Τὰ ἀνθελληνικὰ καὶ ἀντιεβραϊκὰ κείμενα τοῦ Ἰωάννου Χρυσοστόμου ἢ O ΦΟΝΙΚΟΣ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΣ ΕΝΟΣ «ΑΓΙΟΥ» Ὁ ἰδεολογικὸς τραγέλαφος τοῦ Ἑλληνοχριστιανισμοῦ εἶναι ἀνάγλυφα ἀποτυπωμένος καὶ στοὺς τόμους τῶν ἔργων τοῦ Ἰωάννη τοῦ Χρυσοστόμου τῶν ἐκδόσεων «Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς», 1980. Ἡ σειρὰ φέρει τὸν γενικὸ τίτλο «Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας». Τὰ κείμενα αὐτά βρίθουν ἀπὸ λοιδορίες, συκοφαντίες καὶ κυρίως ψεύδη κατὰ τῶν Ἑλλήνων. Κανεὶς περισσότερο ἀπὸ αὐτὸν τὸν ἱεράρχη – ποὺ ὠνομάσθηκε μέγας, εἶναι ἅγιος ποὺ τὸν γιορτάζουμε στὶς 27 Ἰανουαρίου καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς προστάτες τῆς παιδείας τοῦ... Ἑλληνισμοῦ, τοὺς τρεῖς Ἱεράρχες, πρὸς τιμὴν τῶν ὁποίων τὰ σχολεῖα τῆς Ἑλλάδος παραμένουν κλειστὰ στὶς 30/1 – δὲν σήκωσε τὸν τόνο τῆς μισαλλοδοξίας ὑψηλότερα κατὰ πάντων τῶν μὴ χριστιανῶν, μὲ ἰδιαίτερη μάλιστα ἀκράτεια μίσους κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ἰουδαίων, τῶν δεύτερων γιὰ ἄλλους λόγους βεβαίως. Ἅπαντες οἱ μεταφραστές - παραφραστὲς - θεολόγοι (Ἰωάννης Πελίτης, Σπῦρος Μουστάκας, Κων. Χριστομάνος καὶ Λ.Σ.) τῶν ἐν λόγῳ ἐκδόσεων παραφράζουν τὴν λέξη Ἕλλην σὲ «εἰδωλολάτρης», ἡ ὁποία λέξη ἀναφέρεται κατὰ κόρον στὰ ἔργα τοῦ Χρυσοστόμου. Ἡ μοναδικὴ ἐξαίρεσι ὑπάρχει στὰ ἐξώφυλλα. Διότι, ἐὰν δὲν ὑφίστατο ὁ προφανὴς λόγος τῆς ἐξαιρέσεως αὐτῆς, τότε ἀντί τοῦ τίτλου «Ἕλληνες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας» θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναγραφῇ «Εἰδωλολάτρες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας»! Μὴ γένοιτο... Δῆλα δὴ ὅσοι πρώην Ἕλληνες ἀλλαξοπίστησαν παρέμειναν οἱ μοναδικοὶ Ἕλληνες, ἐνῷ οἱ ἐπιμένοντες στὰ πάτρια λέγονται εἰδωλολάτρες. Οἱ βιασθέντες ὑπὸ τῶν Βυζαντινῶν (Χριστιανῶν τὴν πίστιν) Ἕλληνες διὰ πυρὸς καὶ σιδήρου καὶ μαχαίρας καὶ ὑποχρεωθέντες «σιγεῖν ἢ τεθνᾶναι» εἶναι λοιπὸν οἱ Ἕλληνες, ἐνῷ οἱ ἀνυπότακτοι εἶναι «γουρούνια» κατὰ τὸν Χρυσόστομο καὶ γιὰ τὴν ἀκρίβεια «χειρότεροι καὶ ἀπ’ αὐτά», ὅπως ἐπὶ λέξει γράφει. Μέχρις ἐδῶ ἔχουμε δυὸ ἐκκρεμότητες: Ἡ πρώτη λέγεται «εἰδωλολατρία» καὶ ἡ δεύτερη βιασμός. Θά ἐπιχειρήσουμε νὰ ξεκαθαρίσουμε καὶ τὶς δύο ἀποκλειστικὰ μέσα ἀπὸ κατ’ ἐξοχὴν χριστιανικοὺς χώρους. Καὶ πρῶτον γιὰ τὰ περὶ εἰδωλολατρίας καθηγητὴς τῆς Βυζαντινῆς Φιλολογίας στὸ πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, τὸ 1956, ὁ Νικόλαος Τωμαδάκης, («Εἰσαγωγὴ εἰς τὴν Βυζαντινὴν Φιλολογίαν», τόμος A´, τεῦχος A´, B´ ἔκδοσι) γράφει: «Ὁ χριστιανισμὸς ὑπῆρξε πολέμιος κατὰ κύριον λόγον τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὡς ζωῆς καὶ ὡς σκέψεως... Ἡ μεγαλυτέρα διαβολὴ τὴν ὁποίαν ἐνήργησε κατὰ τοῦ κλασσικοῦ κόσμου εἶναι ἡ ἐμφάνισις αὐτοῦ ὡς εἰδωλολατρικοῦ. Λατρείαν τῶν εἰδώλων, δι’ ἣν κατηγοροῦν τὰ συναξάρια τοὺς μὴ χριστιανοὺς συχνότατα, δὲν ἐγνώρισαν οἱ Ἕλληνες· ἐν τούτοις τὸ ὄνομα Ἕλλην ταχύτατα συνέπεσε μὲ τὴν ἔννοια τοῦ εἰδωλολάτρης, μὴ χριστιανός, καὶ συχνότατα εἰς τὰ συναξάρια λέγεται περὶ μαρτύρων “πατρὸς μὲν Ἕλληνος, μητρὸς δὲ χριστιανῆς” (καὶ ὅταν πρόκειται περὶ Σύρων μὴ Ἑλληνοφώνων!)». Καὶ δεύτερον τώρα περὶ τοῦ βιασμοῦ: Ἐλένη Γλύκατζη - Ἀρβελέρ, καθηγήτρια τῆς Βυζαντινῆς Ἱστορίας στὸ Πανεπιστήμιο A´ τοῦ Παρισιοῦ, βιβλίο «Ἡ πολιτικὴ ἰδεολογία τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας», ἔκδοσι Ψυχογιός, σελ. 17: «πράγματι κατὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοδοσίου ὁ χριστιανισμὸς γίνεται ἡ θρησκεία τοῦ κράτους. Ἐναντίον τῶν εἰδωλολατρῶν (Ἑλλήνων) ἐφαρμόσθηκαν μέτρα, ποὺ πῆραν συχνὰ τὸ χαρακτῆρα πραγματικῶν διώξεων. Τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν ὑποχρεώθηκε νὰ σιγήσῃ, *Βλέπε καὶ Μάριου Δημόπουλου - Ἀπολλώνιου, «Τὰ ἀνθελληνικὰ ἀποσπάσματα στὰ ἔργα τοῦ I. Χρυσοστόμου», «Δαυλός», τεῦχος 204, σ. 12761.