«Ἱστορία»: Μία τεράστια ἀπάτη Κατάπληκτοι ὅσοι δρίσκονται σὲ διανοητικὴ ἐγοήγορση καὶ μποροῦν νά διώνουν τὰ ἐκτὸς καθημερινότητας δεδομένα τῆς πραγματικότητας παρακολουθοῦν τὴ συστηματικὴ θεμελίωση ἑνὸς στέρεου οἰκοδομήματος ἀποδείξεων, γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι στὶς ἀχανεῖς θαλάσσιες ἐκτάσεις τοῦ Εἰρηνικοῦ ̓Ὠκεανοῦ σὲ πανάρχαιες ἐποχὲς οἱ Ἕλληνες «ὤργωναν» μὲ τὴ μεγαλύτερη ἄνεση τὰ ἐπικίνδυνα νερά του, γνώριξαν τὰ γεωγραφικὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς ἀπειρίας τῶν νησιωτικῶν συμπλεγμάτων του, ἐπικοινωνοῦσαν στενὰ καὶ συνεχῶς μὲ τοὺς κατοίκους των καὶ δροῦσαν μὲ τόσο εὐρὺ φάσμα δραστηριοτήτων, ὥστε νὰ ἀσκήσουν ἐκεῖ ἐπιδράσεις δαθύτατες -- τόσο, ὥστε τὰ ἴχνη αὐτῶν τῶν ἐπιδράσεων νὰ σῴξωνται ὁλοξώντανα ἕως σήμερα. Πράγματι οἱ πολυετεῖς ἐπιτόπιες ἔρευνες τοῦ καθηγητῆ τῆς Γλωσσολογίας στὸ ἱστορικὸ πανεπιστήμιο τῆς Χαϊδελδέργης κ. Νὸρς Σ. Γιόξεφσον, ὅπως παουσιάσθηκαν ἐν ἐκτάσει στὸν «4 αυλό», τεύχη 169 τοῦ ̓Ιανουαρίου 1996 καὶ 170 τοῦ Φεδρουαρίου τοῦ ἴδιου ἔτους καὶ στὴ συνέντευξή του στό περιοδικὸ αὐτὸ (τεῦχος 214, ̓Οκτώόριος 1999) καθὼς καὶ ἡ ἔκδοση πρὶν ἀπὸ 12 χρόνια ἀπὸ τὸ ἴδιο πανεπιστήμιο τῶν ποΟισμάτων τῶν ἐρευνῶν του, ὅπου παρατίθενται συστηματικὰ τὸ λεξιλόγιο, ἡ γραμματικὴ καὶ τὸ συντακτικό, ἅπαντα ἀρχαιοελληνικά, τῶν ἴθαγενῶν, ἀκόμη καὶ ὁ ὑπότιτλος τοῦ ἔργου του «Ελληνικὸς Εἰρηνικὸς» («Πεἰἰεπίοιι Ραοἰ[ίοιηι») καθὼς καὶ πληθώρα ἐρευνῶν ἄλλων ἐρευνητῶν, "Ελλήνων καὶ ξένων, ποὺ δημοσιεύσαμε, ὅπου στοιχειοθετεῖται ὄχι μόνο ἡ γλωσσικὴ ἀλλὰ καὶ ἡ μουσική, θρησκευτική, ἀρχιτεκτονική, πολεοδομική, διοικητικὴ κ.λπ. πανάρχαια μεταφύτευση τοῦ ̓Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ στὶς περιοχὲς αὐτὲς καὶ ἀκόμη στὴν Κεντρικὴ καὶ Νότια ̓Αμεριωὴ (περιοχὲς ποὺ ἀντιπροσωπεύουν περίπου τὸ Ι/3 τῆς ἐπιφάνειας τοῦ πλανήτη καὶ εἶναι οἱ «ἀντίποδες» τῆς ἑλληνικῆς μητροπόλεως) συναποτελοῦν τὴν ἀπόλυτη ἀπόδειξη, ὅτι τὸ ἐκ πρώτης ὄψεως ἀπίστευτο αὐτὸ γεγονὸς εἶναι ἡ ἀναμφισδήτητη ἱστορικὴ ἀλήθεια -- καὶ δὲν ὑπάρχει καμμία δυνατότητα νὰ ἀνατραπῇ ἢ νὰ ἀναθεωρηθῇ ἀπὸ οἱοδήποτε δεδομένο, ποὺ τυχὸν ἤθελε προκύψει στὸ μέλλον: Μόνο ἂν δεχθοῦμε ὅτι «ἐξ ἐπιφοιτήσεως» ὑπερφυσικῶν πνευμάτων οἱ ἰθαγενεῖς π.χ. τῆς Χαδάης, τῆς Ταϊτῆς καὶ τοῦ ἀρχιπελάγους Κοὺκ ὀνομάξουν τὸν ἀετὸ ἀετό, οἱ κάτοικοι τῆς Νήσου τοῦ Πάσχα τὸν γάμο χάμο, οἱ κάτοικοι τοῦ ἴδιου νησιοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ Τσάτεμ καὶ τῆς Ταϊτῆς τὸ γυνὴ (δωρικὰ γυνὰ) χυνά, τοῦ ἀρχιπελάγους Τουαμότου τὴ δοκὸ τοκό, τῆς Χαδάης τὴν ἐλαία ἐλάα, οἱ Μαορὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας τὸν Δία (κρητικὰ Τὰν) Τάνε καὶ ὅτι «τυχαῖα» χοησιμοποιοῦν ἀκόμη τουλάχιστον 1.100 ἄλλες ἀρχαιοελληνικὲς λέξεις, ποὺ σῴζονται σήμερα στὶς διαλέκτους ὁλόκληρου τοῦ Εἰρηνικοῦ, μόνο τότε, λέω, μπορεῖ νὰ κλονισθῇ τὸ ἐξαχθὲν ἐπιστημονικὸ πόρισμα, ὅτι οἱ