Τί νὰ γιορτάσω; Ὁ ὑπογραφόμενος γεννήθηκα ἐκεῖ ποὺ στὴν Ἀρχαιότητα ὑπῆρχε ἡ πόλις - κράτος τῆς Ἐρεσοῦ (συγκεκριμένα σ’ ἕναν οἰκισμό της, πού, ὅπως καὶ τὸ κέντρο «Ἐρεσός», φέρει ἀκόμη καὶ σήμερα τὸ πανάρχαιο πελασγοελληνικὸ ὄνομα «Χύδηρα»). Στήν πόλιν - κρά- τος τῆς Ἐρεσοῦ τουλάχιστον ἐδῶ καὶ 2.700 χρόνια καὶ στὴ συνέχεια ἐπὶ Κλασσικῆς, Ἑλληνιστικῆς καὶ Ρωμαϊκῆς περιόδου ὑπῆρχαν πρυτανεῖο μὲ πρυτάνεις («πρότανις» στὴν Λεσβιακὴ διάλεκτο), βουλή («βόλλα»), θέατρο 4.000 θέσεων (πρᾶγμα ποὺ σημαί- νει, ὅτι ὅλος ὁ «κινούμενος» πληθυσμὸς βρισκόταν στὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο ἑνὸς θεα- τρόφιλου κοινοῦ), κτήρια, ναοὶ καὶ γλυπτὰ ἀριστουργήματα, ποὺ καὶ μόνο τὰ θλιβερὰ λείψανά τους ποὺ σώθηκαν ἀπὸ τὴν μανία τοῦ δογματισμοῦ - σκοταδισμοῦ ἂν δῇ κανεὶς σήμερα, θὰ αἰσθανθῇ μειονεκτικὰ γιὰ τὸ πολιτιστικὸ - καλλιτεχνικὸ ἐπίπεδο τῆς ἐποχῆς μας, ἐπιγραφὲς μὲ νόμους, συνθῆκες καὶ διατάγματα ποὺ ὡς πολιτικὸς λόγος ὑπερβαί- νουν κατὰ πολὺ τὴν σημερινὴ μωρολογία τῆς πολιτικῆς, ἀκμὴ οἰκονομικὴ ποὺ νὰ ἐπι- τρέπῃ στὴν μικρὴν αὐτὴ πόλιν - κράτος νὰ ναυπηγῇ κατὰ καιροὺς στὸν (κατεστραμμέ- νο σήμερα) λιμένα της μέχρι καὶ 20 τριήρεις· καὶ ὅλα αὐτὰ μαζὶ μὲ πνευματικὴ παράδο- ση τέτοια, ὥστε νὰ ξεφυτρώσουν μέσα ἀπὸ τὸν τοπικὸ πολιτισμό της μία Σαπφὼ ἡ Ἐρε- σία τὸν 7ο αἰ. π.X., ἕνας Θεόφραστος ὁ Ἐρέσιος τὸν 4ο αἰ. π.X. (ὁ διάδοχος τοῦ Ἀρι- στοτέλους στὴ διεύθυνση τῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Λυκείου τῶν Ἀθηνῶν), ἕνας Φα- νίας (σημαντικώτατος μαθητὴς τοῦ Ἀριστοτέλους, πολυγραφώτατος συγγραφεὺς τοῦ 4ου αἰ. π.X.) κ.λπ. Ὁ ὑπογραφόμενος, ὅταν γεννήθηκα – 17 αἰῶνες μετὰ τὴν ἄγρια καταστροφὴ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὸν θρησκευτικὸ φανατισμό – στόν «Δῆμο Ἐρεσοῦ» (ἔτσι ὠνομάσθηκε σήμερα) ἐγὼ καὶ οἱ συνδημότες μου ὄχι μόνο δὲν ξέραμε τίποτε γιὰ πρυ- τανεῖο, βουλή, θέατρο, ἀρχιτεκτονική, γλυπτική, λυρικὴ ποίηση, πολιτικὸ λόγο, φιλο- σοφία κ.λπ., ἀλλὰ οὔτε κὰν οἱ λέξεις αὐτὲς ὑπῆρχαν στὸ λεξιλόγιό μας (στὴν πραγματι- κότητα – καὶ τοῦτο τὸ καταθέτω ὡς προσωπικὴ μαρτυρία – μόνο στοιχειωδῶς ἤμασταν ἱκανοὶ νὰ συνεννοηθοῦμε μεταξύ μας διὰ τοῦ καθομιλουμένου τότε ἐκεῖ λόγου). Σ’ ὅ,τι ἀφορᾶ στὴν Σαπφώ, δὲν ξέραμε τί ἦταν (ἢ τὸ πολὺ νὰ τὴν ξέραμε ὡς ἔνοχη τῆς τρισά- θλιας συκοφαντίας τοῦ σκοταδισμοῦ, δηλ. ὡς «λεσβία»), σ’ ὅ,τι ἀφορᾶ στὸν Θεόφραστο, αὐτὸν τὸν θεωρούσαμε σὰν κάποιον, μακαρίτη τώρα, ποὺ κάποιος νονός του, ἑλληνίζων δάσκαλος, τὸν εἶχε βαπτίσει ἔτσι καὶ σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ στὸν Φανία, δέν εἴχαμε κὰν ἀκούσει αὐτὴ τὴ λέξη, ἢ, ἂν κάποιος τὴν εἶχε ἀκούσει, ἤξερε ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ κάποιον «εἰδω- λολάτρη». Ἐφέτος διανύουμε τὸ ἔτος μιᾶς 2000στῆς ἐπετείου, δηλαδὴ τῆς χριστιανικῆς περιόδου τῆς Ἱστορίας, ποὺ εἶναι προφανῶς ἕνας ἑορτασμὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ (ὁ Βουδισμός, ὁ Ταοϊσμός, τὸ Ἰσλὰμ κ.λπ. δὲν ἔχουν γιὰ ἐφέτος νὰ γιορτάσουν τίποτε, καὶ ἂν κάνουν κά- ποιες ἐκδηλώσεις, θυμίζουν τοὺς ἀπρόσκλητους φτωχοὺς ἐπισκέπτες τῶν παλαιῶν γάμων, ποὺ «κόλλαγαν» κι αὐτοὶ στόν γαμήλιο συρτὸ ἢ φαγοπότι). Καταλαβαίνω τὸν Ρῶσσο, τὸν Γερμανό, τὸν Ἄγγλο, τὸν Γάλλο, τὸν Ἀμερικανό, τὸν Αὐστραλό, ποὺ γιορτάζουν. Ἐγὼ ὅμως, ὁ γεννηθεὶς στὸ Δῆμο Ἐρεσοῦ ἀπὸ προγόνους προαιώνιους Ἐρέσιους πολίτες, δὲν καταλαβαίνω ποιό millennium(ἡ ξένη αὐτὴ λέξη εἶναι πολὺ ταιριαστὴ ἐδῶ) νὰ γιορτάσω. Δ.I.Λ.