Ἢ ἀνωτερότητα τῆς ὁὀμορφιᾶς καὶ ἡ στρέόλωση τοῦ δογματισμοῦ Ὃ ἀρχαῖος "Ελληνας ἔρχεται ἔκπαγλος μέσα ἀπὸ τὶς δεκάδες τῶν χιλιετιῶν. Μιὰ ὑπέροχη καὶ μεγαλειώδης ψυχὴ σ ̓ ἕνα ποοικισμένο ἀπὸ τὴ Φύση σῶμα, γεμᾶτο ἀπὸ τοὺς χυμούς της. “ΠΗ λαμπρότης τοῦ φωτὸς καὶ τὸ Προμη θεϊκὸ μεγαλεῖο μέσα ἀπὸ τὸ «μηδὲν ἄγαν» καὶ τὸ κάλλος. Τὸ ἔνστικτο γιὰ πρώτη φορὰ δίνει τὴ θέση του στὴ νόηση, ποὺ αὐτὸς πρῶτος συστηματοποίησε. Μία νόηση μεγαλειώδης στὴν ἀνακύχλωση τῆς Φύσης' τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὰ τραῖνα ποὺ τρέχουν στὶς σιδηοοτροχιές τους. Γι’ αὐτὸ ἡ νόηση ἔφθασε -- τότε καὶ ποτὲ ἄλλοτε- στὸ θαῦμα τῆς ἑνωμένης Φιλοσοφίας, Επιστήμης καὶ Τέχνης, ποὺ δύο ἔδωσαν τὴν μοναδικὴ καὶ γιὰ πάντα ὀρθὴ ἄποψη τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὸ Σύμπαν. Ἢ κάθε μιὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς καὶ σὲ ἐπαφὴ μὲ τὶς ὑπόλοιπες, ἔδωσε τὰ λαμπρότερα καὶ ἀξεπέραστα δείγματα. Βλέποντας αὐτὸ τὸν πολιτισμὸ ἀμέσως ἀνακαλύπτει κανείς, ὅτι κάπου στὸ Σύμπαν ὑπάρχει μεγάλη χαρὰ καὶ φῶς. Ὅμως ἡ Φύση, πάνσοφη γιὰ νὰ μὴν καοῦμε σὰν πεταλοῦδες, μᾶς κρατᾶ ἀσφαλεῖς πίσω ἀπὸ τὸν θάνατο. Απόδειξη, ὅτι πεθαίνομε ὅταν διαδοῦμε τὸ κατώφλι του. Εδῶ τὸ ἀπρόσωπο διολογικὸ πλάσμα ἀνορθώνεται μὲ παρρησία ἐμποὸς στὸ Σύμπαν. Τὸ μαοτυροῦν τὰ πρόσωπα τῶν διασωθέντων ἀγαλμάτων καὶ ἡ ἀρχιτεχτονική. "Ετσι οἱ γίγαντες αὐτοὶ στὴν ἔχφραση ἔφθασαν μέχρι τὸ κάλλος, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν ὕδρη: Ἢ αἰσθητική τους θεώρηση ἑρματισμένη ἀπὸ τὴν ἀξεπέραστη φύση. Ὃ προμηθεϊκὸς Μπετόδεν στὴν τρίτη συμφωνία του, τὴν ̓Ηρωική, ἔχει ἕνα τέτοιο θριαμθικὸ δάδισμα. Στὸν ἀντίποδα τώρα ὁ Γιαχθὲ σκαρώνει τὶς πιὸ εἰδεχθεῖς καὶ ἀντεστραμμένες εἰκόνες καὶ πράξεις τῶν πιὸ πάνω. 4ὲν ὑπάρχουν μόνο ἀνηφόρες ἢ κατη φόρες. "Ετσι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ, ὡπλισμένοι μὲ πεοίσσεια κακία, ἀνέλαδαν «ἐπιτυχῶς» τὸ ἔργο τους στὶς μέρες μας: Πλανητάρχες! «"Αδικοι καὶ δίκαια πράττοντες ἀδικοῦσι», εἶπε ὁ Εὐριπίδης. Τὸ μυαλό τους «δουλεύει ἀνάποδα»" ἂν δὲν τὸ καταλάδαμε, δὲν ξέρομε ἱστορία. 'Ο Πλανήτης στὰ πρόθυρα καταστροφῆς, κι αὐτοὶ ἐπιμένουν' κι οὔτε θὰ κάνουν πίσω. Προσπαθοῦν νὰ μπαλώσουν τὶς ζημιὲς μὲ ἀκόμη μεγαλύτερες. Η ὑποκρισία, ὁ δόλος, ἡ διαθολή, ἡ συνωμοσία, ἡ παραπλάνηση σὲ ὅλο τους τὸ μεγαλεῖο.