Τί νὰ γιορτάσω; Ὁ ὑπογραφόμενος γεννήθηκα ἐκεῖ ποὺ στὴν Ἀρχαιότητα ὑπῆρχε ἡ πόλις - κράτος τῆς Ἐρεσοῦ (συγκεκριμένα σ’ ἕναν οἰκισμό της, πού, ὅπως καὶ τὸ κέντρο «Ἐρεσός», φέρει ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ πανάρχαιο πελασγοελληνικὸ ὄνομα «Χύδηρα»). Στήν πόλιν - κράτος τῆς Ἐρεσοῦ τουλάχιστον ἐδῶ καὶ 2.700 χρόνια καὶ στὴ συνέχεια ἐπὶ Κλασσικῆς, Ἑλληνιστικῆς καὶ Ρωμαϊκῆς περιόδου ὑπῆρχαν πρυτανεῖο μὲ πρυτάνεις («πρότανις» στὴν Λεσβιακὴ διάλεκτο), βουλή («βόλλα»), θέατρο 4.000 θέσεων (πρᾶγμα ποὺ σημαίνει, ὅτι ὅλος ὁ «κινούμενος» πληθυσμὸς βρισκόταν στὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο ἑνὸς θεατρόφιλου κοινοῦ), κτήρια, ναοὶ καὶ γλυπτὰ ἀριστουργήματα, ποὺ καὶ μόνο τὰ θλιβερὰ λείψανά τους ποὺ σώθηκαν ἀπὸ τὴν μανία τοῦ δογματισμοῦ - σκοταδισμοῦ ἂν δῇ κανεὶς σήμερα, θὰ αἰσθανθῇ μειονεκτικὰ γιὰ τὸ πολιτιστικὸ - καλλιτεχνικὸ ἐπίπεδο τῆς ἐποχῆς μας, ἐπιγραφὲς μὲ νόμους, συνθῆκες καὶ διατάγματα ποὺ ὡς πολιτικὸς λόγος ὑπερβαίνουν κατὰ πολὺ τὴν σημερινὴ μωρολογία τῆς πολιτικῆς, ἀκμὴ οἰκονομικὴ ποὺ νὰ ἐπιτρέπῃ στὴν μικρὴν αὐτὴ πόλιν - κράτος νὰ ναυπηγῇ κατὰ καιροὺς στὸν (κατεστραμμένο σήμερα) λιμένα της μέχρι καὶ 20 τριήρεις· καὶ ὅλα αὐτὰ μαζὶ μὲ πνευματικὴ παράδοση τέτοια, ὥστε νὰ ξεφυτρώσουν μέσα ἀπὸ τὸν τοπικὸ πολιτισμό της μία Σαπφὼ ἡ Ἐρεσία τὸν 7ο αἰ. π.X., ἕνας Θεόφραστος ὁ Ἐρέσιος τὸν 4ο αἰ. π.X. (ὁ διάδοχος τοῦ Ἀριστοτέλους στὴ διεύθυνση τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Λυκείου τῶν Ἀθηνῶν), ἕνας Φανίας (σημαντικώτατος μαθητὴς τοῦ Ἀριστοτέλους, πολυγραφώτατος συγγραφεὺς τοῦ 4ου αἰ. π.X.) κ.λπ. Ὁ ὑπογραφόμενος, ὅταν γεννήθηκα – 17 αἰῶνες μετὰ τὴν ἄγρια καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ φανατισμό – στόν «Δῆμο Ἐρεσοῦ» (ἔτσι ὠνομάσθηκε σήμερα) ἐγὼ καὶ οἱ συνδημότες μου ὄχι μόνο δὲν ξέραμε τίποτε γιὰ πρυτανεῖο, βουλή, θέατρο, ἀρχιτεκτονική, γλυπτική, λυρικὴ ποίηση, πολιτικὸ λόγο, φιλοσοφία κ.λπ., ἀλλὰ οὔτε κὰν οἱ λέξεις αὐτὲς ὑπῆρχαν στὸ λεξιλόγιό μας (στὴν πραγματικότητα – καὶ τοῦτο τὸ καταθέτω ὡς προσωπικὴ μαρτυρία – μόνο στοιχειωδῶς ἤμασταν ἱκανοὶ νὰ συνεννοηθοῦμε μεταξύ μας διὰ τοῦ καθομιλουμένου τότε ἐκεῖ λόγου). Σ’ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν Σαπφώ, δὲν ξέραμε τί ἦταν (ἢ τὸ πολὺ νὰ τὴν ξέραμε ὡς ἔνοχη τῆς τρισάθλιας συκοφαντίας τοῦ σκοταδισμοῦ, δηλ. ὡς «λεσβία»), σ’ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸν Θεόφραστο, αὐτὸν τὸν θεωρούσαμε σὰν κάποιον, μακαρίτη τώρα, ποὺ κάποιος νονός του, ἑλληνίζων δάσκαλος, τὸν εἶχε βαπτίσει ἔτσι καὶ σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ στὸν Φανία, δέν εἴχαμε κὰν ἀκούσει αὐτὴ τὴ λέξη, ἢ, ἂν κάποιος τὴν εἶχε ἀκούσει, ἤξερε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ κάποιον «εἰδωλολάτρη». Ἐφέτος διανύουμε τὸ ἔτος μιᾶς 2000στῆς ἐπετείου, δηλαδὴ τῆς χριστιανικῆς περιόδου τῆς Ἱστορίας, ποὺ εἶναι προφανῶς ἕνας ἑορτασμὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ (ὁ Βουδισμός, ὁ Ταοϊσμός, τὸ Ἰσλὰμ κ.λπ. δὲν ἔχουν γιὰ ἐφέτος νὰ γιορτάσουν τίποτε, καὶ ἂν κάνουν κάποιες ἐκδηλώσεις, θυμίζουν τοὺς ἀπρόσκλητους φτωχοὺς ἐπισκέπτες τῶν παλαιῶν γάμων, ποὺ «κόλλαγαν» κι αὐτοὶ στόν γαμήλιο συρτὸ ἢ φαγοπότι). Καταλαβαίνω τὸν Ρῶσσο, τὸν Γερμανό, τὸν Ἄγγλο, τὸν Γάλλο, τὸν Ἀμερικανό, τὸν Αὐστραλό, ποὺ γιορτάζουν. Ἐγὼ ὅμως, ὁ γεννηθεὶς στὸ Δῆμο Ἐρεσοῦ ἀπὸ προγόνους προαιώνιους Ἐρέσιους πολίτες, δὲν καταλαβαίνω ποιό millennium (ἡ ξένη αὐτὴ λέξη εἶναι πολὺ ταιριαστὴ ἐδῶ) νὰ γιορτάσω. Δ.I.Λ.