Θεοκρατία καὶ Φύση Ὁ παγκόσμιος ἐξουσιασμὸς ἐκμεταλλεύεται ἀλλὰ καὶ παρασιωπᾶ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα, ἔχει φθάσει κυριολεκτικὰ στό «νὰ φτειάχνῃ ὀμελέττα χωρὶς αὐγά». Δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ γίγαντες τῆς Ἀρχαιότητας φθάνοντας στὴν ὕψιστη ἀντίληψη τοῦ Κόσμου διὰ τῆς ἑνιαίας Φιλοσοφίας - Ἐπιστήμης - Τέχνης (μέσα ἀπὸ τὸ διονυσιακὸ καὶ τὸ ἀπολλώνιο) νὰ παρασιωποῦνται ἀπὸ «προφῆτες». Διέσπασαν τὶς ἑνιαῖες προαναφερθεῖσες τρεῖς εὐγενικὲς ἀνθρώπινες δημιουργίες σὲ τεχνολογία, οἰκονομικοποίηση καὶ μεταφυσική. Ἡ κρίση τῶν ἡμερῶν μας. Ἔτσι μεταχειρίζονται τὸ ἑξῆς τέχνασμα: Στὰ ἀδιέξοδά τους ρίχνουν ὅλες τὶς λύσεις στὸ «μετὰ τὴν Φύση». Ταχυδακτυλουργοί. Τὰ Ὀρφικά, τὸ Ὁμηρικὸ Πνεῦμα, ὁ Ἑρμῆς τοῦ Πραξιτέλη, ὁ Ἡνίοχος, ἡ Ἀρχιτεκτονική, οἱ φιλόσοφοι γενικὰ μὲ τὴν αἰσθητικὴ καὶ πνευματική τους ἀκτινοβολία φωτίζουν τὰ ὑψηλότατα ὅρια τοῦ ὑπαρξιακοῦ. Τίποτε ὅμως ἀπ’ αὐτὰ δὲν κυκλοφορεῖ: παρουσιάζουν τὴν κάκωση σὰν δεδομένη. Δηλαδὴ γεννοῦν δικά τους ὑπαρξιακὰ ἐρωτηματικά, τὰ ὁποῖα ἀναπαράγουν τὸ σύστημα, περιορίζοντας τὸν ὁρίζοντα. Ἄς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν εὐθανασία καὶ τὸ πρόβλημά της. Ξεπετάγονται θεολόγοι, ψυχολόγοι, ψυχίατροι μέσα ἀπὸ τὴν μαυρίλα τοῦ συστήματος, ποὺ ἔχει σβήσει τὸ μεγαλειῶδες σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις του, λένε ὅ,τι θέλουν, πὼς θὰ πεθάνῃ δηλαδὴ ὁ καταναλωτής... ποὺ κακοποίησε τὴν καρδιά του ἢ προκάλεσε τὸν καρκῖνό του (ψυχοσωματικὴ ἀρρώστια) στὸ λυσσασμένο κυνήγι τῆς οἰκονομικοποίησης, πληρώνοντας κι αὐτὸν ἀκόμα τὸν θάνατο. Ὅταν ὁ δόλος ἀποτελῇ ἀκρογωνιαῖο λίθο τοῦ συστήματος, μὲ ποιά ἠθικὴ θὰ προσεγγίσῃ κανεὶς τὸ πρόβλημα; Ὅταν ὁδεύουμε πρὸς μεθοδευμένο παγκόσμια ὁλοκαύτωμα, γιὰ νὰ ἀπαλλαγοῦν οἱ ἐκλεκτοὶ ἀπὸ τοὺς ἀτίθασους... ἐπιστρέφοντες μὲ διαστημόπλοια, ποὺ μόνον αὐτοὶ ἔχουν γιὰ δική τους ἐπαναποίκηση τοῦ Πλανήτη; Σημείωση: Στὸν «Δαυλό» δὲν γίνεται μιὰ ἀρχαιολατρικὴ περιγραφὴ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἀλλὰ μιὰ συγκριτικὴ ἀντιπαράθεση τῆς μεταφυσικῆς καὶ θεοκρατίας μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Ἀρχαιότητας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο οἱ ἄλλοι ἀποφεύγουν ἐπιμελῶς, μετατρέποντάς την ἔτσι σὲ μουσειακὸ εἶδος· ἀπαράδεκτο γιὰ τὴν πάντοτε πρωτοπορία της στὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα. Ἡ ἀντιπαράθεση καὶ μόνον μὲ τὸν (γιὰ παράδειγμα) Ἑρμῆ τοῦ Πραξιτέλη σβήνει τελείως τὴν θεοκρατικὴ ἠθικὴ σὰν ἀντιβιολογική, ἀφύσικη καὶ αὐθαίρετη. Μιὰ ἠθική, ποὺ ἀντιστρατεύεται τὶς βιολογικὲς καὶ ὀντολογικὲς προδιαγραφές μας καὶ πού προσκρούει στὶς ὑψηλότερες ἑρμηνεῖες ποὺ ἔδωσε μέχρι τώρα ὁ ἄνθρωπος. Στὸν Ἑρμῆ ἡ χάρη, ἡ ρώμη, ἡ σκέψη, ἡ αἴσθηση, ὁ ἔρωτας, ἡ ὑγεία, ἡ εὐστροφία, ἡ φιλία, ἡ δημοκρατικότης καὶ ἄλλα, εἶναι αἰσθητικῶς μετουσιωμένα μέσα ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι. Ἁμαρτήματα γιὰ τὴν θεοκρατία ὅλα αὐτά... Παντελῆς Γλάρος