O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Φοινικοϊνδοευρωπαϊκὸς ἀκαδημαϊσμὸς Καλῶς τονε κι ἂς ἄργησε. Γράφω διὰ τὸν περινούστατο ἀκαδημαϊκὸ κύριο Σπύρο Ἰακωβίδη, ποὺ εἰς τὴν κυριακάτικη «Ἀπογευματινή» τῆς 21 Νοεμβρίου ἐ.ἔ. κατέπληξεν τοὺς πάντες μὲ τὴν πρωτοτυπία τῆς ἐπιστημονικῆς του συνεντεύξεως: Ἀρχικὰ ὁ ρηξικέλευθος αὐτὸς ἐπιστήμων προβαίνει εἰς τὴν ἑξῆς βαρυσήμαντον δήλωσιν: «Ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ A δὲν εἶναι ἑλληνική, ἀλλὰ εἶναι παλαιότερη ἀπὸ τὴν B καὶ ἡ Γραμμικὴ B τὴν διαδέχθηκε». Τς, τς, τς! Τί μᾶς λές, ρὲ παιδί μου! Αὐτὸ εἶναι συγκλονιστικό. Τώρα πῶς διάβολο δὲν εἶναι ἑλληνικὴ ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ A, ὅταν τὴν ἑλληνικότητά της ἔχει ἀποδείξει ὁ Πὼλ Φώρ, αὐτὸ μόνον ὁ κ. Σπύρος Ἰακωβίδης μπορεῖ νὰ μᾶς τὸ ἐξηγήσῃ. Ὡστόσον ἐκεῖ ποὺ ὁ ἀκαδημαϊκός μας δίνει ρέστα εἶναι ἡ ἀκόλουθη περίοδος: «Ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ B παύει νὰ χρησιμοποιῆται γύρω στὸ 1200 π.X. Τὸ Φοινικικὸ ἀλφάβητο τὸ πῆραν οἱ Ἕλληνες γύρω στὸν 8ο π.X. αἰῶνα, μπορεῖ καὶ λίγο νωρίτερα, ἀλλὰ πάντως ὄχι πρὶν τὸ 900». Ἐξ ὅσων λοιπὸν συνάγονται, ἐπὶ τριακόσια χρόνια οἱ πανύβλακες πρόγονοί μας οὔτε ἔγραφαν, οὔτε μιλοῦσαν, ἀφοῦ δὲν εἶχαν γλῶσσα. Μούγκα στὴν στρούγκα λοιπόν. Ὥσπου ἦλθαν οἱ Φοίνικες καὶ μᾶς χάρισαν τὸ ἀλφάβητο, μπὰς καὶ ξεστραβωθοῦμε. Τώρα σεῖς, ὦ ἀναγνῶσται τοῦ «Δαυλοῦ», θὰ πιστέψετε τὸν Εὐριπίδην, τὸν Ἐπίχαρμον, τὸν Σιμωνίδην, τὸν Στησίχορον, τὸν Διόδωρον τὸν Σικελιώτην καὶ τὸν Φλάβιον Φιλόστρατον ποὺ κατονομάζουν ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς τὸν Παλαμήδη ὡς ἐφευρέτην τοῦ ἀλφαβήτου καὶ ὄχι τὴν ἀκαδημαϊκὴν αὐθεντίαν τοῦ κ. Σπύρου Ἰακωβίδη; Ἂν εἶναι ποτὲ δυνατόν; Τώρα τὸ γεγονὸς ὅτι βρέθηκαν κεραμικὰ μὲ ἑλληνικοὺς χαρακτῆρες εἰς τὴν νησίδα Γιοῦρα τοῦ 6.000 π.X. καὶ στὴν Μῆλο τοῦ 2.500 π.X., ὅταν δηλαδὴ οἱ Φοίνικες δὲν ὑπῆρχαν οὔτε σὰν ὑποψία στὸ μυαλὸ τοῦ Γιαχβέ, αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀσήμαντο περιστατικό ποὺ δὲν πολυσκοτίζει τὸν ἀκαδημαϊκό