Ἔύλινα θαύματα ̓Αφοορμὴ γιὰ τὸ παρόν μου πόνημα μοῦ ἔδωσε τὸ σχόλιον ἑνὸς Α.Τ., ποὺ ἐδημοσιεύθη στὴν σελίδα τῶν παραπολιτικῶν τῆς ἐφημερίδος «ἔλενυθεροτυπία». Γοάφει ὁ ἐν λόγῳ κύριος: «Περίεργο μῖγμα εἰδωλολατρείας καὶ μεταφυσικῆς τῶν Νεοελλήνων. Ποοσδίδουν θαυματουργικὲς ἱκανότητες σὲ ἕνα συγκεκριμένο κομμάτι ξύλου, μὲ τὴν ἀπεικόνιση τοῦ ἀρχέτυπου τῆς μητέρας ποὺ προσκυνάει τὸ γιό της σὰν Θεό της». Εἶναι φανερὸν πὼς ὁ Α.Τ., πρᾶγμα σπάνιον γιὰ δημοσιογράφο, ἀγνοεῖ τὴν ἐπιστήμη τῆς μπουρδολογίας. Λυπᾶμαι, ἀλλὰ δὲν δύναμαι νὰ τὸν ἀποκαλέσω συνάδελφον. Κατ ἀρχὴν εἶναι ἀνιστόρητος. Δὲν γνωρίζει, ὅτι ἡ εἰκὼν « ̓Αδιὸν Εστὶ» (διότι περὶ αὐτῆς τὸ ἄστοχο σχόλιόν του) δὲν εἶναι ἡ μοναδική. “Υπάρχουν πλεῖστες ἄλλες καὶ ἕτερες ποὺ δακρύζουν ἢ καὶ γελοῦν (κατὰ περίστασιν). Αρα δὲν πρόκειται περὶ ἁπλοῦ τεμαχίου ξύλου ἀλλὰ περὶ ζῶντος. "Αλλωστε τὸ πρῶτο ζωντανὸ τεμάχιον ξύλου ἦταν τὸ ἀκρόπρωρον τῆς « ̓Αργοῦς», τοῦ πλοίου τῶν ̓ΑΟΥΟναυτῶν, ποὺ μάλιστα ὡμίλει. Δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ χριστιανοὶ νὰ ὑπολείπωνται τῶν ἐθνικῶν ̓Ελλήνων. Θὰ πῇ κάποιος, ὅτι οἱ “Ελληνες ἐκεῖνοι κάτι ἄλλο ἤθελαν νὰ συμδολίσουν καὶ δὲν τὸ προσεκύνουν τὸ ξύλο τῆς « ̓Αργοῦς». άθος τους μεγάλο, καὶ τὸ ἐπλήρωσαν ἀκριδά. Εἶναι ὅμως πανθομολογούμενον, ὅτι οἱ ἀρχαῖοι "Ελληνες ἀνέπτυξαν ὅλες τὶς ἐπιστῆμες πλὴν μιᾶς: τῆς ἐπιστήμης τῶν ἐπιστημῶν, τῆς μπουρδολογίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ στήριγμα τοῦ σύγχρονου κόσμου" γι αὐτὸ καὶ δὲν ἀνέδειξαν ποτὲ οὔτε Μπαμπινιώτη οὔτε Ντούμα οὔτε Μαρωνίτη οὔτε Κούρτουικ (δυστυχῶς, κυρία Κούρτουϊκ, οὐδεὶς κατενόησε τὸ μπουρδολογικὸ πνεῦμα σας καὶ κινδυνεύετε μὲ καταμηνύσεις). Εἶχαν φθάσει σὲ τέτοιο οαθμὸ καταπτώσεως οἱ ἀρχαῖοι Ἓλληνες, ὥστε δὲν εἶχαν οὔτε κἂν ἕνα θαυματουργὸ ἄγαλμα τοῦ Διὸς ἢ τοῦ Απόλλωνος ἢ τοῦ “ιονύσοι" οὔτε κἂν τοῦ Ερμοῦ. Κι ἂς εἶχαν τόσο μεγάλους καλλιτέχνες. Ἂν ὃ χοιστιανισμὸς διέθετε τόσην πληθώρα μεγάλων ξωγράφων, οὔτε μία εἰκόνα δὲν θὰ ἦταν ἀδρανής, ὄλες θὰ ἔκαναν θαύματα. ̓Αλλὰ δὲν δύναται νὰ περιμένῃ κάποιος περισσότερα ἀπὸ τοὺς ἀγνοοῦντας τὴν μπουρδολογία. ̓Εδῶ δὲν κατενόησαν, ὅτι ἐντὸς τῶν ἀγαλμάτων κατῴκουν πονηρὰ δαιμόγια, ποὺ τὰ εἵλκυε ἡ κνίσσα τῶν θυσιῶν. "Αρα δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ θαυματουργήσουν ἀγάλματα δρίθοντα πονηρῶν πνευμάτων. Ἔπρεπε νὰ ἔρθῃ ὁ Μέγας Βασίλειος γιὰ νὰ τοὺς πληροφορήσῃ περὶ τούτου. Καὶ δυστυχῶς γι ̓ αὐτοὺς δὲν εἶχε γεννηθὴ ὁ ἅγιος Κυπριανὸς νὰ τοὺς δώσῃ καμμία προσευχὴ ἐξαγνισμοῦ. Ἔζων στὸ ἀπόλυτο φῶς καὶ μακρυὰ ἀπὸ τὸ σκότος τῆς μπουρδολογίας. ̓Εδεινοπάθησαν οἱ καημένοι οἱ πρῶτοι χοιστιανοί, γιὰ νὰ τοὺς φέρουν στὸν ἴσιο ὁρόμο τῆς μπουρδολογίας. Τοὺς ἔκαιγαν, τοὺς ἔσφαξαν, τοὺς ἐγκοέμιζαν τὰ ἱερά ἀλλ ̓ αὐτοὶ ἐκεῖ. ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως: ντὶπ ντουδάρια. “1ο ἔλειψε νὰ τοὺς στείλουν στὸν ἄλλο κόσμο τοὺς καλοὺς μαχητὲς τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ὑπερκόπωσιν. Τέτοια ἀγύριστα κεφάλια.