Οἱ μισότεχνοι καπηλεύονται τὴν Τέχνη Οἱ θεοὶ τῶν Ἑλλήνων ἦταν αἰσθητικοί. Μοναδικὴ καλλιτεχνικὴ ἀποτίμηση τῆς Φύσης. Οἱ Αἰγύπτιοι πάλι γιὰ παράδειγμα εἶχαν ἄλλη γνώμη, σχεδὸν μεταφυσική. Καὶ διάφοροι ἄλλοι ἄλλη. Κατὰ μία γενικὴ θεώρηση ὅλοι οἱ θεοὶ ἦταν πρωτογενεῖς, δηλαδὴ φτειάχτηκαν στὴν πρώτη ματιά, «μία κι ἔξω», ὅπως οἱ λαοὶ τοὺς φαντάστηκαν. Εἶχε πεῖ ὁ Ἕλληνας σοφός ὅτι, ἂν τὰ ζῷα φαντάζονταν τὸ θεό, θὰ τοῦ ἔδιναν τὴ μορφή του τὸ καθένα. Ἴσαμε ἐδῶ ἀνθρώπινα. Νὰ ὅμως ποὺ ἐμφανίζεται ὁ Γιαχβέ, μοναδικὴ περίπτωση, κατὰ τὸν ὁποῖοὅ,τι ὡραῖο ἀπαγορεύεται καὶ ὅ,τι τὸ ἄσχημο ἔχει ἡ ἀνθρώπινη ψυχὴ εἶναι καὶ δικό του. Βλέπομε σήμερα τί γίνεται γύρω μας, οὔτε ἱερὸ οὔτε ὅσιο – γνωστά. Στὴν στρεψοδικία αὐτὴ λοιπὸν ὁ Γιαχβὲ δὲν ἀφήνει τίποτε ὄρθιο μπροστά του. Τοὺς ἀρχαίους ἑλληνικοὺς θεοὺς τοὺς ἀποστρέφεται καὶ τοὺς ἀντιστρέφει, γιατὶ ξέρει ὅτι τὸ φῶς τους τὸν πειράζει. Ὅμως τὸν βλέπουμε μαζὶ μὲ τὶς αἰγυπτιακὲς θεότητες, κάπως ἔτσι, γιατὶ ὁ προωθούμενος σήμερα ἀπὸ τὸ σύστημα θεολογικὸς συνδικαλισμὸς (γιὰ νὰ κρατᾶνε χαμηλά τὶς θρησκεῖες) τὶς χρησιμοποιεῖ σὰν ἀντίβαρο τῆς Ἑλληνικῆς Ἀρχαιότητας στὰ μέσα ἐνημέρωσης προβάλλοντας ἔντονα τὶς πυραμίδες. Οἱ Αἰγύπτιοι ἀκαδημαϊκοὶ δήλωσαν ὅτι τὸ millenium δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὶς πυραμίδες, διότι τὶς καπηλεύεται καὶ αὐτές, ἀλλάζοντας μὲ τὸ πνεῦμα του τὸ δικό τους στύλ, τὸ ὁποῖο εἶναι μὲν σχεδὸν μεταφυσικὸ μὲ ὅλα του τὰ ἐλαττώματα, ἀλλὰ εἶναι πρωτογενές, αὐθεντικό. Δηλαδὴ ὁ ἑβραιοχριστιανισμὸς μὲ τὴν Ἀρχαία Αἴγυπτο εἶναι ἀσύμπτωτα πράγματα. Ἄλλωστε μὲ τὴν ἑλληνικὴ αἰσθητικὴ βρίσκουμε αὐθεντικὰ στοιχεῖα στὴν Αἴγυπτο. Ὁ Γιαχβὲ ὅμως ποῦ τὴν βρῆκε τὴν αἰσθητική; Ἡ μεγάλη του ἀδυναμία! Καὶ αὐτό, γιατὶ ὁ δόλος καὶ τὰ παρεμφερῆ ποὺ χρησιμοποιεῖ, τὸ πρῶτο πρᾶγμα ποὺ σκοτώνουν εἶναι ἡ αἰσθητική ἀλήθεια. Οἱ Γραικύλοι περιέπλεξαν χωρὶς καμμιὰ φωνὴ διαμαρτυρίας τὸ μεγαλύτερο πνευματικὸ μνημεῖο τῆς ἀνθρωπότητας, τὸν Παρθενῶνα, σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ καρναβάλι. Μποροῦσαν νὰ πᾶνε ἀλλοῦ. Χορῳδία βυζαντινὴ (τὸ Βυζάντιο ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους καταστροφεῖς μαρμάρων) ἔψαλε τὸ «Φῶς ἱλαρὸν» ἐντὸς τοῦ χώρου τῆς Ἀκροπόλεως· καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια. Ὅση σχέση ἔχει ὁ φάντης μὲ τὸ ρετσινόλαδο ἔχει καὶ τὸ Προμηθεϊκὸ Φῶς τῆς Ἀρχαιότητας μὲ τὰ λυμφατικὰ λυχνάρια τοῦ Γιαχβέ. Τὸ millennium στὴν Ἀκρόπολη ἀποτελεῖ μιὰ ὠργανωμένη ἀλλοίωση ἐκ μέρους τῆς παγκόσμιας προπαγάνδας, ποὺ πάει νὰ ὑποβιβάσῃ, ἰσοσκελίσῃ καὶ ἰσοπεδώσῃ τὸν Ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Παντελῆς Γλάρος