Ι ΠΙΝΗΣΙΣ Τὼ ΙΑΝ ΜΑΡΤΙΝ Π. ΝΙΛΣΟΝ, Ἢ πίστη τῶν Ελλήνων. Κάποια στιγμὴ αἰσθάνεσαι µεγάλη ἀπογοήτευσιν, ὅταν, ἀφοῦ διαθάσῃς ἕνα θιθλίο γιὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, διαπιστώνεις, ὅτι ὁ συγγραφεύς του ἔχει φιλτράρει τὰ γρα- φόμενά του, στ’ ἀποστακτήρια τῶν θρησκευτικῶν του πεποιθήσεων. Πολὺ περισσότε- ϱο νοθεύεται ὁ ἀρχαῖος πολιτισμός, ὅταν τὸ θιθλίο αὐτὸ ἀναφέρεται στὴν ἑλληνικὴ θρησκεία, ὅπως αὐτὸ τοῦ Νίλσεν. Παρὰ τὴν ἐπίμοχθη προσπάθειά του καὶ τὴν ἔχτε- ταµένη παράθεσιν στοιχείων γιὰ τὴν «πίστη τῶν ' Ελλήνων», στὸ τέλος «δίνει μιὰ κλω- τσιὰ καὶ χύνει τὸ γάλα». Καὶ θλίθεσαι πολὺ περισσότερο γιὰ τὸν συγγραφέα, «χαθιε- ρωμένο» ὡς κορυφαῖο ἐρευνητὴ τῆς ἀρχαιοελληνικῆς θρησκείας στὸν λήγοντα αἰῶνα, ὅταν διαστρέφῃ καὶ τὰ ἱστορικὰ γεγονότα. Γράφει στὴν 273 σελίδα τοῦ θιθλίου του: «Ὁ πόλεμος τῆς εἰδωλολατρείας κατὰ τῆς προόδου τοῦ Χριστιανισμοῦ ἔγινε σὲ δύο µέτω- πα ἀπὸ δύο πολὺ διαφορετικὲς τάξεις». Δὲν νομίζω, ὅτι χρειάζεται ἄλλο παράδειγµα. γιὰ νὰ κατανοήσῃ ἕνας ἀναγνώστης τὸν τρόπο ποὺ σκέπτονται καὶ γράφουν ξένοι (μὰ καὶ Ἕλληνες) καθηγητὲς γιὰ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμό. Γι’ αὐτὸ χρειάζεται νὰ ξεφυλλίζουμε λίγο κάθε νεώτερο θιθλίο, ποὺ θέλουμε ν᾿ ἀγοράσουμε καὶ ποὺ ἀναφέ- ρεται στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ἀκόμη καὶ τὰ θεωρούµενα ὡς «κλασσικά». Πρέπει νὰ ξέ- ρουµε τὴν διεθνῶς καθιερωμένη σήµερα τακτικὴ στὸ χῶρο τῶν ἐκδόσεων αὐτῶν, «Σὲ ἀγκαλιάζω, γιὰ νὰ σὲ πνίξω». Ἢ νὰ εἴμαστε προετοιµασμµένοι, ὥστε νὰ κατορθώσου- µε νὰ διαχωρίσουµε τὴν ἦρα ἀπὸ τὸ στάρι. ᾿Αθανάσιος Κουκοθίτσας «Ὁ Κύκλος τῆς Σελήνης» (Θέατρο) Μία ἐνδιαφέρουσα θεατρικὴ δημιουργία παρουσιάζεται αὐτὴν τὴν πε- ρίοδο στὸ θέατρο «Έναστρον» τῆς Αθήνας. Πρόκειται γιὰ τὸ ἔργο «Ὁ κύκλος τῆς Σελήνης», τὸ ὁποῖο ἀνεδάξει ὁ γυναικεῖος θίασος «Οἱ Ἔπι- γιγνόμενες» σὲ παραγωγή, σκηνοθεσία καὶ καλλιτεχνικὴ ἐπιμέλεια τῆς ᾿Αθηνᾶς Καμπάκογλου. Ἧ πρωτοτυπία τοῦ ἔργου δὲν ἔχει νὰ κάνῃ μὲ κάποια θεατρικὴ δια- σκευὴ μυθιστορήματος ἢ ἱστορικοῦ γεγονότος, ἀλλὰ στηρίζεται στὴ σύν- θεση διαφόρων μορφῶν τοῦ ἀρχαίου ᾿Ελληνικοῦ Λόγου. Πρόκειται δη- λαδὴ γιὰ ἕνα ἀπάνθισμα ἀρχαίων κειμένων σὲ μετάφραση, ὅπως οἱ ὀρφι- κοὶ ὕμνοι στὴν Περσεφόνη, τὴν Αρτέμιδα καὶ τὴν Εκάτη, ἡ «Θεογονία», τὰ «Ἔργα καὶ Ἡμέραι» τοῦ Ησιόδου, οἱ «Εκκλησιάζουσες» τοῦ ᾿Αρι- στοφάνη, οἱ «Βάκχες» καὶ οἳ «Τρωάδες» τοῦ Εὐριπίδη, ποίηση τοῦ Φι- »