Προπαγανδίξονται φωνητικὴ γραφὴ καὶ τὸ Λατινικὸ ᾽Αλϕάθητο στὰ Α.Ε.Ι. ΣΤΟΧΟΣ ΤΗΣ ΠΛΥΣΕΩΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ ΟΙΔΑΣΚΑΛΟΙ 1. «Ἠλθαν ντυµένοι Φίλοι» ᾿Αφορμὴ ποὺ γράφεται αὐτὸ τὸ κείµενο στάθηκε τὸ θιθλίο τοῦ καθηγητῆ τοῦ Πα- γεπιστημίου ᾿Αθηνῶν κ.Ε. Παπᾶ «Διδακτικὴ Γλώσσας καὶ Κειμένων» (τόμος Γ΄, σελ. 192-214 κ.ἕξ.). τὸ ὁποῖο παρέχεται δωρεὰν ἀπὸ τὸ κράτος καὶ διδάσκεται στοὺς Φοι- τητὲς τοῦ Παιδαγωγικοῦ Τµήµατος καὶ τοὺς μετεχπαιδευόμενους δασκάλους. Στὸ ἐν λόγῳ Οιόλίο ὁ συγγραφεὺς προτείνει τὴν καθιέρωση τῆς «φωνητικῆς γραφῆς» καὶ τὴν χρήση τοῦ Λατινικοῦ ᾿Αλφαδήτου, ἐνῷ προδάλλονται παράλληλα καὶ τὰ ἄσχε- τα πρὸς τὸ θέμα τοῦ θιθλίου του δόγματα τοῦ φοινικισμοῦ καὶ τοῦ ἰνδοευρωπαϊσμοῦ. Πρὶν εἰσέλθουμε σὲ λεπτομέρειες, πρέπει νὰ ποῦμε, ὅτι δὲν μᾶς ἐκπλήττουν οἱ ἀδα- σάνιστες ἀπόψεις τοῦ ἐν λόγῳ καθηγητοῦ, ὅπως δὲν μᾶς ἐκπλήττει καὶ ἡ στάση τοῦ Κράτους, ποὺ διορίζει στὰ Πανεπιστήμια ἀνελλήνιστους, οἱ ὁποῖοι «ὑδρίζουν τὰ γραμματικὰ» καὶ «ἀναθεματίζουν τὰ γράμματα». Γνωρίζουμε, ὅτι τὸ κράτος -ἐξάρ- τηµα καὶ ἐξαρτημένο ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ἐξουσία- ἀπεργάζεται τὸν ἀφανισμὸ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ Παιδείας, ποὺ ἐμποδίζουν τὴν ἀφομοίωση καὶ δουλοποίη- σὴ τῶν Ἑλλήνων: «Αλίμονο, οἱ Ἕλληνες εἶναι λαὸς μὴ κυδερνήσιμος (-δουλοποιή- σιμος)" ἀνάγκη νὰ τὸν κτυπήσουµε στὴν πολιτιστική του ῥίζα», ὡμολόγησε σὺ μιὰ συ- νέντευξή του ὁ ᾽Αμερικανοεόραῖος τέως ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Χ. Κίσσιγχερ. Καὶ τὸν χτύπησαν’ ἢ μᾶλλον τὸν χτυποῦν. Μετὰ τὴν κατάργηση τῶν ᾿Αρχαίων Ἕλλη- νικῶν καὶ τὴν πραξικοπηματιχὴν ἐπιδολὴ τοῦ μονοτονικοῦ, σειρὰ ἔχει ἡ κατάργη- ση τοῦ ᾿Αλφαδήτου καὶ τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας γενικώτερα. Ἴσως... «δὲν ἔχει ὧρι- µάσει ὁ καιρὸς ἀκόμη» (Γ. Ράλλης), ὅμως, «ἐφ᾽ ὅσον μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου ἀντι- ληφθοῦμε, ὅτι εἶναι δυνατὸν αὐτὸ τὸ πρᾶγμα νὰ μὴν προκαλέσῃ ἀντίδρασιν...» (Χ. Καραπιπέρης). θὰ τὸ πράξωμεν καὶ αὐτὸ (θλέπετε πρακτικὰ Βουλῆς, συνεδριάσεις ΡΙΑ΄ Κ’ ΡΙΒ’ 1976). 2. Αγραμματοσύνη, δόλος καὶ προπαγάνδα «Γιὰ μᾶς εἶπαν / ὁ δόλος καὶ τ' ἁόρατο γάγγαµο: τὸ σύρσιμο στὴ γῆς / ὁ κουφὸς ὅρκος μὲς στὰ σκοτεινά". (Ο. Ἐλύτης) Ὁ κ. Παπᾶς προφανῶς δὲν ἔμαθε γράμματα. ᾿Απολαύστε τὰ ἑλληνικά του: «Το ᾱ- γαθὸ τὴς αποόσκοπης (ἀντὶ ἀπρόσκοπτης προφανῶς) μάθησης» (σελ. {90): «...μιά πρόσθετη εργασία, πού αποδελτιώνει (ἀντὶ ἀποδιοργανώνει προφανῶς) τα παιδιά» (σελ. 198): ἕνα «εδρονέας ελινικίς» καὶ ἕνα «για να ὑπορετεί» (σελ. 186)" Τὸ «νά κα- ταργήσουµε τίς ψιλίες (κατὰ τὸ δασεῖες)» (σελ. 200): «παραχωρησε µου τουλαχιστο, πως ύαρύαρα µιλας, γιατι ετσι τα λες ο ιδιος» (σελ. 199): «και ἡ κατασταση συνεχι- ζεται να δηµιουθγει...» (σελ. 182): «...Όσους δεν έχουν επεξεργασμένο γλωσσικό κώ- δικα, τον οποίο ορισμένοι "προοδευτικοί και αυτοδίδακτοι” περί τὴν "Παιδαγωγι-