Ἑλληνικότητα και Ἡρωϊσμός λογικὴ ἐξέλιξή της, ἐνῶ ὁ λεθέντης εἶναι ὁ γνήσιος κληρονόμος καὶ συνεχιατὴς τοῦ ὁμηρικοῦ ἡγήτορα, πολιτικοῦ, κοινωνικοῦ καὶ στρατιω τικοῦ. ̓Αν καὶ ἡ λέξη λεθέντης εἶναι μᾶλλον ξένη (πιθανῶς ἰταλικῆς προΕλεύσεως), τὸ περιεχόμενό της εἰναι ἰδεολογικὰ ὁὑλληνικὸ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ταυτισθη μὲ καμμία παρεμφερῆ ἔννοια τῶν ἄλλων λαῶν, ὅπως ἀκριθῶς καὶ ἡ λέξη ἥρως ἔχει ἀποκλειστικἁὰ ὀλληνικὸ περιεχόμενο καὶ παραμένει ἁμετάφραστη σ ̓ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες τοῦ κόσμου. Ὁ "Ελληνας λεθόντης μὲ τὴν ἠθικὴ καὶ φυσικὴ τιιλειότητά του καὶ μὲ τὴν ἰδεαλιστικὴ κοσμοθεωρία του ὑπερέχει συντριπτικὰ τοῦ τυπικὰ «γενναίοι»», καὶ οὐσιαστικὰ ὑστερόθουλου, ἀμοραλιστῆ καὶ «φιγουρατζῆ» ἱππότη τῶν Δυτηκῶν λαῶν, καθὼς καὶ τοῦ θραούδειλου ψευδοηρωϊκοῦ τύπου τοῦ ̓Ανατολίη ντα. ̓Απὸ τὴν ἑλληνικὴ ἠξογραφικὴ λογοτεχνία, ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς πληροφορίες καὶ ΙΠἰδήσεις ποὺ ὑπάρχουν ὄἄφθονες στὴ νεώτθρη ἑλληνικὴ ἱστορία, ἀπὸ τὸ δημοτικὸ τραγούδι, ἆλλὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιθιώσεις τοῦ λεθέντικου πνεύματος τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ ἀπαντοῦν μέχρι σήμερα σὲ ὡριομόνα ὑποσύνολα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοὔ, ἰδίως σὲ διάφορες περιοχὲς τῆς ὑπαίθρου, μποροῦμε νὰ προσδιορίσουμε τὴν θαθύτθορη φύση τῆς ἀρετῆς της λεθιοντιας «καὶ νὰ καθορίσουμε ἐπακριθῶς τὴν ἀτομική, τὴν πολιτική, τὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν κοσμοθεωρητικὴ πλευρά της. Ἡ ἀναφορά μας στὴ νεώτερη λεθεντιὰ κα- Τ ὁ σταθερὸ πνεῦμα τοῦ Ἕλληνισμοῦ, ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια μέχρι τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Λογοκρατίας στὴν Ἑλλάδα (ἀμέσως μετὰ τὴν Ἐπανάσταση) εἶναι δασικὰ ἰδεαλιστικὸ -- ἀντιυλιστικὸ καὶ ἡρωϊκὸ - ἀντιλογοκρατικό. Ὁ “Ελληναα, εἰτε σὰν ὁμηρικὸς ἤρωαα, εἴτε σὰν Σαλαμινομάχος, εἴτε σὰν Βυζαντινὸς ̓Ακρίτας, εἴτε σὰν παλληκάρι τοῦ Εἰκοσιένα, ἀντιμετωπίότι τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο ἀπὸ σκοπιὰ πάνω ἀπ ̓ ὅλα ἠθική, καὶ μὲ ἀφετηρία τὸν ἰδεαλισμὸ του δημιουργεῖ τὰ πρότυπά του. Ἡ ἀντίληψή του γιὰ τὴν πολιτική, τὴν κοινωνία, τὴν οἰκονομία καὶ γενικὰ τὴν δημόσια, ἀλλὰ καὶ τὴν καθημεριμὴ ζωή, ἀπορρόει ἀπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ καὶ ἐκφράζεται μέ τὶς ἀρετὲς ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπ ̓ αὐτό. Πρόκειται γιὰ συνεχή, θίωση τοῦ ἰδανικοῦ τῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας, ποὺ ὑλοποιεῖται μὲ ἀσυνήθιστης πιλειότητος τύπους ἀνθρώπου, πολίτη καὶ ἡγέτη, ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἰδεολογικὰ καὶ ἠθικὰ κατώτερο πρότυπο τοῦ «οἰκονομικοῦ» ἀνθρώπου. Βασικὴ ἀρδτὴ μέσω τῆς ὁποίας ἐκφράζεται τὸ ἑλληνικὸ ἰδανικὸ τῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας εἶναι -- μὲ τὴ νεοελληνικἡ ὁρολογία -- ἡ λεθεντιά. Ἡ νεορελληνικἡὴ λεθξντιὰ δὲν διαφέρει σὲ τίποτε ἀπὸ τὴν ἀρετὴ τοῦ ὁμηρικοῦ ἥρωα καὶ ἀποτελεῖ φυσιο-