O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Φοινικοϊνδοευρωπαϊκὸς ἀκαδημαϊσμὸς Καλῶς τονε κι ἂς ἄργησε. Γράφω διὰ τὸν περινούστατο ἀκαδημαϊκὸ κύριο Σπύρο Ἰακωβί- δη, ποὺ εἰς τὴν κυριακάτικη «Ἀπογευματινή» τῆς 21 Νοεμβρίου ἐ.ἔ. κατέπληξεν τοὺς πάντες μὲ τὴν πρωτοτυπία τῆς ἐπιστημονικῆς του συνεντεύξεως: Ἀρχικὰ ὁ ρηξικέλευθος αὐτὸς ἐπι- στήμων προβαίνει εἰς τὴν ἑξῆς βαρυσήμαντον δήλωσιν: «Ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ A δὲν εἶναι ἑλλη- νική, ἀλλὰ εἶναι παλαιότερη ἀπὸ τὴν B καὶ ἡ Γραμμικὴ B τὴν διαδέχθηκε». Τς, τς, τς! Τί μᾶς λές, ρὲ παιδί μου! Αὐτὸ εἶναι συγκλονιστικό. Τώρα πῶς διάβολο δὲν εἶναι ἑλληνικὴ ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ A, ὅταν τὴν ἑλληνικότητά της ἔχει ἀποδείξει ὁ Πὼλ Φώρ, αὐτὸ μόνον ὁ κ. Σπύρος Ἰα- κωβίδης μπορεῖ νὰ μᾶς τὸ ἐξηγήσῃ. Ὡστόσον ἐκεῖ ποὺ ὁ ἀκαδημαϊκός μας δίνει ρέστα εἶναι ἡ ἀκόλουθη περίοδος: «Ἡ Γραμμικὴ Γραφὴ B παύει νὰ χρησιμοποιῆται γύρω στὸ 1200 π.X. Τὸ Φοινικικὸ ἀλφάβητο τὸ πῆραν οἱ Ἕλληνες γύρω στὸν 8ο π.X. αἰῶνα, μπορεῖ καὶ λίγο νωρίτε- ρα, ἀλλὰ πάντως ὄχι πρὶν τὸ 900». Ἐξ ὅσων λοιπὸν συνάγονται, ἐπὶ τριακόσια χρόνια οἱ πανύβλακες πρόγονοί μας οὔτε ἔγρα- φαν, οὔτε μιλοῦσαν, ἀφοῦ δὲν εἶχαν γλῶσσα. Μούγκα στὴν στρούγκα λοιπόν. Ὥσπου ἦλθαν οἱ Φοίνικες καὶ μᾶς χάρισαν τὸ ἀλφάβητο, μπὰς καὶ ξεστραβωθοῦμε. Τώρα σεῖς, ὦ ἀναγνῶσται τοῦ «Δαυλοῦ», θὰ πιστέψετε τὸν Εὐριπίδην, τὸν Ἐπίχαρμον, τὸν Σιμωνίδην, τὸν Στησίχορον, τὸν Διό- δωρον τὸν Σικελιώτην καὶ τὸν Φλάβιον Φιλόστρατον ποὺ κατονομάζουν ρητῶς καὶ κατηγορη- ματικῶς τὸν Παλαμήδη ὡς ἐφευρέτην τοῦ ἀλφαβήτου καὶ ὄχι τὴν ἀκαδημαϊκὴν αὐθεντίαν τοῦ κ. Σπύρου Ἰακωβίδη; Ἂν εἶναι ποτὲ δυνατόν; Τώρα τὸ γεγονὸς ὅτι βρέθηκαν κεραμικὰ μὲ ἑλλη- νικοὺς χαρακτῆρες εἰς τὴν νησίδα Γιοῦρα τοῦ 6.000 π.X. καὶ στὴν Μῆλο τοῦ 2.500 π.X., ὅταν δη- λαδὴ οἱ Φοίνικες δὲν ὑπῆρχαν οὔτε σὰν ὑποψία στὸ μυαλὸ τοῦ Γιαχβέ, αὐτὸ εἶναι ἕνα ἀσήμα- ντο περιστατικό ποὺ δὲν πολυσκοτίζει τὸν ἀκαδημαϊκό μας. Ἂν εἶναι ποτὲ δυνατὸν μερικὰ πα- λιοκεραμικὰ νὰ γκρεμίσουν τὸ πυριφλεγῆ ἔρωτά του μὲ τοὺς Φοίνικες. Βέβαια ὁ καλὸς αὐτὸς ἐρευνητὴς προβαίνει καὶ σὲ μιὰ βαρυσήμαντη δήλωση: «Γραμμικὴ Γραφὴ A στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπάρχει». Καὶ κάθομαι καὶ ἀναλογίζομαι τώρα ἐγὼ ὁ... ἄντε μὴ γράψω τί, σὲ ποιὰ γλῶσσα εἶναι γραμμένη ἐκείνη ἡ ρημάδα ἡ πινακίδα στὰ Πιλικᾶτα τῆς Ἰθάκης τοῦ 2700 π.X., ποὺ ἀποκρυ- πτογράφησε ὁ Φὼρ ἢ ἡ ξύλινη πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς τοῦ 5.250 π.X. Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ πότε θὰ τὴν ἀπολαύσωμεν αὐτὴ τὴν ξύλινη πινακίδα σὲ κάποιο μουσεῖο; Ὡστόσο, γιατί νὰ μὴ τιμήσουμε ἀπ’ αὐτὸ τὸ σημείωμα καὶ τὸν κ. Μπαμπινιώτη, ποὺ κατά- φερε νὰ μᾶς ἀποδείξῃ ὅτι ἡ νύφη εἶναι ὀλίγον... ἔγκυος; Πράγματι ὁ ἀκαταπόνητος αὐτὸς κα- θηγητὴς ἔγραψε, ὅτι ἡ Φοινικικὴ γραφὴ εἶναι «οἰονεί συλλαβικὸ ἀλφάβητο». Ναί. Ὅπως τὸ διαβάσατε. Δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος, κατάφερε νὰ ἐκφράσῃ τὸν τελειότερον ἐπιστημονικὸν παρα- λογισμόν. Διότι ἕνα σύστημα γραφῆς ἀποτελεῖται ἀπὸ γράμματα τοῦ ἀλφαβήτου μὲ συγκε- κριμένη ἐκφορὰ ἢ ἀπὸ συλλαβογράμματα, ἕκαστο τῶν ὁποίων ἀποτελεῖ ξεχωριστὴ συλλαβή. Βε- βαίως, γνωρίζοντας τὴν κοτσάνα ποὺ ἔγραψε, κόλλησε κι κεῖνο τό «οἰονεί», γιὰ νά ’χῃ τὸ κε- φάλι του ἥσυχο. Καθηγητὴς γλωσσολογίας σοῦ λέει ὁ ἄλλος, δὲν μπορεῖ, κάτι θὰ ξέρῃ παρα- πάνω. Ὅμως ἂς γυρίσουμε στὸν κ. Σπύρο Ἰακωβίδη, ποὺ φέρνει στὸ φῶς τὴν ἰνδογερμανικὴ ὁμογλωσσία, στὴν ὁποία, ὑποστηρίζει, ὅτι ἐντάσσεται καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα. Φαίνεται, ὅτι ὁ ἀκαδημαϊκός μας δὲν ἔχει ἀκόμη πληροφορηθῆ ὅτι τὰ ἀνασκαπτικὰ εὑρήματα κάνουν λόγο γιὰ τὴν αὐτοχθονία τοῦ Ἕλληνος ἀνθρώπου, ποὺ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ Ἰνδοὺς καὶ Γερ- μανούς, στοὺς ὁποίους δάνεισε τὴν γλῶσσά του, ὅταν ἐκεῖνοι ἀκόμη βέλαζαν. Ὅμως τὸν ἀφή- νει τὸν κ. Σπύρο Ἰακωβίδη ὁ νταλγκᾶς του μὲ τοὺς Φοίνικες ν’ ἀσχοληθῆ μὲ κάτι τέτοιες ἀσή- μαντες λεπτομέρειες; Γιῶργος Πετρόπουλος