«Προ-φυσικὴ» – Φυσικὴ – «Μετα - φυσικὴ» Ἡ Φύση αὐτοδημιουργούμενη καὶ αὐτοεξελισσόμενη φθάνει στὸ ρηγματικὸ συμβάν, στὴν «ἐκχείλιση» τοῦ «χ-υμοῦ» τοῦ γίγνεσθαι, στὸ X-άος. Ἀπὸ αὐτὸν τὸν χ-υμό, ὅπως στὰ φυτὰ παράγονται νεοφανῆ παράγωγα (κλάδοι - φύλλα ἄνθη - καρποί), στὰ ζῷα παράγεται «θ-υμὸς» καὶ στὸν ἄνθρωπο, τὴν κορυφαία μορφὴ τοῦ γίγνεσθαι, παράγεται λόγος. X-υμὸς καὶ θ-υμὸς δὲν διαφέρουν παρὰ μόνον κατὰ ἕνα γράμμα: Στὴν ἀνόργανη Φύση ὁ χ-υμὸς σημαίνει τὸ ρῆγμα τῆς ἐξέλιξης (χ-αίνω) καὶ στὴν ἐνόργανη ὁ θ-υμὸς σημαίνει τὸν θ-ροῦν, θ-όρυβον τοῦ «ἅλματος», ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν φωνή, προκαλούμενη ἀπὸ τὴν καρποφόρο ἐνεργοποίηση τῶν χ-υμῶν (μὲ τὴν ἀριστοτέλεια ἔννοια τῆς λέξεως) τοῦ σώματος. (Γιὰ τὶς ὀντολογικὲς σημασίες τῶν γραμμάτων X καὶ Θ βλ. Ἠλίαν Λ. Τσατσόμοιρον εἰς «Ἱστορίαν Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. – Ἀπὸ τὸν ἔλλοπα θηρευτὴ μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Διός. – Ἡ ἀποκωδικοποίηση τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀλφαβήτου», ἐκδ. «Δαυλὸς» 1991.) Στὸν «πλακοῦντα» τοῦ ἀσυνειδήτου, ὅπου ὁ ὀμφάλιος λῶρος τοῦ ἀνθρώπινου ψυχισμοῦ συνδέεται μὲ τὸ ρηγματικὸ συμβὰν τοῦ φυσικοῦ γίγνεσθαι, ἑνίζονται ἡ ἀντικειμενικὴ Φύση καὶ ὁ ὑποκειμενικὸς Ἄνθρωπος καὶ παράγεται ὁ Λόγος: Φ (cid:2) A = Λ. Ὁ Λόγος εἶναι ἡ πρωτοπορία καὶ ἡ ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς ἐξελίξεως τοῦ Σύμπαντος. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν οὔτε προ-φυσικὸς (προ-συμπαντικὸς) ἢ ἐξω-φυσικὸς (ἐξω-συμπαντικὸς) Λόγος - «κτίστης καὶ ποιητὴς» τοῦ Κόσμου, οὔτε μετα-φυσικὸς Λόγος, ὅπως φαντάζονται οἱ θεοκράτες τοῦ Ἀνατολισμοῦ καὶ ταλαιπωροῦν ἐπὶ χιλιετίες μὲ τὶς φαντασιώσεις τους αὐτὲς τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ Σύμπαν αὐτοδημιουργεῖται καὶ αὐτοεξελίσσεται σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Σκέψη ἀλλὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὰ πορίσματα τῆς σύγχρονης φυσικῆς ἐπιστήμης καὶ κοσμολογίας. Τὸ ἐκρηκτικὸ συμβὰν τῆς γενέσεως τοῦ Λόγου εἶναι μοναδικό, ὅπως μοναδικὴ εἶναι ἡ Μεγάλη Ἔκρηξη («Big Bang»). Ἡ φύση δὲν πειραματίζεται, δὲν αὐτοεπαναλαμβάνεται καὶ δὲν χάνεται μέσα στὴν ἀπειρομορφία της, ἀλλὰ «σημαίνει» κατὰ τὸ βαρυσήμαντο ρῆμα τοῦ Ἡρακλείτου. Ἑπομένως καὶ ἡ ἐμφάνιση τοῦ Λόγου ἔγινε χρονικὰ ἐφ’ ἅπαξ καὶ ἐπὶ ἑνὸς χωρικοῦ σημείου, στὴν Ἑλλάδα (ὅπου ἡ ἐξέλιξη τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος καὶ τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος ἦταν ἡ πρωτοπορία στὸ γίγνεσθαι) καὶ σὲ συγκεκριμένη στιγμὴ τοῦ ἀπωτάτου παρελθόντος – καὶ ὄχι σὲ διάφορα σημεῖα τῆς Ὑδρογείου καὶ σὲ διάφορες ἐποχές, ὅπως φαντάζονται οἱ μεταφυσικοὶ - δογματικοὶ τῆς Γλώσσας. Ἡ μοναδικότητα τῆς Ἑλληνικῆς ὡς μὴ συμβατικῆς γλώσσας (ὡς μόνης γλώσσας δηλαδή, στὴν ὁποία τὸ σημαῖνον - λέξη ἔχει αἰτιώδη σχέση μὲ τὸ σημαινόμενο - ἔννοια) ἀποτελεῖ καὶ τὴν μαθηματικὴ ἀπόδειξη τῆς ἰδιότητάς της ὡς μητέρας τοῦ ἀνθρωπίνου Λόγου· ἀλλὰ καὶ τῆς φυσικότητας τοῦ συμπαντικοῦ Λόγου, στὸν ὁποῖο δὲν κρύβεται κανένα προφυσικὸ ἢ μεταφυσικὸ μυστήριο, ὅπως νομίζει ἡ ἀλογία τῆς θεοκρατίας, ἀλλὰ εἶναι πρόδηλη σ’ ὅλο τὸ μεγαλεῖο της ὡς κορυφαία φάση ἡ αὐτοεξελισσόμενη πορεία τῆς Φύσεως. Δ.I.Λ.