Ὁ σαδομαζοχισμὸς τῆς Δύναμης Ὁ Διεθνὴς Ἐξουσιασμὸς προσπαθεῖ πάντα νὰ παρασιωπήσῃ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα. Ὁ Προμηθέας μὲ τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν ἀμφισβήτηση σὲ ἀνυπέρβλητο ἐπίπεδο ποιότητας (στὸν ἀντίποδα τὸ σύνηθες «γκαγκστερο-κααουμποϋλίκι») καὶ τὸ Ἀπολλώνιο καὶ Διονυσιακὸ πνεῦμα καλύπτουν τὸ φάσμα τοῦ ὑπαρξιακοῦ, καὶ οἱ ἐπικοινωνοῦσες (τότε) Φιλοσοφία-Ἐπιστήμη-Τέχνη ἔδωσαν τὴν Ἀρχαιότητα. Φυσικὰ κάτι ἀνάλογο ἦταν καὶ οἱ θεοί της. Τελείως διαφορετικοὶ ἀπ’ τοὺς ἄλλους, «παγανιστικοὺς» ἢ μὴ θεούς, γιατὶ ἡ ἔννοια τοῦ θεοῦ εἶναι τελείως ὑποκειμενική, τοῦ ἀνθρώπου. Ὅταν λοιπὸν διεδέχθη ὁ Γιαχβὲ ὅλη αὐτὴ τὴ μεγαλωσύνη, μὲ ἀπειλὲς καὶ κατάρες, κόλαση καὶ ἀπαγορεύσεις ἀλλάξανε τὰ πράγματα καὶ ὁ ἡρωισμὸς π.χ. ἔγινε... ἀσέβεια, μανία ἢ ὕβρις καὶ ἀντιστοίχως συρρικνώθηκε τὸ κάθε τι. Αὐτὰ ἀπαραιτήτως, γιὰ νὰ στηθῇ τὸ πραγματικὸ ἱστορικὸ σκηνικό, τὸ ὁποῖο τοὺς ἐνοχλεῖ: Ψάχνουν – Φουκογιάμα καὶ λοιποὶ συνήγοροι τῆς Δύναμης– γιὰ τὸ «τέλος τῆς Ἱστορίας». Καὶ προχωρᾶμε στὸ ζητούμενο: Ὁ Μπετόβεν δὲν χρειάζεται μουσικολογικὲς μαγγανεῖες, γιατί, ὅταν συνεγείρεται ἡ ψυχή του μὲ τὴ θεία ὁρμὴ καὶ τὴν ἐνατένιση τοῦ Σύμπαντος (χωρὶς αὐθαίρετη μεταφυσική), τότε καὶ ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος ἀντιλαμβάνεται ὅτι οὔτε καλύπτεται οὔτε ἔχει σχέση μὲ τὸν κόσμο τοῦ Γιαχβέ. Εἶναι Προμηθέας! Φυσικὰ πολλὲς «μουσικόφιλες» κυρίες ἢ διάφοροι «ἐστέτ»... τρυφερῶν συναισθημάτων δὲν ἀνέχονται τὴ διάτορη μεγαλωσύνη, ὅταν ὁ γίγας, ὁ λέων ἐκεῖνος ὁρμᾷ μὲ τὴν ὀρχήστρα του στὸ Σύμπαν. Τοὺς πάει ἡ δύναμη καλύτερα· μαζοχιστικὰ σὰν καμτσίκι βίτσιων, γιατὶ ἔτσι τὴ θέλει τὸ σύστημα, κολοβωμένη. Ὁ Μπετόβεν δὲν εἶναι ρομαντικὸς καὶ φιλοσοφικά-ποιητικὰ τὸν καλύπτει ἡ Ἀρχαιότης. Ὅσο κι ἄν κοπανᾶνε τὶς νότες του στὰ ᾠδεῖα, ὁ μαέστρος ποὺ θὰ ἀπογειώσῃ προμηθεϊκὰ τὴν ὀρχήστρα δὲν ἔχει βρεθῇ ἀκόμα, κι οὔτε ἔχομε τέτοια μάτια καὶ αὐτιά: Ἡ παρῳδία τῆς Ἐπιστήμης, ἡ Τεχνολογία, δὲν εἶναι πολιτισμός: ὄχι μόνο ληστεύει τὴ Φύση ἀλλὰ καὶ τὴν ψυχή. Τὸ παραλήρημα τῆς ρόκ ψυχεδέλειας, ὠργανωμένο ἀπὸ τὸ σύστημα, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ παραποιημένη καὶ ὑστερικὴ συμπεριφορὰ τοῦ σύγχρονου ἀπελπισμένου καταναλωτῆ, ἡ διαστροφὴ τοῦ μεγαλειώδους. Παντελῆς Γλάρος