Ἑλληνικότητα και Ἡρωϊσμός Τ ὁ σταθερὸ πνεῦμα τοῦ Ἕλληνι- σμοῦ, ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρό- νια μέχρι τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Λογο- κρατίας στὴν Ἑλλάδα (ἀμέσως μετὰ τὴν Ἐπανάσταση) εἶναι δασικὰ ἰδε- αλιστικὸ -- ἀντιυλιστικὸ καὶ ἡρωϊκὸ - ἀντιλογοκρατικό. Ὁ “Ελληναα, εἰ- τε σὰν ὁμηρικὸς ἤρωαα, εἴτε σὰν Σα- λαμινομάχος, εἴτε σὰν Βυζαντινὸς ᾿Ακρίτας, εἴτε σὰν παλληκάρι τοῦ Εἰ- κοσιένα, ἀντιμετωπίότι τὴ ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο ἀπὸ σκοπιὰ πάνω ἀπ᾿ ὅ- λα ἠθική, καὶ μὲ ἀφετηρία τὸν ἰδεαλισμὸ του δημιουργεῖ τὰ πρό- τυπά του. Ἡ ἀντίληψή του γιὰ τὴν πολιτική, τὴν κοινωνία, τὴν οἰκονο- µία καὶ γενικὰ τὴν δημόσια, ἀλλὰ καὶ τὴν καθημεριμὴ ζωή, ἀπορρόει ἀπὸ τὸ πνεῦμα αὐτὸ καὶ ἐκφράζεται μέ τὶς ἀρετὲς ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπ᾿ αὐ- τό. Πρόκειται γιὰ συνεχή, θίωση τοῦ ἰδανικοῦ τῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας, ποὺ ὑλοποιεῖται μὲ ἀσυνήθιστης πιλειό- τητος τύπους ἀνθρώπου, πολίτη καὶ ἡγέτη, ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὸ ἰδεολογικὰ καὶ ἠθικὰ κατώτερο πρό- τυπο τοῦ «οἰκονομικοῦ» ἀνθρώπου. Βασικὴ ἀρδτὴ µέσω τῆς ὁποίας ἐκ- φράζεται τὸ ἑλληνικὸ ἰδανικὸ τῆς ἠθικῆς ἐλευθερίας εἶναι -- μὲ τὴ νεοελληνικἡ ὁρολογία -- ἡ λεθεντιά. Ἡ νεορελληνικἡὴ λεθξντιὰ δὲν διαφέ- ρει σὲ τίποτε ἀπὸ τὴν ἀρετὴ τοῦ ὁ- μηρικοῦ ἥρωα καὶ ἀποτελεῖ φυσιο- λογικὴ ἐξέλιξή της, ἐνῶ ὁ λεθέντης εἶναι ὁ γνήσιος κληρονόμος καὶ συ- νεχιατὴς τοῦ ὁμηρικοῦ ἡγήτορα, πο- λιτικοῦ, κοινωνικοῦ καὶ στρατιω τι- κοῦ. ᾽Αν καὶ ἡ λέξη λεθέντης εἶναι μᾶλλον ξένη (πιθανῶς ἰταλικῆς προ- Ελεύσεως), τὸ περιεχόμενό της εἰ- ναι ἰδεολογικὰ ὁὑλληνικὸ καὶ δὲν µπορεῖ νὰ ταυτισθη μὲ καμμία παρεµ- φερῆ ἔννοια τῶν ἄλλων λαῶν, ὅπως ἀκριθῶς καὶ ἡ λέξη ἥρως ἔχει ἀπο- κλειστικἁὰ ὀλληνικὸ περιεχόµενο καὶ παραμένει ἁμετάφραστη σ᾽ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες τοῦ κόσμου. Ὁ "Ελ- ληνας λεθόντης μὲ τὴν ἠθικὴ καὶ φυ- σικὴ τιιλειότητά του καὶ μὲ τὴν ἰδεα- λιστικὴ κοσμοθεωρία του ὑπερέχει συντριπτικὰ τοῦ τυπικὰ «γενναίοι»», καὶ οὐσιαστικὰ ὑστερόθουλου, ἀμο- ραλιστῆ καὶ «φιγουρατζῆ» ἱππότη τῶν Δυτηκῶν λαῶν, καθὼς καὶ τοῦ θρα- ούδειλου ψευδοηρωϊκοῦ τύπου τοῦ ᾿Ανατολίη ντα. ᾿Απὸ τὴν ἑλληνικὴ ἠξογραφικὴ λο- γοτεχνία, ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς πληρο- φορίες καὶ ΙΠἰδήσεις ποὺ ὑπάρχουν ὄἄφθονες στὴ νεώτθρη ἑλληνικὴ ἱστο- ρία, ἀπὸ τὸ δημοτικὸ τραγούδι, ἆλ- λὰ καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιθιώσεις τοῦ λεθέν- τικου πνεύματος τοῦ Ἑλληνισμοῦ ποὺ ἀπαντοῦν μέχρι σήµερα σὲ ὡρι- οµόνα ὑποσύνολα τοῦ ἑλληνικοῦ λα- οὔ, ἰδίως σὲ διάφορες περιοχὲς τῆς ὑπαίθρου, μποροῦμε νὰ προσδιορί- σουµε τὴν θαθύτθορη φύση τῆς ἀρε- τῆς της λεθιοντιας «καὶ νὰ καθορί- σουµε ἐπακριθῶς τὴν ἀτομική, τὴν πολιτική, τὴν κοινωνικὴ καὶ τὴν κο- σμοθεωρητικὴ πλευρά της. Ἡ ἀνα- φορά µας στὴ νεώτερη λεθεντιὰ κα-