᾽Αρχὴ παλαιᾶς (καὶ σημερινῆς) Μεσαιωνικῆς Ἱστορίας ] Πολὺ σωστὰ οἱ ἁρμόδιοι τῆς Εὐρωπαϊκῆς ΄ Ενώσεως ἐπέλεξαν ὡς χρόνο ἀφετηρίας ἢ τῆς ἱστορίας τῆς Εὐρώπης τὸ 812 μ.Χ. "Ηταν ἡ χρονιὰ στέψεως τοῦ Καρόλου τοῦ Με- | γάλου (Καρλομάγνου) ὡς αὐτοκράτορος. Στὰ χρόνια τοῦ «μεγάλου» αὐτοῦ αὐτοκρά- | τορος ἐπεθλήθη μὲ τὴν δία καὶ στὴν ὑπόλοιπη Εὐρώπη ὁ χοιστιανικὸς Μεσαίωνας καὶ κατεστράφησαν καὶ τὰ τελευταῖα ὑπολείμματα τοῦ ἀρχαίου πολιτισμοῦ στὴν νότια Εὐρώ- πὴ καὶ τὸ Βυζάντιο. Σωστὰ λοιπὸν καὶ οἱ ἐπιφανεῖς ἑταῖροι µας ἐπέλεξαν ἕναν ᾿Ασιάτη ἀπὸ τὸ ᾿Ισραὴλ γιὰ διευθυντὴ τοῦ ὑπὸ σύστασιν Εὐρωπαϊκοῦ Μουσείου" νὰ κρατοῦμε ᾿ καὶ τὴν καθαρότητα τῆς γραμμῆς. "Ολοι μαζὺ ὄπισθεν ὁλοταχῶς στὸν μεσαιωνικὸ πα- | ράδεισο τῆς Εὐρώπης, μὲ τὸν καρπὸ τῆς γνώσεως ἀπηγορευμένο. Εκὰς ὅ,τι ἑλληνικὸ ἀπὸ τὴν Γηραιὰ Ἤπειρο. Κάτω ἡ ἐπιστήμη, ἡ τεχνολογία, ἡ δημοκρατία, ὁ ἐλεύθερος στο: χασμός. Ζήτω ἡ θεοκρατία, ὁ ἀσιατισμός, ὁ σκοταδισμός. Ζήτω ὁ νέος Μεσαίωνας. Α.Κ. Μὴ σοθαρὸ σηµείωµα Καὶ ἑρμηνευτὴς τοῦ΄ Ελύτη μᾶς προέκυψε ὁ μακαριώτατος. Απεφάνθη, λοιπὸν, ὅτι ὁ «ἥλιος τῆς δικαιοσύνης» εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ἡ «μυρσίνη ἡ δοξαστικὴ» εἶναι ἡ Πανα- γία. ᾽Αϕοῦ λοιπὸν καὶ τὸν ᾿ Ελύτη ἰσοπέδωσε ὁ κύριος Χριστόδουλος, ἄς μᾶς πῇ πλέον σὰν εἰδικός, ποιές ἁγίες τῆς ᾿ Εκκλησίας κρύδονται στοὺς παρακάτω στίχους: «Κόρες ὄμορφες καὶ γυμνὲς καὶ λεῖες ὡσὰν τὸ δότσαλο/μὲ τὸ λίγο μαῦρο στὶς κόχες τῶν μηρῶν" καὶ τὸ πολὺ καὶ πλούσιο ἀνοιχτὸ στὶς ὠμοπλάτες/νὰ φυσοῦν ὄρθιες µέσα στὴν Κοχύ- λα/..». Κάτι θὰ δρῇ ὁ μακαριώτατος. "Αλλωστε κατὰ τὴν πρακτικὴ τοῦ Παύλου, τοὺς χρι- στιανοὺς δὲν πρέπει νὰ τοὺς ἀπασχολῇ ἡ σημασία τῶν λέξεων, ἀλλὰ μποροῦν νὰ τοὺς δίνουν τὶς ἔννοιες ποὺ τοὺς συμφέρουν. Δὲν θὰ ἀπαντήσῃ δέδαια σ᾽ αὐτὸ τὸ «ἀσήμαντο» σημείωμα ὁ προκαθήμενος τῆς ἑλλαδικῆς ᾿Εκκλησίας. Κάποια ἄλλη «κοτσάνα» ὅμως θὰ ἐκστομίσῃ: ἀφοῦ προτιμᾶ ναρκισσευόµενος μπροστὰ στὶς τηλεοπτικὲς Κάμερες νὰ καμαρώνῃ, ἐξαπολύοντας πομφόλυγες. ή Α.Κ. Ἡ κόρη θὰ υἱοθετήσῃ τὴ μητέρα | ΄Η ἀπαίτηση τοῦ Γάλλου προέδρου κ. Ἰ. Σιρὰκ περὶ ἀποδοχῆς ἐκ μέρους τῆς ' Ελλά- δος τῆς Γαλλικῆς ὡς δευτέρας ἐπίσημης (!) γλώσσας τοῦ κράτους µας, θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε προκαλέσει τὴν ἄμεση ἀπάντησι τοῦ συνομιλητοῦ του “Ἕλληνος πρωθυπουργοῦ. Θὰ ἔπρεπε ὁ κ. Κ. Σηµίτης νὰ καταστήσῃ σαφές, ὅτι ἡ 'Ελλὰς δὲν θὰ διαδραματίσῃ στὰ πλαίσια τῆς Εὐρωπαϊκῆς' Ενώσεως ϱόλο περιφερειακοῦ καὶ περιθωριακοῦ συνεταίρου ἀλλὰ κυρίου παράγοντος τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτιστικῆς πολιτικῆς καὶ προοπτικῆς. "Ηταν | εὐκαιρία γιὰ τὸν πρόεδρο τῆς ἑλληνικῆς κυθερνήσεως νὰ διαδηλώσῃ καὶ διατρανώσῃ τὴν δούλησι τῆς Ελλάδος περὶ διεκδικήσεως τῆς ἁρμόζουσας σ᾽ αὐτὴν θέσεως στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο, ὡς τὴν κοιτίδα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ὡς χώρα δημιουργὸς τῆς μητέρας γλώσσας τῆς Γαλλικῆς καὶ ὅλων τῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν - τῆς Ελληνικῆς. ᾿Αλλὰ ἐὰν κρίνῃ κανεὶς ἀπὸ τὰ κάκιστα ἑλληνικὰ τοῦ ἴδιου, ἀντιπαρῆλθε τὸ ὅλον ζή- τημα τῆς ἄκομψης καὶ προσόλητικῆς Φιλοξενούμενου πρὸς φιλοξενοῦντα συμπεριφορᾶς ἑνὸς ζηλωτῆ τοῦ /ουδοδίκου 14ου, Γάλλου κοινοδουλευτικοῦ μονάρχη.