Ι ΠΙΝΗΣΙΣ Τὼ ΙΑΝ ΜΑΡΤΙΝ Π. ΝΙΛΣΟΝ, Ἢ πίστη τῶν Ελλήνων. Κάποια στιγμὴ αἰσθάνεσαι μεγάλη ἀπογοήτευσιν, ὅταν, ἀφοῦ διαθάσῃς ἕνα θιθλίο γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, διαπιστώνεις, ὅτι ὁ συγγραφεύς του ἔχει φιλτράρει τὰ γραφόμενά του, στ’ ἀποστακτήρια τῶν θρησκευτικῶν του πεποιθήσεων. Πολὺ περισσότερο νοθεύεται ὁ ἀρχαῖος πολιτισμός, ὅταν τὸ θιθλίο αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν ἑλληνικὴ θρησκεία, ὅπως αὐτὸ τοῦ Νίλσεν. Παρὰ τὴν ἐπίμοχθη προσπάθειά του καὶ τὴν ἔχτεταμένη παράθεσιν στοιχείων γιὰ τὴν «πίστη τῶν ' Ελλήνων», στὸ τέλος «δίνει μιὰ κλωτσιὰ καὶ χύνει τὸ γάλα». Καὶ θλίθεσαι πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν συγγραφέα, «χαθιερωμένο» ὡς κορυφαῖο ἐρευνητὴ τῆς ἀρχαιοελληνικῆς θρησκείας στὸν λήγοντα αἰῶνα, ὅταν διαστρέφῃ καὶ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα. Γράφει στὴν 273 σελίδα τοῦ θιθλίου του: «Ὁ πόλεμος τῆς εἰδωλολατρείας κατὰ τῆς προόδου τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔγινε σὲ δύο μέτωπα ἀπὸ δύο πολὺ διαφορετικὲς τάξεις». Δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται ἄλλο παράδειγμα. γιὰ νὰ κατανοήσῃ ἕνας ἀναγνώστης τὸν τρόπο ποὺ σκέπτονται καὶ γράφουν ξένοι (μὰ καὶ Ἕλληνες) καθηγητὲς γιὰ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμό. Γι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ ξεφυλλίζουμε λίγο κάθε νεώτερο θιθλίο, ποὺ θέλουμε ν ̓ ἀγοράσουμε καὶ ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἀκόμη καὶ τὰ θεωρούμενα ὡς «κλασσικά». Πρέπει νὰ ξέρουμε τὴν διεθνῶς καθιερωμένη σήμερα τακτικὴ στὸ χῶρο τῶν ἐκδόσεων αὐτῶν, «Σὲ ἀγκαλιάζω, γιὰ νὰ σὲ πνίξω». Ἢ νὰ εἴμαστε προετοιμασμμένοι, ὥστε νὰ κατορθώσουμε νὰ διαχωρίσουμε τὴν ἦρα ἀπὸ τὸ στάρι. ̓Αθανάσιος Κουκοθίτσας «Ὁ Κύκλος τῆς Σελήνης» (Θέατρο) Μία ἐνδιαφέρουσα θεατρικὴ δημιουργία παρουσιάζεται αὐτὴν τὴν περίοδο στὸ θέατρο «Έναστρον» τῆς Αθήνας. Πρόκειται γιὰ τὸ ἔργο «Ὁ κύκλος τῆς Σελήνης», τὸ ὁποῖο ἀνεδάξει ὁ γυναικεῖος θίασος «Οἱ Ἔπιγιγνόμενες» σὲ παραγωγή, σκηνοθεσία καὶ καλλιτεχνικὴ ἐπιμέλεια τῆς ̓Αθηνᾶς Καμπάκογλου. Ἧ πρωτοτυπία τοῦ ἔργου δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ κάποια θεατρικὴ διασκευὴ μυθιστορήματος ἢ ἱστορικοῦ γεγονότος, ἀλλὰ στηρίζεται στὴ σύνθεση διαφόρων μορφῶν τοῦ ἀρχαίου ̓Ελληνικοῦ Λόγου. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ ἕνα ἀπάνθισμα ἀρχαίων κειμένων σὲ μετάφραση, ὅπως οἱ ὀρφικοὶ ὕμνοι στὴν Περσεφόνη, τὴν Αρτέμιδα καὶ τὴν Εκάτη, ἡ «Θεογονία», τὰ «Ἔργα καὶ Ἡμέραι» τοῦ Ησιόδου, οἱ «Εκκλησιάζουσες» τοῦ ̓Αριστοφάνη, οἱ «Βάκχες» καὶ οἳ «Τρωάδες» τοῦ Εὐριπίδη, ποίηση τοῦ Φι- »