Θεοκρατία καὶ Φύση Ὁ παγκόσμιος ἐξουσιασμὸς ἐκμεταλλεύεται ἀλλὰ καὶ παρασιωπᾶ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα, ἔχει φθάσει κυριολεκτικὰ στό «νὰ φτειάχνῃ ὀμελέτ- τα χωρὶς αὐγά». Δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ γίγαντες τῆς Ἀρχαιότητας φθάνοντας στὴν ὕψιστη ἀντίληψη τοῦ Κόσμου διὰ τῆς ἑνιαίας Φιλοσοφίας - Ἐπιστήμης - Τέχνης (μέσα ἀπὸ τὸ διονυσιακὸ καὶ τὸ ἀπολλώνιο) νὰ παρασιωποῦνται ἀπὸ «προφῆτες». Διέσπασαν τὶς ἑνιαῖες προαναφερθεῖσες τρεῖς εὐγενικὲς ἀνθρώπινες δημιουργίες σὲ τεχνολογία, οἰκονομικοποίηση καὶ μεταφυσική. Ἡ κρίση τῶν ἡμερῶν μας. Ἔτσι μεταχειρίζονται τὸ ἑξῆς τέχνασμα: Στὰ ἀδιέ- ξοδά τους ρίχνουν ὅλες τὶς λύσεις στὸ «μετὰ τὴν Φύση». Ταχυδακτυλουργοί. Τὰ Ὀρφικά, τὸ Ὁμηρικὸ Πνεῦμα, ὁ Ἑρμῆς τοῦ Πραξιτέλη, ὁ Ἡνίοχος, ἡ Ἀρχιτεκτονική, οἱ φιλόσοφοι γενικὰ μὲ τὴν αἰσθητικὴ καὶ πνευματική τους ἀκτινοβολία φωτίζουν τὰ ὑψηλότατα ὅρια τοῦ ὑπαρξιακοῦ. Τίποτε ὅμως ἀπ’ αὐτὰ δὲν κυκλοφορεῖ: παρουσιάζουν τὴν κάκωση σὰν δεδομένη. Δηλαδὴ γεννοῦν δικά τους ὑπαρξιακὰ ἐρωτηματικά, τὰ ὁποῖα ἀναπαράγουν τὸ σύ- στημα, περιορίζοντας τὸν ὁρίζοντα. Ἄς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν εὐθα- νασία καὶ τὸ πρόβλημά της. Ξεπετάγονται θεολόγοι, ψυχολόγοι, ψυχίατροι μέσα ἀπὸ τὴν μαυρίλα τοῦ συστήματος, ποὺ ἔχει σβήσει τὸ μεγαλειῶδες σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις του, λένε ὅ,τι θέλουν, πὼς θὰ πεθάνῃ δηλαδὴ ὁ κατανα- λωτής... ποὺ κακοποίησε τὴν καρδιά του ἢ προκάλεσε τὸν καρκῖνό του (ψυ- χοσωματικὴ ἀρρώστια) στὸ λυσσασμένο κυνήγι τῆς οἰκονομικοποίησης, πλη- ρώνοντας κι αὐτὸν ἀκόμα τὸν θάνατο. Ὅταν ὁ δόλος ἀποτελῇ ἀκρογωνιαῖο λίθο τοῦ συστήματος, μὲ ποιά ἠθικὴ θὰ προσεγγίσῃ κανεὶς τὸ πρόβλημα; Ὅταν ὁδεύουμε πρὸς μεθοδευμένο παγκόσμια ὁλοκαύτωμα, γιὰ νὰ ἀπαλ- λαγοῦν οἱ ἐκλεκτοὶ ἀπὸ τοὺς ἀτίθασους... ἐπιστρέφοντες μὲ διαστημόπλοια, ποὺ μόνον αὐτοὶ ἔχουν γιὰ δική τους ἐπαναποίκηση τοῦ Πλανήτη; Σημείωση: Στὸν «Δαυλό» δὲν γίνεται μιὰ ἀρχαιολατρικὴ περιγραφὴ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ἀλλὰ μιὰ συγκριτικὴ ἀντιπαράθεση τῆς μεταφυσικῆς καὶ θε- οκρατίας μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Ἀρχαιότητας, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο οἱ ἄλλοι ἀπο- φεύγουν ἐπιμελῶς, μετατρέποντάς την ἔτσι σὲ μουσειακὸ εἶδος· ἀπαράδεκτο γιὰ τὴν πάντοτε πρωτοπορία της στὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα. Ἡ ἀντιπαράθεση καὶ μόνον μὲ τὸν (γιὰ παράδειγμα) Ἑρμῆ τοῦ Πραξιτέλη σβήνει τελείως τὴν θεοκρατικὴ ἠθικὴ σὰν ἀντιβιολογική, ἀφύσικη καὶ αὐθαίρετη. Μιὰ ἠθική, ποὺ ἀντιστρατεύεται τὶς βιολογικὲς καὶ ὀντολογικὲς προδιαγραφές μας καὶ πού προσκρούει στὶς ὑψηλότερες ἑρμηνεῖες ποὺ ἔδωσε μέχρι τώρα ὁ ἄνθρω- πος. Στὸν Ἑρμῆ ἡ χάρη, ἡ ρώμη, ἡ σκέψη, ἡ αἴσθηση, ὁ ἔρωτας, ἡ ὑγεία, ἡ εὐστροφία, ἡ φιλία, ἡ δημοκρατικότης καὶ ἄλλα, εἶναι αἰσθητικῶς μετου- σιωμένα μέσα ἀπὸ τὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι. Ἁμαρτήματα γιὰ τὴν θεοκρατία ὅλα αὐτά... Παντελῆς Γλάρος