«Προ-φυσικὴ» – Φυσικὴ – «Μετα - φυσικὴ» ἩΦύση αὐτοδημιουργούμενη καὶ αὐτοεξελισσόμενη φθάνει στὸ ρηγματικὸ συμβάν, στὴν «ἐκχείλιση» τοῦ «χ-υμοῦ» τοῦ γίγνεσθαι, στὸ X-άος. Ἀπὸ αὐτὸν τὸν χ-υμό, ὅπως στὰ φυτὰ παράγονται νεοφανῆ παράγωγα (κλάδοι - φύλλα - ἄνθη - καρποί), στὰ ζῷα παράγεται «θ-υμὸς» καὶ στὸν ἄνθρωπο, τὴν κορυφαία μορφὴ τοῦ γίγνεσθαι, παράγεται λόγος. X-υμὸς καὶ θ-υμὸς δὲν διαφέρουν παρὰ μόνον κατὰ ἕνα γράμμα:Στὴν ἀνόργανη Φύση ὁ χ-υμὸς σημαίνει τὸ ρῆγμα τῆς ἐξέλιξης (χ-αίνω) καὶ στὴν ἐνόργανη ὁ θ-υμὸς σημαίνει τὸν θ-ροῦν, θ-όρυβον τοῦ «ἅλματος», ποὺ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴν φωνή, προκαλούμενη ἀπὸ τὴν καρποφόρο ἐνεργοποίηση τῶν χ-υμῶν (μὲ τὴν ἀριστοτέλεια ἔννοια τῆς λέξεως) τοῦ σώματος. (Γιὰ τὶς ὀντολογικὲς σημασίες τῶν γραμμάτων X καὶ Θ βλ. Ἠλίαν Λ. Τσατσόμοιρον εἰς «Ἱστορίαν Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. – Ἀπὸ τὸν ἔλλοπα θηρευτὴ μέχρι τὴν ἐποχὴ τοῦ Διός. – Ἡἀποκωδικοποίηση τοῦ Ἑλλη- νικοῦ Ἀλφαβήτου», ἐκδ. «Δαυλὸς» 1991.) Στὸν «πλακοῦντα» τοῦ ἀσυνειδήτου, ὅπου ὁ ὀμφάλιος λῶρος τοῦ ἀνθρώπινου ψυχισμοῦ συνδέεται μὲ τὸ ρηγματικὸ συμβὰν τοῦ φυσικοῦ γίγνεσθαι, ἑνίζονται ἡ ἀντικειμενικὴ Φύση καὶ ὁ ὑποκει- μενικὸς Ἄνθρωπος καὶ παράγεται ὁ Λόγος: Φ�A = Λ. Ὁ Λόγος εἶναι ἡ πρω- τοπορία καὶ ἡ ἐμπροσθοφυλακὴ τῆς ἐξελίξεως τοῦ Σύμπαντος. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν οὔτε προ-φυσικὸς (προ-συμπαντικὸς) ἢ ἐξω-φυσικὸς (ἐξω-συμπαντικὸς) Λόγος - «κτίστης καὶ ποιητὴς» τοῦ Κόσμου, οὔτε μετα-φυ- σικὸς Λόγος, ὅπως φαντάζονται οἱ θεοκράτες τοῦ Ἀνατολισμοῦ καὶ ταλαιπω- ροῦν ἐπὶ χιλιετίες μὲ τὶς φαντασιώσεις τους αὐτὲς τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸ Σύ- μπαν αὐτοδημιουργεῖται καὶ αὐτοεξελίσσεται σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχαία Ἑλλη- νικὴ Σκέψη ἀλλὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὰ πορίσματα τῆς σύγχρονης φυσικῆς ἐπι- στήμης καὶ κοσμολογίας. Τὸ ἐκρηκτικὸ συμβὰν τῆς γενέσεως τοῦ Λόγου εἶναι μοναδικό, ὅπως μοναδικὴ εἶναι ἡ Μεγάλη Ἔκρηξη («Big Bang»). Ἡφύση δὲν πειραματίζεται, δὲν αὐτο- επαναλαμβάνεται καὶ δὲν χάνεται μέσα στὴν ἀπειρομορφία της, ἀλλὰ «σημαί- νει» κατὰ τὸ βαρυσήμαντο ρῆμα τοῦ Ἡρακλείτου. Ἑπομένως καὶ ἡ ἐμφάνιση τοῦ Λόγου ἔγινε χρονικὰ ἐφ’ ἅπαξ καὶ ἐπὶ ἑνὸς χωρικοῦ σημείου, στὴν Ἑλλά- δα (ὅπου ἡ ἐξέλιξη τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος καὶ τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος ἦταν ἡ πρωτοπορία στὸ γίγνεσθαι) καὶ σὲ συγκεκριμένη στιγμὴ τοῦ ἀπωτάτου πα- ρελθόντος – καὶ ὄχι σὲ διάφορα σημεῖα τῆς Ὑδρογείου καὶ σὲ διάφορες ἐποχές, ὅπως φαντάζονται οἱ μεταφυσικοὶ - δογματικοὶ τῆς Γλώσσας. Ἡμοναδικότη- τα τῆς Ἑλληνικῆς ὡς μὴ συμβατικῆς γλώσσας (ὡς μόνης γλώσσας δηλαδή, στὴν ὁποία τὸ σημαῖνον - λέξη ἔχει αἰτιώδη σχέση μὲ τὸ σημαινόμενο - ἔννοια) ἀπο- τελεῖ καὶ τὴν μαθηματικὴ ἀπόδειξη τῆς ἰδιότητάς της ὡς μητέρας τοῦ ἀνθρω- πίνου Λόγου· ἀλλὰ καὶ τῆς φυσικότητας τοῦ συμπαντικοῦ Λόγου, στὸν ὁποῖο δὲν κρύβεται κανένα προφυσικὸ ἢ μεταφυσικὸ μυστήριο, ὅπως νομίζει ἡ ἀλο- γία τῆς θεοκρατίας, ἀλλὰ εἶναι πρόδηλη σ’ ὅλο τὸ μεγαλεῖο της ὡς κορυφαία φάση ἡ αὐτοεξελισσόμενη πορεία τῆς Φύσεως. Δ.I.Λ.