτη μας κι ἔφτειαδε τὸν Ηοπιο ἔγεειμ. Τὸ πείραμα, λέει, δὲν τοὺς ἄρεσε καὶ φόρτωσαν τὸν Κρόνο σ ̓ ἕνα διαστη|. μόπλοιο καὶ νάσου αὐτὸς στὴ Γῆ νὰ δημιουργῇ τὸν Ηοπιο Νεαπιογαἰπείς. Κι ὅταν τὸ μο- | ντέλλο αὐτὸ πάλιωσε, ἀπὸ κοντὰ ὁ Δίας νὰ δημιουργῇ ἐμᾶς, τοὺς ΗοΠιο θαρίεης. Τώρα, δυὸ δήματα πρὶν τὴν παραφροσύνη, ψάχνω ἀπεγνωσμένα τὸν πλανήτη. Ἔλεοοος... Πάντως, γιὰ νὰ ποῦμε καὶ τοῦ στραδοῦ τὸ δίκιο, μερικὰ ἑλληνοκεντρικὰ διόλία μὲ κα- | θησύχασαν ὡς πρὸς τὰ ἐθνικά μας θέματα" καὶ ἀπορῶ γιὰ ποιὸ λόγο κατασπαταλῶνται τόσα τρισεκατομμύρια γιὰ τὴν ἐθνική μας ἄμυνα. Χώρια οἱ νόμιμες καὶ οἱ ὀλιγώτερον νόμιμες μίζες καὶ οἱ ἁρπαχτές. Κύριε Τσοχατζόπουλέμου, θὰ σᾶς μαλώσω. Εδῶ ἔρχονται Ἰ οἱ «Ε-ψιλον» νὰ μᾶς σώσουν τζάμπα καὶ ἐθελοντικά καὶ ὑμεῖς ἀγοράζετε πλοῖα, ἀεροπλάνα καὶ κανόνια; Δὲν εἴμαστε καλά! Μόνον ποὺ κι αὐτῶν ἡ ἀλήθεια μᾶς ἔρχεται μὲ δόσεις, γιὰ νὰ μὴ μᾶς πέσῃ, ἴσως, θαρειὰ ἡ ἀπότομη ἀποκάλυψη. Ξεκίνησε ἔτσι ἁπλᾶ ἡ «Ὁμάδα "Εψιλον» καὶ προχώρησε στὸ «Όλη ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν Ομάδα ̓Εψιλον». Γιατί, ρὲ παιδιά, αὐτὴ ἡ ὁοσολογία; Αντιδίωση παίρνουμε; Καὶ πάει τὸ πρᾶγμα λέγοντας, | ἀφοῦ τὰ διδλία γιὰ τοὺς «Ἔ-ψιλον» αὐξάνονται καὶ πληθύνονται ὡς ἡ ἄμμος τῆς θαλάσσης, γιὰ νὰ ἐνθυμηθοῦμε καὶ τὰ ἱερά «μας» διόλία. Δὲν λέγω, σὰν φάμπρικα δὲν εἶναι χι ἄσκημη, ἀφοῦ καὶ ὁ κ. Τουόλᾶς μᾶς παραμυθιάζει καὶ μᾶς ἐφησυχάζει, ἄσχετα δέδαια ἂν τὸ ζήτημα εἶναι τὸ γιατί καὶ προδολὴ ἀποκτᾷ καί, δὲν μπορεῖ, ὅλο καὶ ψιλοκονομάῃ. Μαγκιά του δηλαδή, καθόσον ἡ ψυχὴ τοῦ “Ελληνα τὸ γουστάρει τὸ παραμύθι, ποὺ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν εἶναι τόσο κοπιαστικὸ ὅσο μιὰ στράτευση νὰ ποῦμε. Τὸ πάντων δὲ δεινότατον (Λάμπρου, σχίξω: μέχρι προεξαγγελτικἡ παράθεση χρησιμοποιῶ), εἶναι ὅτι ἕνα ἀρχαιογνωστικό περιοδικὸ ἔχει ἀρχίσει καὶ ἀλληλογραφία μαζί τους). δὲς τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος καὶ τί μπορεῖ νὰ πάθῃ στὰ καλὰ καθούμενα; ̓Εγὼ πάντως στὸν ἀλληλογραφοῦντα εὔχομαι περαστικά. “Ὅπως φυσικὰ καὶ στοὺς ἀναγνῶστες τῶν τοιούτου εἴδους πεοιοδικῶν καὶ θιθλίων. Γνωρίζων ὅτι δὲν μπορῶ νὰ συναγωνιστῶ στὶς ἀτάκες τὴν «μπαλκονάτη» καὶ καλλίπυγον, ἅμα καὶ περινουστάτην κυρίαν Πέπη Τσεσμελῆ, ἧς τὰ προσόντα εἶναι ὁρατὰ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ, θὰ τὸ ἀποτολμήσω τὸ λογοπαίγνιον. Φίλοι ἀναγνῶστες τῶν θεσπεσίων αὐτῶν ἐκδόσεων, ἄλλο νὰ τρῶς κοπανιστὴ κι ἄλλο νὰ εἶσαι κό̓ πάνος. Γιῶργος Πετρόπουλος |