ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ μπορεῖ ἡ τράπεζά μας νὰ κατέΗ στη λιτωτέρα τὰ τελευταῖα ἔτη, ἠμπορεῖ, ἀπὸ στιγμῆς εἰς στιγμήν, οἱ ἐπιστήμονες νὰ πραγματοποιήσουν τὴν μεγαλυτέραν ἀνακάλυψιν τῶν αἰώνων, ἐντοπίζοντεξ εἰς τὰ θυλάκιά μας τὸ ἀπὸ καταβολῆς ἐπιστήμης ζητούμενον ἀπόλυτον κενόν, ὅμως οὐδεὶς δύναται νὰ ἀρνηθῆ ὅτι ἔνιαι αἰσθήσεις μας, ὡς ἡ ὄρασις καὶ ἡ ἀκοή, τέρπονται πλουσίως τελευταίως, καὶ δὴ μὲ θεάματα καὶ ἀκροάματα ἆληθῶς πρωτοφανῆ καὶ γνησίως πρωτότυπα. Πρὸ ἡμερῶν π.χ. ἤκουσα ἀπὸ τὸ ραδιόφωνον τὴν εἴδησιν περὶ «προαγωγῆς τῶν ταξιαρχῶν»! Ὁμολογῶ, ὅτι, καίτοι εἶμαι θρῆσκος, καίτοι διαθέτω κάποιαν φαντασίαν, οὐδέποτε ἐπέρασε ἀπὸ τὸν νοῦν μου ἡ σκέψις ὅτι οἱ ἀρχιστράτηγοι τῶν οὐρανίων ̓Ασωμάτων Ταξιάρχαι ἐπὶ δύο χιλιετίας τώρα παρέμενον στάσιμοι εἰς τὸν αὐτὸν βαθμόν, ὡς ταξίαρχοι, καὶ ὅτι καιρὸς ἦτο πλέον νὰ προαχθοῦν. Τὸ ἐσκέφθησαν οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ ραδιοφώνου ἐπανορθώσαντες τὴν μακρὰν ταύτην ἀδικίαν. Τοὺς συγχαίρω. Ἡ ἀνωτέρω προαγωγή, ἐν συνδυασμῶ πρὸς τὸ πλῆθος ἄλλων πρωτοτύπων ἀκουσμάτων, δικαιώνουν τὰ ὑπὲρ τῆς «γλώσσας τοῦ λαοῦ» θεσπισθέντα κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη μέτρα, ὡς ἡ κατάργησις τῶν βλαβερῶν τόνων, πνευμότων, κλίσεων, ἐγκλίσεων, χρόνων, ἄρθρων καὶ λοιπῶν ἀντιδραστικῶν πραγμάτων, ποὺ ἐπὶ χιλιετίας μᾶς ἐταλαιπώρουν: Τὰ μέτρα αὐτὰ ληφθέντα παραλλήλως πρὸς ἕνια ἄλλα συναφῆ, ὡς ἡ «ἀπεντατικοποίηση τῶν σπουδῶν», ἡ «πολιτικοποίηση τοῦ μαθητικοῦ κινήματος», οἱ «ἀλλεπάλληλες βαθειὲς τομές» εἰς ὅλας τὰ βαθμίδας τῆς ἐκπαιδεύσεως, οὐχὶ μόνον γεννοῦν πρωτοτυπίας ὡς ἡ ἀνωτέρω, ἀλλὰ διαμορφώνουν καὶ τὸν «νέο σοσιαλιστικὸ ἄνθρωπο τοῦ τρίτου δρόμου». Ὁ τελευταῖος οὗτος, ὑπολογίζεται, ὅτι εἰς μίαν δεκαετίαν τὸ πολὺ θὰ εἶναι ἤδη παρών, κατὰ πᾶσαν δὲ πιθανότητα θὰ ὑπερέχη καὶ αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Νεάντερταλ. μως, πλέον τῶν γλωσσικῶν τέρΟ ψεων, ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν ὅτι καὶ ἡ ἐθνική μας ὑπερηφάνεια διέρχεται ἀνθοφόρον περίο-. δον τελευταίως, εἰς βαθμὸν μάλιστα τοιοῦτον, ὥστε, ἑνίοτε, νὰ ὑπερεκχειλίζη ἐκ τοῦ στήθους μας, ὡς παλαιότερον ἡ διαβόητος «Χαβούζα» τοῦ Σχιστοῦ. 'Απτὸν παράδειγμα, αἱ παρειαὶ τοῦ κ. Ρήγκαν, αἱ ὁποῖαι ---κατὰ τοὺς τίτλους τῶν ἐφημερίδων μας--- παρὰ τὴν ἡλικίαν τῶν ἔχουν πλέον μονίμως ἐρυθρὸν χρῶμα ἐκ τῶν καθημερινῶν ἀνηλεῶν ραπισμάτων, τὰ ὁποῖα δέχονται ἀπὸ τὴν μικράν, πλὴν ὑπερήφανον Ἑλλάδα. Ἡ κεφαλὴ τοῦ κ. Κόλ ἀπεψιλώθη, ἐξ ἄλλου, ὡς γνωρίζε.ε, ἀπὸ τὰς στενοχωρίας τὰς ὁποίας τοῦ προξενοῦμεν, ἐνῶ ἡ κ. Θάτσερ, πληροφοροῦμαι, λαμβάνει τρία «βάλιουμ» ἡμερησίως, διὰ νὰ λησμονήση τὰς ταπεινώσεις εἰς τὰς ὁποίας τὴν ὑπεβάλομεν. Τελευταίως, καὶ ὁ κ. Μιττερὰν ἔχει βρεῖ τὸν μπελᾶν του. Πλήν, εἰς τοῦτον ἐπιτιθέμεθα διὰ τὸ καλόν του, διὰ νὰ ἐπανέλθη εἰς τὴν σοσιαλιστικὴν τάἔιν καὶ εἰς τὸν σοσιαλιστικὸν δρόμον, ἐκ τοῦ ὁποίου παρεξέκλινεν. ̓Πάντως, ἡ 8η παρελθόντος Μαρτίου εἶναι ἡμέρα ἥτις θὰ γραφῆ εἰς τὰς χρυσᾶς δέλτους τῆς νεωτέρας ἐθνικῆς ὑπερηφανείας μας. Ἧτο ἡ ἡμέρα, καθ ̓