O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Λερναία Ὕδρα Ἄχ, ἄλλαξα τὶς παλιὲς γιορτὲς μὲ χριστιανικές· σταμάτησα τὸ χρόνο στὰ δύο χιλιάδες χρόνια, γιὰ νὰ θάψω ὁριστικὰ τὸν τρισκατάρατο ἑλληνικὸ πολιτισμό. Τίποτα ὅμως δὲν ἔκανα. Ἐκεῖ ποὺ δὲν τὸν περιμένεις, νάτος πετιέται ξαφνικὰ καὶ σοῦ κόβει κάθε διάθεσι θριαμβολογίας. Ἔτσι ποὺ κοιτάζω πίσω μου τὸ παρελθόν, ὅλο καὶ περισσότερη ἀπογοήτευσι παίρνω. Καὶ τώρα καθισμένος ἐπάνω στὴν αἰχμὴ τῆς νέας χιλιετίας προσπαθῶ νὰ ξεδιαλύνω τὸ μυστήριο τῆς ἀποτυχίας μου. Γιατί, ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, ἀποτυχία εἶναι νὰ μὴν ἔχω ἐξαφανίσει ἀκόμα τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμό. Ἀντὶ νὰ κάθωμαι τώρα στὸ θρόνο μου καὶ ν’ ἀπολαμβάνω τὴ νίκη μου, κάθομαι σ’ ἀναμμένα κάρβουνα σὰν ἀναστενάρης. Πῶς ἔχω μπλέξει ἔτσι; Σὰν τὴν Λερναία Ὕδρα, τοῦ κόβω ἕνα κεφάλι καὶ φυτρώνουν δύο. Ἄχ, κάποτε τοὺς ἔστειλα τοὺς καλούς μου χριστιανούς· σφάξανε, γκρέμισαν, ἔφεραν τὸν Μεσαίωνα, ἀλλὰ τίποτε δὲν ἔγινε. Ἦρθαν ἐκεῖνοι οἱ περίεργοι Ἄραβες καὶ τὸν ἀνέστησαν ξανά. Καὶ δὲν ἔφτανε αὐτό, τὸν πῆγαν καὶ σ’ ὅλη τὴν Εὐρώπη. Δηλαδὴ τὸν ἔφτασαν καὶ σὲ μέρη ποὺ ἦταν ἄγνωστος. Ἄντε καὶ στὴ συνέχεια ἔβαλα τοὺς Γάλλους νὰ κάνουν ἐπανάστασι, γιὰ ν’ ἀνακόψουν τὴν διάδοσίν του. Μηδὲν εἰς τὸ πηλίκον. Αὐτὸς ὁ καταραμένος ἔγινε παγκόσμιος. Μὰ εἶναι πράγματα αὐτά; Νεῦρα μὲ πιάνουν καὶ θὰ κλατάρω, ὅταν ἀκούω, ὅτι, γιὰ νὰ λειτουργήσουν ἄψογα οἱ ἠλεκτρονικοὶ ἐγκέφαλοι, χρειάζονται τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα. Λέω, νὰ μοῦ κατασκευάσουν τὰ πυρηνικὰ ὅπλα, γιὰ νὰ φοβερίζω καὶ νὰ ὑποτάσσω τοὺς λαούς, καὶ μοῦ ξεφυτρώνουν ἕνας σωρὸς ἐπιστήμονες τῆς Φυσικῆς. Τόμπολα! Ἐγὼ ἀπὸ τὶς ἐπιστῆμες θέλω νὰ γλυτώσω, καὶ σ’ αὐτὲς τελικὰ στηρίζομαι. Δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ παραβλέψω τὰ Μαθηματικά, ἀφοῦ μοῦ χρειάζονται γιὰ τὰ λογιστικὰ κιτάπια, ὥστε νὰ ὑποτάσσω τοὺς λαοὺς οἰκονομικά. Καὶ νὰ ἡ ἀρχιτεκτονική· καὶ νὰ ἡ ναυπηγική· καὶ νὰ ἡ ἰατρική, ποὺ κι ἐγὼ τὴν χρειάζομαι γιὰ τὴν ὑγιεία μου. Ποῦ κατάντησα ὁ δύσμοιρος; Νὰ στηρίζωμαι κι ἐγὼ ὁ ἴδιος στὸν τρισκατάρατο ἑλληνικὸ πολιτισμό. Αὐτὸ ὅμως ποὺ μὲ σκάει περισσότερο εἶναι, ὅτι τώρα δὲν τὸν ὑποστηρίζουν μόνον ἐκεῖνοι οἱ ἀκατανόμαστοι τοῦ «Δαυλοῦ». Βγῆκε ὁ καλός μου Μπερνὰλ μὲ τὴν «Μαύρη Ἀθηνᾶ» του κι ἀντὶ νὰ τοῦ ἀπαντήσουν οἱἝλληνες, τὸν ξετίναξε αὐτὴ ἡ Λέφκοβιτς. Λὲς κι εἶχε καμμία δουλειὰ νὰ τὸ κάνῃ. Χρόνια τώρα ἀγωνίζομαι νὰ ὑποτιμήσω τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, κι ἔρχεται ὁ ἀπίθανος Γιόζεφσον κι ἀποδεικνύει, ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶχε διαδοθῆ ἀκόμα καὶ στὰ πιὸ ἀπόμακρα νησιὰ τοῦ Εἰρηνικοῦ. Ἄντε μετὰ ὁ καλός μου Μπαμπινιώτης νὰ διορθώσῃ τὰ πράγματα· νὰ τὰ βάλῃ μ’ ἕναν δάσκαλο τοῦ πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελβέργης. Ἄχ, αὐτοὶ οἱ ἐπιστήμονες! Πόσο τοὺς μισῶ καὶ πόσο τοὺς ἔχω ἀνάγκη. Βρέ, πῶς ἔχω μπλέξει ἔτσι; Ἔτσι μοὔρχεται νὰ δώσω μιὰ καὶ νὰ φουντάρω. Δὲν εἶναι κατάστασις αὐτή. Κοιτάζω τὴν ὁμίχλη τοῦ μέλλοντός μου καὶ βλέπω μιὰ μορφὴ νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸ ἀνταριασμένο σύννεφο. Μία μορφή, ποὺ γελᾶ σαρδώνεια. Εἶναι αὐτὸς ὁ τρισκατάρατος ἑλληνικὸς πολιτισμός. Αὐτὴ εἶναι παράκρουσις. Νάτος! πετιέται καὶ κρατάει στὰ χέρια του τὸ Σάρωθρον