ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ ἑλληνικὸς ἑξάκτινος ἀστὴρ καὶ ἡ τετρακτὺς Ἀγαπητὲ κύριε Λάμπρου, Ἀνέγνωσα μετὰ προσοχῆς τὸ ἄρθρον τοῦ φίλου κ. K. Γεωργανᾶ: «Τὰ ἑβραϊκὰ εἶναι ἑλληνικά», ὅπου καὶ ἀναφέρεται εἰς τὸν ἑξάκτινον ἀστέρα, ὁ ὁποῖος σαφῶς δὲν εἶναι τὸ ἑβραϊκὸν ἐθνόσημον. Ὅπως καὶ ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἄρθρου ἀναφέρει, πρόκειται διὰ τὸ ἑλληνικώτατον σύμβολον τῆς διπλῆς τετρακτύος τοῦ Ἐμπεδοκλέους, ἥτις ἀποτελεῖται ἐκ τῶν δύο ἀντεστραμμένων ἰσοπλεύρων τριγώνων, τὰ ὁποῖα συμπλέκονται μεταξύ των. Τοῦτο ἔχει τὴν διπλῆν σημασίαν τοῦ πνευματικοῦ καὶ τοῦ ὑλικοῦ τριγώνου. Τοῦ μὲν πρώτου μὲ τὴν κορυφὴν πρὸς τὰ ἄνω, τοῦ δὲ δευτέρου μὲ τὴν κορυφὴν πρὸς τὰ κάτω. Ὅπως καὶ ὁ συγγραφεὺς ἀναφέρει, τὸ ἰσόπλευρον τρίγωνον ἀναφέρεται εἰς τὸ θεῖον, τὸ ὁποῖον ὡς μονὰς παρουσιάζεται ἐν τῇ τριαδικότητι, ἔχον τὴν βαθεῖαν ἀλληγορίαν τῶν τριῶν πρωταρχικῶν νόμων τῆς δημιουργίας, δηλ. Ἐνέργεια - Κίνησις - Ζωή. Ἐπὶ πλέον δὲ δημιουργεῖται ἡ τριάδα ἐκ τοῦ 1+2, ἔνθα 1 τὸ ἄρρεν, 2 τὸ θῆλυ, τὰ ὁποῖα δίδουν τὴν ἐξέλιξιν καὶ αὔξησιν 3. Ἡ ἱερὰ τετρακτὺς τοῦ Πυθαγόρου σύγκειται ἐκ τῶν ἀριθμῶν 1+2+3+4 = 10, ὁ ὁποῖος ἀριθμὸς εἶναι τῆς τελειότητος τοῦ θείου, καὶ 1+0 = 1 δίδει πάλιν τὴν ἀρχικὴν μονάδα. Τὸ 4 εἶναι ἡ ἐξέλιξις τῶν μορφῶν. Γνωστὸν ὅτι τὸ 4 δὲν ὁρίζει καὶ διὰ τὴν Γεωμετρίαν ἕνα ἐπίπεδον, ὡς τὸ 3, συμβολίζει πλέον τὰς τρεῖς βασικὰς διαστάσεις τοῦ χώρου, ὡς εἰς τὸ σχῆμα φαίνεται: Τὸ ἀντεστραμμένον τρίγωνον συμβολίζει τὴν θείαν ἐπέμβασιν ἐπὶ τῆς δημιουργίας καὶ συμπλέκεται ὡς: ➡ Ἔνθα καὶ ἀπὸ τὰς ἓξ κορυφὰς Ἡ πρόταση τοῦ Γ. Γεμιστοῦ - Πλήθωνος γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κράτους κ.ἄ. τινὰ Ἀξιότιμε κ. διευθυντά, Ἀνέγνωσα τὸ ἐνδιαφέρον ἄρθρο τοῦ συνεργάτη σας κ. Ἀθανασίου Κουκοβίστα μὲ τίτλο «Ὁ Κατατρεγμὸς τῶν Ἑλλήνων στὸ ὕστερο Βυζάντιο καὶ ὁ Πλύθων. – Ἡ πρώτη νοσταλγία τῆς Ἀρχαιότητας», ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ἔγκριτο περιοδικό σας, τεῦχ. 214, Ὀκτώβριος 1999, σσ. 13523-529. Ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ μία παρέμβαση, ἀφοῦ ὁ συγγραφέας ἀναφέρεται στὸ ὄνομά μου (σ. 13528) καὶ σὲ σχετικὴ ἐργασία μου, στὴν ὁποία παραπέμπει. Οἱ χαρακτηρισμοὶ τοὺς ὁποίους, ὅπως γράφει ὁ ἀρθρογράφος, ἀποδίδω στὸν Γεμιστό, δὲν ἀνήκουν σὲ ἐμένα, ὅπως θὰ μπορῇ νὰ παρατηρήσῃ κάθε κριτικὸς ἀναγνώστης, οἱ χαρακτηρισμοὶ ἐδόθησαν ἀπὸ πλείστους ἐρευνητές, ὅπως παραπέμπω στὶς σσ. 74-75 (παραπομπὲς 49-59) στὰ ἀντίστοιχα ἔργα. Ἀπὸ πλευρᾶς μου ἀναφέρω (cid:3)