̓Αρχὴ παλαιᾶς (καὶ σημερινῆς) Μεσαιωνικῆς Ἱστορίας ] Πολὺ σωστὰ οἱ ἁρμόδιοι τῆς Εὐρωπαϊκῆς ́ Ενώσεως ἐπέλεξαν ὡς χρόνο ἀφετηρίας ἢ τῆς ἱστορίας τῆς Εὐρώπης τὸ 812 μ.Χ. "Ηταν ἡ χρονιὰ στέψεως τοῦ Καρόλου τοῦ Με- | γάλου (Καρλομάγνου) ὡς αὐτοκράτορος. Στὰ χρόνια τοῦ «μεγάλου» αὐτοῦ αὐτοκρά- | τορος ἐπεθλήθη μὲ τὴν δία καὶ στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη ὁ χοιστιανικὸς Μεσαίωνας καὶ κατεστράφησαν καὶ τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ στὴν νότια Εὐρώπὴ καὶ τὸ Βυζάντιο. Σωστὰ λοιπὸν καὶ οἱ ἐπιφανεῖς ἑταῖροι μας ἐπέλεξαν ἕναν ̓Ασιάτη ἀπὸ τὸ ̓Ισραὴλ γιὰ διευθυντὴ τοῦ ὑπὸ σύστασιν Εὐρωπαϊκοῦ Μουσείου" νὰ κρατοῦμε ̓ καὶ τὴν καθαρότητα τῆς γραμμῆς. "Ολοι μαζὺ ὄπισθεν ὁλοταχῶς στὸν μεσαιωνικὸ πα- | ράδεισο τῆς Εὐρώπης, μὲ τὸν καρπὸ τῆς γνώσεως ἀπηγορευμένο. Εκὰς ὅ,τι ἑλληνικὸ ἀπὸ τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο. Κάτω ἡ ἐπιστήμη, ἡ τεχνολογία, ἡ δημοκρατία, ὁ ἐλεύθερος στο: χασμός. Ζήτω ἡ θεοκρατία, ὁ ἀσιατισμός, ὁ σκοταδισμός. Ζήτω ὁ νέος Μεσαίωνας. Α.Κ. Μὴ σοθαρὸ σημείωμα Καὶ ἑρμηνευτὴς τοῦ ́ Ελύτη μᾶς προέκυψε ὁ μακαριώτατος. Απεφάνθη, λοιπὸν, ὅτι ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ «μυρσίνη ἡ δοξαστικὴ» εἶναι ἡ Παναγία. ̓Αφοῦ λοιπὸν καὶ τὸν ̓ Ελύτη ἰσοπέδωσε ὁ κύριος Χριστόδουλος, ἄς μᾶς πῇ πλέον σὰν εἰδικός, ποιές ἁγίες τῆς ̓ Εκκλησίας κρύδονται στοὺς παρακάτω στίχους: «Κόρες ὄμορφες καὶ γυμνὲς καὶ λεῖες ὡσὰν τὸ δότσαλο/μὲ τὸ λίγο μαῦρο στὶς κόχες τῶν μηρῶν" καὶ τὸ πολὺ καὶ πλούσιο ἀνοιχτὸ στὶς ὠμοπλάτες/νὰ φυσοῦν ὄρθιες μέσα στὴν Κοχύλα/..». Κάτι θὰ δρῇ ὁ μακαριώτατος. "Αλλωστε κατὰ τὴν πρακτικὴ τοῦ Παύλου, τοὺς χριστιανοὺς δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀπασχολῇ ἡ σημασία τῶν λέξεων, ἀλλὰ μποροῦν νὰ τοὺς δίνουν τὶς ἔννοιες ποὺ τοὺς συμφέρουν. Δὲν θὰ ἀπαντήσῃ δέδαια σ ̓ αὐτὸ τὸ «ἀσήμαντο» σημείωμα ὁ προκαθήμενος τῆς ἑλλαδικῆς ̓Εκκλησίας. Κάποια ἄλλη «κοτσάνα» ὅμως θὰ ἐκστομίσῃ: ἀφοῦ προτιμᾶ ναρκισσευόμενος μπροστὰ στὶς τηλεοπτικὲς Κάμερες νὰ καμαρώνῃ, ἐξαπολύοντας πομφόλυγες. ή Α.Κ. Ἡ κόρη θὰ υἱοθετήσῃ τὴ μητέρα | ́Η ἀπαίτηση τοῦ Γάλλου προέδρου κ. Ἰ. Σιρὰκ περὶ ἀποδοχῆς ἐκ μέρους τῆς ' Ελλάδος τῆς Γαλλικῆς ὡς δευτέρας ἐπίσημης (!) γλώσσας τοῦ κράτους μας, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε προκαλέσει τὴν ἄμεση ἀπάντησι τοῦ συνομιλητοῦ του “Ἕλληνος πρωθυπουργοῦ. Θὰ ἔπρεπε ὁ κ. Κ. Σημίτης νὰ καταστήσῃ σαφές, ὅτι ἡ 'Ελλὰς δὲν θὰ διαδραματίσῃ στὰ πλαίσια τῆς Εὐρωπαϊκῆς' Ενώσεως ρόλο περιφερειακοῦ καὶ περιθωριακοῦ συνεταίρου ἀλλὰ κυρίου παράγοντος τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτιστικῆς πολιτικῆς καὶ προοπτικῆς. "Ηταν | εὐκαιρία γιὰ τὸν πρόεδρο τῆς ἑλληνικῆς κυθερνήσεως νὰ διαδηλώσῃ καὶ διατρανώσῃ τὴν δούλησι τῆς Ελλάδος περὶ διεκδικήσεως τῆς ἁρμόζουσας σ ̓ αὐτὴν θέσεως στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο, ὡς τὴν κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ὡς χώρα δημιουργὸς τῆς μητέρας γλώσσας τῆς Γαλλικῆς καὶ ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν - τῆς Ελληνικῆς. ̓Αλλὰ ἐὰν κρίνῃ κανεὶς ἀπὸ τὰ κάκιστα ἑλληνικὰ τοῦ ἴδιου, ἀντιπαρῆλθε τὸ ὅλον ζήτημα τῆς ἄκομψης καὶ προσόλητικῆς Φιλοξενούμενου πρὸς φιλοξενοῦντα συμπεριφορᾶς ἑνὸς ζηλωτῆ τοῦ /ουδοδίκου 14ου, Γάλλου κοινοδουλευτικοῦ μονάρχη.