O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Εἶναι ταλμουδικά; Πάνω ποὺ ἔλεγα ὁ ἄνθρωπος ν’ ἁγιάσω, νἄσου ὁ κ. Γεώργιος Ἱεροδιάκονος μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ μεθοδευμένη δολοφονία τοῦ Πολιτισμοῦ» ἔρχεται νὰ μὲ κάνῃ μπαρούτι δημητσανίτικο, ἕνεκα ἐκεῖ ἐδῶ παρατιθεμένων ἀποσπασμάτων ἀπὸ τὸ Ταλμούδ. Ἀποσπασμάτων, ποὺ, ἐὰν εἶναι αὐθεντικά, χαρακτηρίζονται ἀπὸ οὑμανιστικὸ πνεῦμα καὶ πανανθρώπινη θεώρηση, ὡς εὐκόλως συνάγεται ἀπὸ τὰ κάτωθι: «Ἐσεῖς οἱ Ἑβραῖοι εἶστε οἱ ἐκλεκτοί, ἐνῷ τ’ ἄλλα ἔθνη τοῦ κόσμου δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ἀποκαλοῦνται ἄνθρωποι ἀλλὰ ἁπλᾶ γήινοι». Εἴδατε εὐαισθησία! Μᾶς ἐπιτρέπει τοὐλάχιστον τὴν γήινή μας ὑπόσταση. Ἀλλά, γιὰ νὰ μὴ παίρνουμε καὶ πολλὰ θάρρητα, ὑπάρχει καὶ ἡ ἑξῆς ἄκρως δημοκρατικὴ συνέχεια: «οἱ γήινοι ὑπάρχουν μόνο, γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τοὺς Ἑβραίους», μὲ τὴν εὐγενῆ προσθήκη: ὅτι «Ὅλοι οἱ λαοὶ θὰ ὑπηρετοῦν τοὺς Ἑβραίους καὶ ὅλα τὰ ἔθνη θὰ εἶναι ὑποτελῆ τους». Γιαχβέ μου! Τί φιλάνθρωπος ἐξαγγελία γιὰ τὸν κοσμάκη, ποὺ ἐπὶ τέλους τοῦ παραχωροῦν τὴν τιμὴ νὰ εἶναι ὁ ἔσχατος ὑπηρέτης τοῦ περιούσιου λαοῦ. Γιατὶ βέβαια ἄλλα ἐξαίρετα προβλέπονται γι’ αὐτοὺς ποὺ ξεχωρίζουν: «Σκοτῶστε τοὺς ἐκλεκτότερους μεταξὺ τῶν ἀλλοφύλων κρατῶν - στόχων». Ἔ! Τώρα περιούσιος λαὸς εἶν’ αὐτός, ἄν δὲν ἀπολαμβάνῃ καὶ κάτι παραπάνω ἀπὸ μᾶς τοὺς κοινοὺς θνητούς, πῶς θὰ ξεχωρίζῃ; Ἄντε! Ἴσα κι ὅμοια εἴμαστε ὅλοι; Μὴ τρελλαθοῦμε τελείως... Ὅμως καὶ οἱ νεορραβινικὲς ρήσεις, ποὺ συμπληρώνουν τὸ Ταλμούδ, διακρίνονται γιὰ τὴν δικαιοσύνη, τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἀγάπη ποὺ διδάσκουν. Ποιός μπορεῖ νὰ μὴν θαυμάσῃ τὴν ρήση: «Μιὰ κόρη γήινων καὶ τριῶν μόλις ἐτῶν εἶναι δυνατὸν νὰ διακορεύεται». Θαυμαστὴς τοῦ κ. Κορκολῆ ὁ ραββῖνος. Κι ἀλήθεια, βλέπετε πουθενὰ τίποτε τὸ μεμπτὸν εἰς τὴν ρῆσιν «Ὁ Ἑβραῖος δικαιοῦται νὰ κάνῃ σὲ μιὰ μὴ Ἑβραία ὅ,τι τοῦ ἀρέσει. Δικαιοῦται νὰ τὴν χρησιμοποιήσῃ, σὰν νὰ ἦταν ἕνα κομμάτι κρέας». Γιαχβέ μου! Τί κομψότης καὶ τί λεπτότης ἐκφράσεως... Ἐνῷ τὴν ἀπόλυτη αἴσθησιν τῆς δικαιοσύνης τὴν δίδει ἡ παρακάτω ρῆσις, ποὺ πρέπει νὰ τίθεται ὡς προμετωπίδα ὅλων τῶν νομικῶν σχολῶν τοῦ κόσμου: «Ἄν ἕνας γήινος