ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ ἑλληνικὸς ἑξάκτινος ἀστὴρ καὶ ἡ τετρακτὺς Ἀγαπητὲ κύριε Λάμπρου, Ἀνέγνωσα μετὰ προσοχῆς τὸ ἄρθρον τοῦ φί- λου κ. K. Γεωργανᾶ: «Τὰ ἑβραϊκὰ εἶναι ἑλληνι- κά»,ὅπου καὶ ἀναφέρεται εἰς τὸν ἑξάκτινον ἀστέρα, ὁ ὁποῖος σαφῶς δὲν εἶναι τὸ ἑβραϊκὸν ἐθνόσημον. Ὅπως καὶ ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἄρθρου ἀναφέρει, πρόκειται διὰ τὸ ἑλληνικώ- τατον σύμβολον τῆς διπλῆς τετρακτύος τοῦ Ἐμπεδοκλέους, ἥτις ἀποτελεῖται ἐκ τῶν δύο ἀντεστραμμένων ἰσοπλεύρων τριγώνων, τὰ ὁποῖα συμπλέκονται μεταξύ των. Τοῦτο ἔχει τὴν διπλῆν σημασίαν τοῦ πνευματικοῦ καὶ τοῦ ὑλι- κοῦ τριγώνου. Τοῦ μὲν πρώτου μὲ τὴν κορυφὴν πρὸς τὰ ἄνω, τοῦ δὲ δευτέρου μὲ τὴν κορυφὴν πρὸς τὰ κάτω. Ὅπως καὶ ὁ συγγραφεὺς ἀναφέ- ρει, τὸ ἰσόπλευρον τρίγωνον ἀναφέρεται εἰς τὸ θεῖον, τὸ ὁποῖον ὡς μονὰς παρουσιάζεται ἐν τῇ τριαδικότητι, ἔχον τὴν βαθεῖαν ἀλληγορίαν τῶν τριῶν πρωταρχικῶν νόμων τῆς δημιουργίας, δηλ. Ἐνέργεια - Κίνησις - Ζωή. Ἐπὶ πλέον δὲ δημιουργεῖται ἡ τριάδα ἐκ τοῦ 1+2, ἔνθα 1 τὸ ἄρρεν, 2 τὸ θῆλυ, τὰ ὁποῖα δίδουν τὴν ἐξέλιξιν καὶ αὔξησιν 3. Ἡ ἱερὰ τετρακτὺς τοῦ Πυθαγό- ρου σύγκειται ἐκ τῶν ἀριθμῶν 1+2+3+4 = 10, ὁ ὁποῖος ἀριθμὸς εἶναι τῆς τελειότητος τοῦ θείου, καὶ 1+0 = 1 δίδει πάλιν τὴν ἀρχικὴν μονάδα. Τὸ 4 εἶναι ἡ ἐξέλιξις τῶν μορφῶν. Γνωστὸν ὅτι τὸ 4 δὲν ὁρίζει καὶ διὰ τὴν Γεωμετρίαν ἕνα ἐπίπε- δον, ὡς τὸ 3, συμβολί- ζει πλέον τὰς τρεῖς βα- σικὰς διαστάσεις τοῦ χώρου, ὡς εἰς τὸ σχῆμα φαίνεται: Τὸ ἀντεστραμ- μένον τρίγωνον συμβολίζει τὴν θείαν ἐπέμβασιν ἐπὶ τῆς δημιουρ- γίας καὶ συμπλέ- κεται ὡς: ➡ Ἔνθα καὶ ἀπὸ τὰς ἓξ κορυφὰς Ἡ πρόταση τοῦ Γ. Γεμιστοῦ - Πλήθωνος γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κράτους κ.ἄ. τινὰ Ἀξιότιμε κ. διευθυντά, Ἀνέγνωσα τὸ ἐνδιαφέρον ἄρθρο τοῦ συνεργάτη σας κ. Ἀθανασίου Κουκοβίστα μὲ τίτλο «Ὁ Κατατρεγμὸς τῶν Ἑλλήνων στὸ ὕστερο Βυ- ζάντιο καὶ ὁ Πλύθων. – Ἡ πρώτη νοσταλγία τῆς Ἀρχαιότητας», ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ ἔγκριτο περιοδικό σας, τεῦχ. 214, Ὀκτώβριος 1999, σσ. 13523-529. Ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ μία παρέμβαση, ἀφοῦ ὁ συγγραφέας ἀναφέρεται στὸ ὄνομά μου (σ. 13528) καὶ σὲ σχετικὴ ἐργασία μου, στὴν ὁποία παραπέμπει. Οἱ χαρακτηρισμοὶ τοὺς ὁποίους, ὅπως γράφει ὁ ἀρθρογράφος, ἀποδίδω στὸν Γεμιστό, δὲν ἀνήκουν σὲ ἐμένα, ὅπως θὰ μπορῇ νὰ παρατηρήσῃ κάθε κριτικὸς ἀναγνώστης, οἱ χαρακτηρισμοὶ ἐδόθησαν ἀπὸ πλείστους ἐρευνητές, ὅπως παραπέμπω στὶς σσ. 74-75 (παραπομπὲς 49-59) στὰ ἀντίστοιχα ἔργα. Ἀπὸ πλευρᾶς μου ἀναφέρω �