«Ἱστορία»: Μία τεράστια ἀπάτη Κατάπληκτοι ὅσοι δρίσκονται σὲ διανοητικὴ ἐγοήγορση καὶ μποροῦν νά διώνουν τὰ ἐκτὸς καθημερινότητας δεδοµένα τῆς πραγματικότητας παρακολουθοῦν τὴ συστηματικὴ θεμελίωση ἑνὸς στέρεου οἰκοδομήμα- τος ἀποδείξεων, γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι στὶς ἀχανεῖς θαλάσσιες ἐκτάσεις τοῦ Εἰρηνικοῦ ᾿Ὠκεανοῦ σὲ πανάρχαιες ἐποχὲς οἱ Ἕλληνες «ὤργωναν» μὲ τὴ µεγαλύτερη ἄνεση τὰ ἐπικίνδυνα νερά του, γνώριξαν τὰ γεωγραφικὰ µή- κη καὶ πλάτη τῆς ἀπειρίας τῶν νησιωτικῶν συμπλεγμάτων του, ἐπικοι- νωνοῦσαν στενὰ καὶ συνεχῶς μὲ τοὺς κατοίκους των καὶ δροῦσαν μὲ τό- σο εὐρὺ φάσμα δραστηριοτήτων, ὥστε νὰ ἀσκήσουν ἐκεῖ ἐπιδράσεις δα- θύτατες -- τόσο, ὥστε τὰ ἴχνη αὐτῶν τῶν ἐπιδράσεων νὰ σῴξωνται ὁλο- ξώντανα ἕως σήµερα. Πράγματι οἱ πολυετεῖς ἐπιτόπιες ἔρευνες τοῦ κα- θηγητῆ τῆς Γλωσσολογίας στὸ ἱστορικὸ πανεπιστήμιο τῆς Χαϊδελδέργης κ. Νὸρς Σ. Γιόξεφσον, ὅπως παουσιάσθηκαν ἐν ἐκτάσει στὸν «4 αυλό», τεύ- χη 169 τοῦ ᾿Ιανουαρίου 1996 καὶ 170 τοῦ Φεδρουαρίου τοῦ ἴδιου ἔτους καὶ στὴ συνέντευξή του στό περιοδικὸ αὐτὸ (τεῦχος 214, ᾿Οκτώόριος 1999) καθὼς καὶ ἡ ἔκδοση πρὶν ἀπὸ 12 χρόνια ἀπὸ τὸ ἴδιο πανεπιστήμιο τῶν πο- Οισµάτων τῶν ἐρευνῶν του, ὅπου παρατίθενται συστηματικὰ τὸ λεξιλό- γιο, ἡ γραμματικὴ καὶ τὸ συντακτικό, ἅπαντα ἀρχαιοελληνικά, τῶν ἴθα- γενῶν, ἀκόμη καὶ ὁ ὑπότιτλος τοῦ ἔργου του «Ελληνικὸς Εἰρηνικὸς» («Πεἰἰεπίοιι Ραοἰ[ίοιηι») καθὼς καὶ πληθώρα ἐρευνῶν ἄλλων ἐρευνητῶν, "Ελλήνων καὶ ξένων, ποὺ δηµοσιεύσαµε, ὅπου στοιχειοθετεῖται ὄχι μόνο ἡ γλωσσικὴ ἀλλὰ καὶ ἡ μουσική, θρησκευτική, ἀρχιτεκτονική, πολεοδο- µική, διοικητικὴ κ.λπ. πανάρχαια µεταφύτευση τοῦ ᾿Ελληνικοῦ Πολιτι- σμοῦ στὶς περιοχὲς αὐτὲς καὶ ἀκόμη στὴν Κεντρικὴ καὶ Νότια ᾽Αμεριωὴ (περιοχὲς ποὺ ἀντιπροσωπεύουν περίπου τὸ Ι/3 τῆς ἐπιφάνειας τοῦ πλα- νήτη καὶ εἶναι οἱ «ἀντίποδες» τῆς ἑλληνικῆς μητροπόλεως) συναποτε- λοῦν τὴν ἀπόλυτη ἀπόδειξη, ὅτι τὸ ἐκ πρώτης ὄψεως ἀπίστευτο αὐτὸ γε- γονὸς εἶναι ἡ ἀναμφισδήτητη ἱστορικὴ ἀλήθεια -- καὶ δὲν ὑπάρχει καμ- µία δυνατότητα νὰ ἀνατραπῇ ἢ νὰ ἀναθεωρηθῇ ἀπὸ οἱοδήποτε δεδοµέ- νο, ποὺ τυχὸν ἤθελε προκύψει στὸ µέλλον: Μόνο ἂν δεχθοῦμε ὅτι «ἐξ ἐπι- φοιτήσεως» ὑπερφυσικῶν πνευμάτων οἱ ἰθαγενεῖς π.χ. τῆς Χαδάης, τῆς Ταϊτῆς καὶ τοῦ ἀρχιπελάγους Κοὺκ ὀνομάξουν τὸν ἀετὸ ἀετό, οἱ κάτοι- κοι τῆς Νήσου τοῦ Πάσχα τὸν γάμο χάµο, οἱ κάτοικοι τοῦ ἴδιου νησιοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ Τσάτεµ καὶ τῆς Ταϊτῆς τὸ γυνὴ (δωρικὰ γυνὰ) χυνά, τοῦ ἀρχιπελάγους Τουαμότου τὴ δοκὸ τοκό, τῆς Χαδάης τὴν ἐλαία ἐλάα, οἱ Μαορὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας τὸν Δία (κρητικὰ Τὰν) Τάνε καὶ ὅτι «τυχαῖα» χοησιμοποιοῦν ἀκόμη τουλάχιστον 1.100 ἄλλες ἀρχαιοελληνικὲς λέξεις, ποὺ σῴζονται σήµερα στὶς διαλέκτους ὁλόκληρου τοῦ Εἰρηνικοῦ, µόνο τό- τε, λέω, μπορεῖ νὰ κλονισθῇ τὸ ἐξαχθὲν ἐπιστημονικὸ πόρισμα, ὅτι οἱ