φονεύσῃ ἕναν ἄλλον γήινον ἢ ἕναν Ἑβραῖον, αὐτὸς εἶναι ἔνοχος. Ὅμως, ἄν ἕνας Ἑβραῖος φονεύσῃ ἕνα γήινον, αὐτὸς δὲν εἶναι ἔνοχος». Γιαχβέ μου! Δὲν ἀντέχω τόσην δικαιοσύνη! Ἀλλὰ κι ἀπὸ ἠθικὴ οἱ ραβινικὲς ρήσεις (ποὺ συμπληρώνουν τὸ Ταλμούδ...) σκίζουν. Τί Σωκράτης, τί Ἀριστοτέλης... Προσέξτε λοιπὸν τὸ κατωτέρω βαθυστόχαστο ρητό: «Ὁ Ἑβραῖος δύναται νὰ βιάζῃ, νὰ κλέβῃ, νὰ ψευδορκῇ, ἀλλὰ πρέπει νὰ φροντίζῃ νὰ μὴ ἀποκαλύπτεται, γιὰ νὰ μὴ προσβάλῃ τὸν Ἰσραήλ». Ὅμως ἡ ἀκόλουθος ρῆσις εἶναι ἡ πεμπτουσία τῆς παγκοσμίου ἠθικῆς, ποὺ πρέπει νὰ ἀναχθῇ σὲ δόγμα ἀπ’ ὅλες τὶς φιλοσοφικὲς σχολὲς τοῦ πλανήτη μας: «Ὅλα τὰ ὑπάρχοντα τῶν ἄλλων ἐθνῶν ἀνήκουν στὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος, τὸ ὁποῖο ἑπομένως δικαιοῦται νὰ τὰ ἁρπάξῃ χωρὶς δισταγμούς. Ἕνας ὀρθόδοξος Ἑβραῖος δὲν ὑποχρεοῦται νὰ τηρῇ τὶς ἠθικὲς ἀρχὲς ὡς πρὸς τὶς ἄλλες φυλές. Αὐτὸς δύναται νὰ ἐνεργήσῃ ἀντιθέτως πρὸς τὶς ἀρχὲς τῆς ἠθικῆς, ἐφ’ ὅσον αὐτὸ ὠφελεῖ αὐτὸν καὶ τοὺς Ἑβραίους ἐν γένει». Βεβαίως καὶ μπορεῖτε νὰ θαυμάσετε τὴν ἐξαίσια διαλεκτική, ἀπ’ ὅπου προῆλθεν ἡ πάνσοφη αὐτὴ ρῆσις. Κι ὅποιος βρῇ κάτι τὸ ρατσιστικὸ στὴν παρακάτω, θὰ εἶναι φασίστας τοῦ κερατᾶ: «Ὁ Ἱεχωβᾶς δημιούργησε τοὺς μὴ Ἑβραίους σὲ ἀνθρώπινο σχῆμα, γιὰ νὰ μὴ ἐξυπηρετοῦνται οἱ Ἑβραῖοι ἀπὸ κτήνη». Ἰδού, κύριοι, ὁ ἀντιρρατσισμὸς σὲ ὅλη του τὴν μεγαλοπρέπεια. Βουνὸ τὸ ἱστορικό τους δίκιο, ποὺ ἀκουμπᾶ σὲ τέτοια δογματική. Καὶ κάθομαι τώρα, ἐγώ ὁ γήινος, ὁ ἀτυχήσας ἄνευ Ἑβραίων προγόνων, καὶ κλαίω τὴν θλιβερή μου τύχη, ποὺ δὲν εἶμαι μέλος τοῦ περιούσιου λαοῦ. Ὅμως, νά! Ἀπὸ τὴν ἄλλη κάπως παρηγοριέμαι, ποὺ εἶμαι ἔστω καὶ ἐξ ἀποστάσεως στὴν ὁμοφυλία κάποιων λίγο-πολὺ γνωστῶν γήινων, ποὺ φαίνεται ὅτι δὲν πολυασπάζοντο τὶς ἀπόψεις τοῦ Ταλμοὺδ καὶ τῶν ραβίνων. Στὸ κάτω-κάτω δὲν ἔκαναν τίποτε περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι μᾶς ὑπόσχονται Ταλμοὺδ καὶ ραββῖνοι, ὅταν ἔλθουν ἐν τῇ βασιλείᾳ των... Ἐκτὸς ἂν τὰ ἀναφερόμενα στὸ βιβλίο τοῦ κ. Γ. Ἱεροδιακόνου εἶναι ἀμφισβητήσιμα, ὁπότε οἱ ἁρμόδιοι φορεῖς τῆς Ἑβραϊκῆς Θρησκείας καλὸ εἶναι νὰ ξεκαθαρίσουν τὸ ζήτημα. Ἐμεῖς πάντως ἂν καὶ τὸ ψάχνουμε χρόνια, δὲν καταφέραμε νὰ ἀνακαλύψουμε πουθενὰ τὸ ἱερὸ βιβλίο τῶν Ἑβραίων. Γιῶργος Πετρόπουλος