ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἀνακαλύφθηκε πάπυρος μὲ κείμενα τῆς Στωικῆς φιλοσοφίας Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Δυστυχῶς μέχρι σήμερον δὲν ἔχομεν αὐθεντικὰ ἔργα ἢ ἔστω ἀποσπάσματα τῶν φιλοσόφων τῆς Στωικῆς σχολῆς. Τὰ περισσότερα ἀποσπάσματα εἶναι ἀπὸ ἀντίγραφα τοῦ τρίτου, τετάρτου καὶ πέμπτου αἰῶνος μ.X. Ἀπὸ Ζήνωνα τὸν Κιτιέα, τὸν ἱδρυτὴν τῆς Στωικῆς φιλοσοφίας, τὸν μαθητήν του Κλεάνθη καὶ τὸν Χρύσιππον, «ὃς» κατὰ Διογένη τὸν Λαέρτιον «ἑπτακόσια βιβλία φιλοσοφικοῦ περιεχομένου ἔγραψεν», διαθέτουμε μόνον ἀποσπάσματα, ἀντιγραφὰς καὶ παραπομπὰς ἀπὸ μεταγενεστέρους ὅπως ὁ Σενέκας καὶ ὀ Μᾶρκος Αὐρήλιος. Τὸν Ὀκτώβριον τοῦ ’99 ὁ παπυρολόγος Ἀριστείδης Malnati τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Στρασβούργου ἀνεκάλυψεν εἰς τὴν ὄασιν Fayum, ὀκτὼ χιλιόμετρα νοτιοδυτικὰ τοῦ Καΐρου, ἕνα πάπυρον μεγάλης σπουδαιότητος τῆς ἐποχῆς Πτολεμαίου τοῦ Δ´ ἢ E´ (περὶ τὸ 200 π.X.)· ὁ πάπυρος αὐτὸς ἀποτελεῖ τὸ ἀρχαιότερον αὐθεντικὸν δεῖγμα τῶν Στωικῶν φιλοσόφων. Ἡ ὅλη περιοχὴ θεωρεῖται ὡς ἰδιαιτέρα, ἀφοῦ ἀνήκει εἰς τὴν ἴδια περιφέρεια μὲ ἄλλας ἑλληνικὰς πόλεις μεγάλης ἀρχαιολογικῆς ἀξίας τῆς μεταλεξανδρινῆς περιόδου, ὅπως Κροκοδειλούπολις, Karanis, Hawara, Δίμη, Διονυσιάς, Tebtynis κ.ἄ. Αἱ παραπάνω πόλεις θεωροῦνται ὠς «βουνὰ παπύρων» ἀπὸ τοὺς ἀρχαιολόγους, ἀφοῦ μόνον εἰς τὴν πόλιν Tebtynis τὰ τελευταῖα δώδεκα ἕτη εὑρέθησαν ὑπὲρ τοὺς 1500 πάπυροι. Τὸ κείμενον τοῦ παπύρου ἔχει ὡς θέμα τὴν ἠθικὴν μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴν σημασίαν: «ἡ ἀρετὴ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰς ἀσημάντους ἠθικὰς ἀλλαγὰς τοῦ βίου τοῦ ἀνθρώπου». Εἰς τὸ περιθώριον τοῦ παπύρου ἀναγράφεται μάλιστα ὡς παράδειγμα τὸ ὄνομα τοῦ Σωκράτους. Αἱ ἐργασίαι τῶν ἀρχαιολόγων συνεχίζονται μὲ τὴν βοήθειαν τῶν ἀστυνομικῶν, ἀφοῦ ὑπάρχει ὁ φόβος τῆς βίας τῶν ἰσλαμιστῶν, οἱ ὁποῖοι δὲν δέχονται τοὺς ἀλλοδαπούς. Πολὺ σωστὰ καὶ εἰρωνικὰ ἐπισημαίνει Ἡ ἀντιγραφὴ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ θεολογικῶν καὶ λατρευτικῶν στοιχείων Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Κατὰ τὸ βιβλίο «Boundesh» (ἡ Γένεση τῶν Περσῶν) ἔχουμε: τὸν θεὸ Ormusd νοητὸ Θεὸ - Ἥλιο, δημιουργὸ τοῦ σύμπαντος, ὅπου μάχεται τὸν θεὸ τοῦ σκότους Ahriman. Ὁ Ormusd ἐκπρόσωπος τῆς ἀνοίξεως καὶ τοῦ θέρους, ὁ Ahriman θεὸς τοῦ φθινοπώρου καὶ τοῦ χειμῶνα. Ὁ τελευταῖος φτειάχνει ἕνα φίδι, ποὺ θὰ σπείρῃ τὸ κακὸ στὴ γῆ (τὸ «φίδι τῆς Εὔας»). Εἶχαν ἐπίσης «παράδεισο» καὶ «κόλαση», «ἀγγέλους τοῦ σκότους» καὶ «ἀγγέλους τοῦ φωτός». Ὁ θεὸς Ormusd ὅμως θὰ στείλῃ στὴν γῆ τὸν υἱό του, «Υἱὸν τοῦ Φωτός», μὲ τὸ ὄνομα Μίθρας, ποὺ θὰ γεννηθῇ κατὰ τὸ τέλος τοῦ χειμῶνα καὶ συγκεκριμένα κατὰ τὸ χειμερινὸ ἡλιοστάσιο, στὶς 25 Δεκεμβρίου, μέσα σ’ ἕνα σπήλαιο ἀπὸ παρθένα μητέρα, καθὼς ἕνα ἄστρο θὰ φωτίζῃ τὴν φάτνη τῆς (cid:2)