μας. Ἂν εἶναι ποτὲ δυνατὸν μερικὰ παλιοκεραμικὰ νὰ γκρεμίσουν τὸ πυριφλεγῆ ἔρωτά του μὲ τοὺς Φοίνικες. Βέβαια ὁ καλὸς αὐτὸς ἐρευνητὴς προβαίνει καὶ σὲ μιὰ βαρυσήμαντη δήλωση: «Γραμμικὴ Γραφὴ A στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει». Καὶ κάθομαι καὶ ἀναλογίζομαι τώρα ἐγὼ ὁ... ἄντε μὴ γράψω τί, σὲ ποιὰ γλῶσσα εἶναι γραμμένη ἐκείνη ἡ ρημάδα ἡ πινακίδα στὰ Πιλικᾶτα τῆς Ἰθάκης τοῦ 2700 π.X., ποὺ ἀποκρυπτογράφησε ὁ Φὼρ ἢ ἡ ξύλινη πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς τοῦ 5.250 π.X. Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ πότε θὰ τὴν ἀπολαύσωμεν αὐτὴ τὴν ξύλινη πινακίδα σὲ κάποιο μουσεῖο; Ὡστόσο, γιατί νὰ μὴ τιμήσουμε ἀπ’ αὐτὸ τὸ σημείωμα καὶ τὸν κ. Μπαμπινιώτη, ποὺ κατάφερε νὰ μᾶς ἀποδείξῃ ὅτι ἡ νύφη εἶναι ὀλίγον... ἔγκυος; Πράγματι ὁ ἀκαταπόνητος αὐτὸς καθηγητὴς ἔγραψε, ὅτι ἡ Φοινικικὴ γραφὴ εἶναι «οἰονεί συλλαβικὸ ἀλφάβητο». Ναί. Ὅπως τὸ διαβάσατε. Δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος, κατάφερε νὰ ἐκφράσῃ τὸν τελειότερον ἐπιστημονικὸν παραλογισμόν. Διότι ἕνα σύστημα γραφῆς ἀποτελεῖται ἀπὸ γράμματα τοῦ ἀλφαβήτου μὲ συγκεκριμένη ἐκφορὰ ἢ ἀπὸ συλλαβογράμματα, ἕκαστο τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ξεχωριστὴ συλλαβή. Βεβαίως, γνωρίζοντας τὴν κοτσάνα ποὺ ἔγραψε, κόλλησε κι κεῖνο τό «οἰονεί», γιὰ νά ’χῃ τὸ κεφάλι του ἥσυχο. Καθηγητὴς γλωσσολογίας σοῦ λέει ὁ ἄλλος, δὲν μπορεῖ, κάτι θὰ ξέρῃ παραπάνω. Ὅμως ἂς γυρίσουμε στὸν κ. Σπύρο Ἰακωβίδη, ποὺ φέρνει στὸ φῶς τὴν ἰνδογερμανικὴ ὁμογλωσσία, στὴν ὁποία, ὑποστηρίζει, ὅτι ἐντάσσεται καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Φαίνεται, ὅτι ὁ ἀκαδημαϊκός μας δὲν ἔχει ἀκόμη πληροφορηθῆ ὅτι τὰ ἀνασκαπτικὰ εὑρήματα κάνουν λόγο γιὰ τὴν αὐτοχθονία τοῦ Ἕλληνος ἀνθρώπου, ποὺ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ Ἰνδοὺς καὶ Γερμανούς, στοὺς ὁποίους δάνεισε τὴν γλῶσσά του, ὅταν ἐκεῖνοι ἀκόμη βέλαζαν. Ὅμως τὸν ἀφήνει τὸν κ. Σπύρο Ἰακωβίδη ὁ νταλγκᾶς του μὲ τοὺς Φοίνικες ν’ ἀσχοληθῆ μὲ κάτι τέτοιες ἀσήμαντες λεπτομέρειες; Γιῶργος Πετρόπουλος