ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ μπορεῖ ἡ τράπεζά µας νὰ κατέ- Η στη λιτωτέρα τὰ τελευταῖα ἔτη, ἠμπορεῖ, ἀπὸ στιγμῆς εἰς στιγ- μήν, οἱ ἐπιστήμονες νὰ πραγµατοποιή- σουν τὴν μεγαλυτέραν ἀνακάλυψιν τῶν αἰώνων, ἐντοπίζοντεξ εἰς τὰ θυλά- κιά µας τὸ ἀπὸ καταβολῆς ἐπιστήμης ζητούμενον ἀπόλυτον κενόν, ὅμως οὐ- δεὶς δύναται νὰ ἀρνηθῆ ὅτι ἔνιαι αἰ- σθήσεις μας, ὡς ἡ ὄρασις καὶ ἡ ἀκοή, τέρπονται πλουσίως τελευταίως, καὶ δὴ μὲ θεάματα καὶ ἀκροάματα ἆλη- θῶς πρωτοφανῆ καὶ γνησίως πρωτότυ- πα. Πρὸ ἡμερῶν π.χ. ἤκουσα ἀπὸ τὸ ρα- διόφωνον τὴν εἴδησιν περὶ «προαγω- γῆς τῶν ταξιαρχῶν»! Ὁμολογῶ, ὅτι, καίτοι εἶμαι θρῆσκος, καίτοι διαθέτω κάποιαν φαντασίαν, οὐδέποτε ἐπέρα- σε ἀπὸ τὸν νοῦν µου ἡ σκέψις ὅτι οἱ ἀρχιστράτηγοι τῶν οὐρανίων ᾿Ασωμά- των Ταξιάρχαι ἐπὶ δύο χιλιετίας τώρα παρέμενον στάσιμοι εἰς τὸν αὐτὸν βαθμόν, ὡς ταξίαρχοι, καὶ ὅτι καιρὸς ἦτο πλέον νὰ προαχθοῦν. Τὸ ἐσκέφθη- σαν οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ ραδιοφώνου ἐπα- νορθώσαντες τὴν μακρὰν ταύτην ἀδι- κίαν. Τοὺς συγχαίρω. Ἡ ἀνωτέρω προαγωγή, ἐν συνδυα- σμῶ πρὸς τὸ πλῆθος ἄλλων πρωτοτύ- πων ἀκουσμάτων, δικαιώνουν τὰ ὑπὲρ τῆς «γλώσσας τοῦ λαοῦ» θεσπισθέντα κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη µέτρα, ὡς ἡ κα- τάργησις τῶν βλαβερῶν τόνων, πνευ- μότων, κλίσεων, ἐγκλίσεων, χρόνων, ἄρθρων καὶ λοιπῶν ἀντιδραστικῶν πραγμάτων, ποὺ ἐπὶ χιλιετίας μᾶς ἐτα- λαιπώρουν: Τὰ µέτρα αὐτὰ ληφθέντα παραλλήλως πρὸς ἕνια ἄλλα συναφῆ, ὡς ἡ «ἀπεντατικοποίηση τῶν σπου- δῶν», ἡ «πολιτικοποίηση τοῦ µαθητι- κοῦ κινήματος», οἱ «ἀλλεπάλληλες βα- θειὲς τομές» εἰς ὅλας τὰ βαθμίδας τῆς ἐκπαιδεύσεως, οὐχὶ µόνον γεννοῦν πρωτοτυπίας ὡς ἡ ἀνωτέρω, ἀλλὰ δια- µορφώνουν καὶ τὸν «νέο σοσιαλιστικὸ ἄνθρωπο τοῦ τρίτου δρόμου». Ὁ τε- λευταῖος οὗτος, ὑπολογίζεται, ὅτι εἰς µίαν δεκαετίαν τὸ πολὺ θὰ εἶναι ἤδη παρών, κατὰ πᾶσαν δὲ πιθανότητα θὰ ὑπερέχη καὶ αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Νεάντερταλ. Ο ψεων, ὀφείλομεν νὰ ὁμολογή- σωμεν ὅτι καὶ ἡ ἐθνική μας ὑπε- ρηφάνεια διέρχεται ἀνθοφόρον περίο-. δον τελευταίως, εἰς βαθμὸν μάλιστα τοιοῦτον, ὥστε, ἑνίοτε, νὰ ὑπερεκχει- λίζη ἐκ τοῦ στήθους μας, ὡς παλαιότε- ρον ἡ διαβόητος «Χαβούζα» τοῦ Σχι- στοῦ. 'Απτὸν παράδειγμα, αἱ παρειαὶ τοῦ κ. Ρήγκαν, αἱ ὁποῖαι ---κατὰ τοὺς τί- τλους τῶν ἐφημερίδων μας--- παρὰ τὴν ἡλικίαν τῶν ἔχουν πλέον μονίμως ἐρυ- θρὸν χρῶμα ἐκ τῶν καθημερινῶν ἀνη- λεῶν ραπισμάτων, τὰ ὁποῖα δέχονται ἀπὸ τὴν μικράν, πλὴν ὑπερήφανον Ἑλλάδα. Ἡ κεφαλὴ τοῦ κ. Κόλ ἀπε- ψιλώθη, ἐξ ἄλλου, ὡς γνωρίζε.ε, ἀπὸ τὰς στενοχωρίας τὰς ὁποίας τοῦ προ- ξενοῦμεν, ἐνῶ ἡ κ. Θάτσερ, πληροφο- ροῦμαι, λαμβάνει τρία «βάλιουμ» ἡμε- ρησίως, διὰ νὰ λησμονήση τὰς ταπει- νώσεις εἰς τὰς ὁποίας τὴν ὑπεβάλο- μεν. Τελευταίως, καὶ ὁ κ. Μιττερὰν ἔ- χει βρεῖ τὸν μπελᾶν του. Πλήν, εἰς τοῦ- τον ἐπιτιθέμεθα διὰ τὸ καλόν του, διὰ νὰ ἐπανέλθη εἰς τὴν σοσιαλιστικὴν τά- ἔιν καὶ εἰς τὸν σοσιαλιστικὸν δρόμον, ἐκ τοῦ ὁποίου παρεξέκλινεν. ᾿Πάντως, ἡ 8η παρελθόντος Μαρτίου εἶναι ἡμέρα ἥτις θὰ γραφῆ εἰς τὰς χρυ- σᾶς δέλτους τῆς νεωτέρας ἐθνικῆς ὑ- περηφανείας μας. Ἧτο ἡ ἡμέρα, καθ᾽ μως, πλέον τῶν γλωσσικῶν τέρ-