|. µόπλοιο καὶ νάσου αὐτὸς στὴ Γῆ νὰ δημιουργῇ τὸν Ηοπιο Νεαπιογαἰπείς. Κι ὅταν τὸ μο- | ντέλλο αὐτὸ πάλιωσε, ἀπὸ κοντὰ ὁ Δίας νὰ δημιουργῇ ἐμᾶς, τοὺς ΗοΠιο ϑαρίεης. Τώρα, Ἡ κοπανιστἡ καὶ ὁ κόπανος ”Ε/ Λοιπὸν δὲν θὰ τὸ πιστεύσετε. "Εχω πάθει κρίση ταυτότητος, ποὺ κι αὐτὴ μὲ τὴν σειρά τὴς μὲ ὁδηγεῖ σ᾽ ἕνα διχασμὸ προσωπικότητος. Δὲν ξέρω πιὰ τί νὰ κάνω ὁ δυστυ- χής. Πότε συμπεριφέροµαι καὶ ἐνεργῶ σὰν νὰ κατάγωµαι ἀπὸ τὴν Ανδρομέδα καὶ πότε σὰν νὰ προέρχωµαι ἀπὸ τὸν Σείριο. Ναί! Μὰ τὸν Κύνα, ποὺ θὰ ὡρκιζότανε καὶ ὁ Σω- χράτης. Ἔχω δὲ πάθει τέτοιο ψυχικὸ ταράκουλο, ποὺ δὲν περιγράφεται. ᾿Αξημέρωτα πάω καὶ τὴν στήνω ἔξω ἀπὸ τὰ 6ιόλιοπωλεῖα καὶ ἀναζητῶ, μόλις δέδαια ἀνοίξουν, τὸ καινούργιο πόνηµα ποὺ θὰ μοῦ λύσῃ τὶς ἀπορίες µου, μπὰς καὶ ἔλθω στὰ ἴσα µου. ᾿Αλλὰ δὲν θαρυέσαι... Εχεῖ ποὺ λέω «πάει, ϱέ, αὐτὸ εἶναι, εἴμαστε ἀπὸ τὴν Ανδρομέδα», τὸ ἐπό- µενο πηγαδάκι' Ελληναράδων μὲ κάνει πραγματικὸ ράκος. «Τί δὲ λέγεις, ὦ χειρῶναξ. Σείριος καὶ τὰ μυαλὰ στὰ κάγκελα». Γιὰ τέτοιο Σειριοκεντρισμὸ μιλᾶμε. Καὶ φτοῦ κι ἀπ᾽ τὴν ἀρχή. ᾿Εκεῖ ὅμως ποὺ πραγματικὰ τά 'παιξα, εἶναι, ὅταν ἄκουσα τὴν θεωρία ὅτι οἱ ἐξω- γήινοι, ἔτσι γενικῶς καὶ ἀορίστως, ἔστειλαν τὸν Οὐρανὸ στὸν πλανήτη µας κι ἔφτειαδε τὸν Ηοπιο ἔγεειμ. Τὸ πείραμα, λέει, δὲν τοὺς ἄρεσε καὶ φόρτωσαν τὸν Κρόνο σ᾽ ἕνα διαστη- δυὸ δήματα πρὶν τὴν παραφροσύνη, ψάχνω ἀπεγνωσμένα τὸν πλανήτη. Ἔλεοοος... Πάντως, γιὰ νὰ ποῦμε καὶ τοῦ στραδοῦ τὸ δίκιο, μερικὰ ἑλληνοκεντρικὰ διόλία μὲ κα- | θησύχασαν ὡς πρὸς τὰ ἐθνικά µας θέµατα" καὶ ἀπορῶ γιὰ ποιὸ λόγο κατασπαταλῶνται τόσα τρισεκατομμύρια γιὰ τὴν ἐθνική µας ἄμυνα. Χώρια οἱ νόμιμες καὶ οἱ ὀλιγώτερον νόµιµες μίζες καὶ οἱ ἁρπαχτές. Κύριε Τσοχατζόπουλέµου, θὰ σᾶς µαλώσω. Εδῶ ἔρχονται Ἰ οἱ «Ε-ψιλον» νὰ μᾶς σώσουν τζάμπα καὶ ἐθελοντικά καὶ ὑμεῖς ἀγοράζετε πλοῖα, ἀερο- πλάνα καὶ κανόνια; Δὲν εἴμαστε καλά! Μόνον ποὺ κι αὐτῶν ἡ ἀλήθεια μᾶς ἔρχεται μὲ δό- σεις, γιὰ νὰ μὴ μᾶς πέσῃ, ἴσως, θαρειὰ ἡ ἀπότομη ἀποκάλυψη. Ξεκίνησε ἔτσι ἁπλᾶ ἡ «Ὁμάδα "Εψιλον» καὶ προχώρησε στὸ «Όλη ἡ ἀλήθεια γιὰ τὴν Ομάδα ᾿Εψιλον». Για- τί, ρὲ παιδιά, αὐτὴ ἡ ὁοσολογία; Αντιδίωση παίρνουμε; Καὶ πάει τὸ πρᾶγμα λέγοντας, | ἀφοῦ τὰ διδλία γιὰ τοὺς «Ἔ-ψιλον» αὐξάνονται καὶ πληθύνονται ὡς ἡ ἄμμος τῆς θα- λάσσης, γιὰ νὰ ἐνθυμηθοῦμε καὶ τὰ ἱερά «μας» διόλία. Δὲν λέγω, σὰν φάμπρικα δὲν εἶναι χι ἄσκημη, ἀφοῦ καὶ ὁ κ. Τουόλᾶς μᾶς παραμυθιάζει καὶ μᾶς ἐφησυχάζει, ἄσχετα δέδαια ἂν τὸ ζήτημα εἶναι τὸ γιατί καὶ προδολὴ ἀποκτᾷ καί, δὲν μπορεῖ, ὅλο καὶ ψιλοκονομάῃ. Μαγκιά του δηλαδή, καθόσον ἡ ψυχὴ τοῦ “Ελληνα τὸ γουστάρει τὸ παραμύθι, ποὺ ἐν πάσῃ περιπτώσει δὲν εἶναι τόσο κοπιαστικὸ ὅσο μιὰ στράτευση νὰ ποῦμε. Τὸ πάντων δὲ δεινότατον (Λάμπρου, σχίξω: µέχρι προεξαγγελτικἡ παράθεση χρησιμοποιῶ), εἶναι ὅτι ἕνα ἀρχαιογνωστικό περιοδικὸ ἔχει ἀρχίσει καὶ ἀλληλογραφία μαζί τους). δὲς τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος καὶ τί μπορεῖ νὰ πάθῃ στὰ καλὰ καθούμενα; ᾿Εγὼ πάντως στὸν ἀλληλογρα- φοῦντα εὔχομαι περαστικά. “Ὅπως φυσικὰ καὶ στοὺς ἀναγνῶστες τῶν τοιούτου εἴδους πε- οιοδικῶν καὶ θιθλίων. Γνωρίζων ὅτι δὲν μπορῶ νὰ συναγωνιστῶ στὶς ἀτάκες τὴν «μπαλ- κονάτη» καὶ καλλίπυγον, ἅμα καὶ περινουστάτην κυρίαν Πέπη Τσεσμελῆ, ἧς τὰ προσό- ντα εἶναι ὁρατὰ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ, θὰ τὸ ἀποτολμήσω τὸ λογοπαίγνιον. Φίλοι ἀνα- γνῶστες τῶν θεσπεσίων αὐτῶν ἐκδόσεων, ἄλλο νὰ τρῶς κοπανιστὴ κι ἄλλο νὰ εἶσαι κό- ᾿ πάνος. Γιῶργος Πετρόπουλος |