Ἡ ἐξολόθρευση τῶν Ἐθνῶν κι ὁ κατατρεγμὸς τοῦ Πολιτισμοῦ «Πνευματικὸς πολιτισμὸς ἀνεξάρτητος ἀπὸ τὸ πολιτικὸ-ἱστορικὸ πλαίσιο τῆς ὁλότητας Ἔθνος δὲν νοεῖται, διότι δὲν ὑπῆρξε ποτέ. Ἐπὶ διεθνοῦς, ὑπερεθνικοῦ ἐπιπέδου μόνο τεχνολογικὸς πολιτισμὸς μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ καὶ οὐδέποτε πνευματικός.» (Δημ. I. Λάμπρου, «Ἀναζήτηση», Ἀθήνα 1980, σελ. 62.) X αρακτηριστικὸ γνώρισμα τοῦ σύγχρονου κόσμου ἀποτελεῖ ἡ ἐπικοινωνιακὴ ἑνοποίηση τῆς ἀνθρωπότητας, ποὺ συνήθως ἀποκαλεῖται «παγκοσμιοποίηση». Οἱ ἰδιαίτερες ἐθνικὲς παραδόσεις ἀτονοῦν καὶ σταδιακὰ χάνονται μπροστὰ στὴ δίνη ἑνὸς μονοδιάστατου –ἄν καὶ πολυσυλλεκτικοῦ– «πολιτισμοῦ», ποὺ ὅλοι βιώνουμε. Τὰ πολιτιστικὰ στοιχεῖα ποὺ συνθέτουν τὸν σημερινὸ τρόπο ζωῆς δὲν ἀποτελοῦν αὐτοτελεῖς δημιουργίες, γεννήματα τοῦ παρόντος, ἀλλὰ προέρχονται ἀπὸ τὸν συγκερασμὸ παλαιοτέρων (ἢ ἑτερόκλιτων συγχρόνων) ἐθνικῶν παραδόσεων (συγκρητισμός), κατασκευασμένων μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ προωθοῦν τὸ «μοντέλλο» τοῦ ὡμογενοποιημένου καὶ ἐθνικὰ ἀδιαφοροποίητου ἀνθρώπου. T ὰ ἔθνη παύουν πλέον νὰ παράγουν δικά τους πολιτισμικὰ στοιχεῖα, μιὰ καὶ ἔχασαν τὴν συνειδησιακή τους ἐλευθερία. Ὁ ἔλεγχος τῶν ἐθνικῶν συνειδήσεων, τοῦ ξεχωριστοῦ ἔθους κάθε λαοῦ, ἐμφανίζεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία μὲ τὸ ἐξουσιαστικὸ ἐγχείρημα τῆς Νέας Ρώμης (Κωνσταντινουπόλεως) νὰ ὑποτάξῃ τὸν κόσμο διὰ τῆς ἐπιβολῆς τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος. Σ’ ὁλόκληρο τὸν κόσμο τῆς ἀρχαιότητας, ἀπ’ τοὺς πανάρχαιους πολέμους ποὺ διασῴζουν οἱ ἀρχαῖοι συγγραφεῖς, οὐδέποτε οἱ κατακτητὲς ἐπιχειροῦσαν νὰ ἐπιβάλουν τοὺς δικούς τους θεούς, τὶς δικές τους ἀξίες στοὺς κατακτημένους. Ἀπ’ τὸν Ἀτλαντικὸ πόλεμο, ποὺ διασῴζει ὁ πλατωνικὸς «Τίμαιος», τὸν Τρωικό, τοὺς Μηδικοὺς καὶ μέχρι τὸ ἐγχείρημα τοῦ Ἀλεξάνδρου ἡ ὑποταγὴ περιωρίζετο στὴν πολιτικοστρατιωτικὴ καὶ οίκονομικὴ ἐπιβολή. Τὸ χριστιανικὸ Βυζάντιο πρωτοτυπεῖ στὴν ἱστορία: Ἐξολοθρεύει τὴν πνευματικὴ ὑπόσταση τῶν ἐθνῶν καὶ τὰ ὑποτάσσει διὰ τοῦ ἐλέγχου τῶν συνειδήσεων τῶν λαῶν. Τρεῖς αἰῶνες ἀργότερα τὸ Ἰσλὰμ τὸ μιμεῖται ἐπιτυχῶς. Τὸ ἴδιο πράττει καὶ ἡ χριστιανικὴ Εὐρώπη στοὺς λαοὺς τῶν νέων χωρῶν ποὺ ἀνακαλύπτει μετὰ τὸν 15ο αἰῶνα, μὲ ἰδιαίτερη βαρβαρότητα στοὺς λαοὺς τῆς ἀμερικανικῆς ἠπείρου. T ὸ γεγονὸς τῆς «παγκοσμιοποίησης» ταυτίζεται ἱστορικὰ καὶ πολιτικὰ μὲ τὸ φαινόμενο τοῦ Διεθνισμοῦ, ποὺ μὲ τὴν ὕπαρξη τῆς τεχνολογίας μπορεῖ νὰ κυριαρχήσῃ σὲ κάθε γωνιὰ τῆς Γῆς. Ἕνας Διεθνισμὸς παγκόσμιος κατὰ τὰ ρωμαϊκὰ καὶ βυζαντινὰ πρότυπα. Ἡ σημερινὴ κοσμοπολιτικὴ ἀρχή, ἡ Διεθνὴς Ἐξουσία, κατανόησε ὅτι τὸ «μαλακὸ ὑπογάστριο» τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀσφαλέστερη ὁδὸς ἐπιβολῆς παρ’ ὅ,τι ἡ διάθεση ἑνὸς ἀκόμη θεοκρατικοῦ δημιουργήματος, μιὰ ποὺ ἡ τεχνολογία τὸ ἐπιτρέπει. Καὶ μὲ αἰχμὴ τοῦ δόρατος τὴν τηλεόραση καὶ τὸν κινηματογράφο ἀσκεῖ μία παγκόσμια προπαγάνδα προσανατολίζοντας τὸν ἀνθρώπινο ψυχισμὸ πρὸς τὴν ἀγορά. Δὲν εἶναι σήμερα οἱ καθοδηγητές, οἱ «ἰνστρούκτορες» τῆς προπαγάνδας αὐτῆς περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ὁμοίους τους