ἥ ΚΙΝΗΣΙὸ Ίθ ΙΔ τῶν Ν.ΓΚΟΣΔΑΣ. Ενιαία θεωρία τοῦ Ψηφιδωτοῦ "Όντος Ὃ συγγραφέας. καθηγητής τῆς Φυσικῆς, παρουσιάζει µία νέα θεωρία, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ Σύμπαν ἀποτελεῖται ἀπὸ ἀπειροελάχιστες ψηφῖδες, θετικὲς καὶ ἀρνητικές. τὸ σύνολο τῶν ὁποίων. συνιστᾷ τὸ ἀποκαλούμενο «Ψηφιδωτὸ Ὅν», ποὺ πληροῖ τὸ θεωρούμενο «κενό». Οἱ ψηφῖδες αὐτὲς δὲν ἔχουν τὶς γνωστὲς ἰδιότητες τῆς ὕλης, δηλαδὴ δαρυτιχὴ καὶ ἀδρανειακὴ μᾶζα ἀλλὰ μία καὶ μό- νον ἰδιότητα τὴν ἠλεκτρική. ἡ ὁποία ἐκδηλώνεται μὲ δύο εἴδη δυνάμεων: [) τὶς ἠλεκτροστατικές (ἕλξη καὶ ἄπωση) καὶ 2) τὶς δυνάμεις Ες, οἱ ὁποῖες ἐμφανίζονται κατὰ τὴ μετασολὴ τῆς κινητικῆς χατά- στασης. Κάθε ψηφίδα περιοάλλεται ἀπὸ ἑτερώνυμες, ὥστε ἡ συνισταμένη τῶν δυνάμεων ποὺ ἐνεργοῦν σὲ αὐτὴ νὰ εἶναι μηδέν, ἐνῷ τὸ σύνολο τῶν ἠλεχτρικῶν φορτίων ἐξασφαλίζει τὴ συνοχὴ τοῦ "Όντος (δυ- νάµεις συνεχτικότητας) καὶ ἀσχεῖ πίεση πάντα πρὸς τὸ ἐσωτεριχό του, τὴν ὁποία ὀνομάζει «πίεση συνεχτικότητας» (ΡΟ) Ἢ Ρο αὐξάνεται ἀπὸ τὸ κέντρο πρὸς τὴν περιφέρεια τοῦ Σύμπαντος καὶ εἶναι ἐμφανὴς σὲ κάθε διαχωριστικἡ ἐπιφάνεια μεταξὺ [Ὄντος καὶ πραγματικοῦ χενοῦ, μορφοποιῶντας. ἔτσι τὴ χαώδη σὲ συγκεκριμένη δύναμη. ὋὉ ἔσχατος αὐτὸς ἀπειροελάχιστος δομικὸς λίθος τοῦ Σύμπαντος ἀποτελεῖ τὴ ὑάση γιὰ τὴ δόµη- ση τῆς ὕλης καὶ τῆς ἀχτινουολίας ἀλλὰ καὶ τὴ σχέση αἰτίας-δύναμης καὶ καθορίζει ἀφ᾽ ἑνὸς τὸν χῶρο ὡς δυνατότητα ὕπαρξης τῶν φαινομένων καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου τὸν χρόνο ὡς δυνατότητα τοῦ γίγνεσθαι (χίνηση). Τὰ πάντα συμδαίνουν μέσα στὸ «Ψηφιδωτὸ Ὃν» καὶ τὰ πάντα συντίθενται ἀπὸ αὐτό, συνιστῶντας. τοὺς ἀποχαλούμενους «σχηματισμοὺς - φυσσαλίδες». Ἡ ἐλαστικὴ ἐπιφάνεια τοῦ σχηματισμοῦ-φυσ- σαλῖδος τείνει πρὸς τὸ Ὅν. δημιουργῶντας ἄμεση σύνδεση ἢ ἐπέχταση τῆς ὕλης στὸν περιοάλλο- ντα χῶρο (πεδία). Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο τὰ φορτισμένα σωματίδια τροποποιοῦν τὴν κατανομὴ τῆς Κριτική: «Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ» ᾿Ανηφορίζοντας μὲ ἐκλεκτοὺς φίλους πρὸς τὸ ᾿Αρχαῖο Θέατρο Οἰνιά- δων, ἀνάμεσα ἀπὸ δελανιδιὲς καὶ ἀσφάκες, ὑποδάλλεσαι ἄθελά σου καὶ προετοιμάζεσαι ν᾿ ἀκούσῃς μὲ μυσταγωγία τὸν θεῖο ἀρχαῖο λόγο καὶ νὰ μεθέξῃς τῆς δραματικῆς περιπέτειας τῆς ἀνθρώπινης μοίρας. Κατάμεστο τὸ ᾿Αρχαῖο Θέατρο Οἰνιάδων κάτω ἀπὸ τὸν αὐγουστιάτικο ἔναστρο οὐρανὸ (22.8.98): καὶ τὸ παρήγορο, κυρίως ἀπὸ νέους. Η παράσταση ἀρχίζει καὶ μπαίνει στὴ σκηνὴ μεγαλόπρεπα, ἀργὰ-ἀργὰ ὁ τυφλὸς καὶ γέροντας Οἰδίποδας, χειραγωγούμενος ἀπὸ τὴν κόρη του ᾿Αντιγόνη. Ὃ «Οἰδίπους ἐπὶ Κολωνῷ» γράφτηκε ἀπὸ τὸν Σοφοκλῆ σὲ ἡλικία ἐνε- γήντα ἐτῶν, λίγο πρὶν ἀπὸ τὸν θάνατό του (406 π.Χ.) καὶ παρουσιάστη- κε στὴ σκηνὴ τὸ 401 π.Χ.᾿ Απόσταγμα τῆς πολύχρονης καὶ πολυκύμαντης ζωῆς του, δὲν περιέχει δέδαια ἡ τραγῳδία αὐτὴ τὴ δραματουργικὴ πλοκὴ τῶν προηγουμένων, ὅμως μὲ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ οἰδιπόδειου μύθου δύναται ἡ πλοκὴ τοῦ ἔργου νὰ ἐκφράσῃ πολιτικές, θρησκευτικὲς καὶ κοινωνικὲς »